Hoofdstuk 17 belevenissen op een kust vaarder. 1960

       

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

Hoofdstuk 17  de kustvaart 1960

Een bijdrage  van een onzer fans.

 

Steef ging in de rieten leunstoel zitten die met een touw vastgebonden stond aan een paar leidingen en
wiegde met het zeetje op en neer. Blij dat hij niet meer zeeziek was keek hij met bewondering naar de
draaiende motor.
Hij had nu de leiding over de machinekamer als hij de motor stil zou zetten , kon hij dat zo doen. Ze zouden
naar beneden komen stormen, op dat moment zou hij de kar weer starten, iedereen zou vragen wat was er
aan de hand, maar hij zou zeggen, dat vertel ik niet anders kunnen wij machinisten wel aan de wal blijven.
Maar hij deed niets dan dromen van verre reizen met de Gruno en aan zijn ouders, die nu wel in bed zouden
liggen te slapen, terwijl hij hier over vierhonderd paarden krachten moest waken. Hij ging maar weer eens
smeren, het was wel een half uur te vroeg maar niemand zou het merken en een beetje extra smeerolie kon
geen kwaad.
Waar hij geen erg in had, was dat Bart en Wim in de ingang naar hem stonden te kijken wat hij aan het doen
was.
Laat hem maar modderen zei Bart tegen Wim die hoef ik niet meer te leren hoe hij de kar moet smeren,
glimlachend verdwenen ze naar hun kooi.
Toen Dirk een verse pot koffie ging zetten, keek hij even in zijn hut, verwachtend dat Steef lag te slapen.
Maar het bed was onbeslapen. Hij keek in de wc maar ook daar was niemand.
Hij rende machinekamer, daar zat Steef in de leunstoel te slapen met zijn voeten op de lenspomp, met een
wekker in zijn handen, klaar als de wekker af zou gaan, de motor te smeren.
Hij liet hem maar zitten, nog een paar uur dan zouden ze Delfzijl binnen lopen en werd hij vanzelf wakker.
Boven gekomen vertelde hij aan Joost, dat ze er een machinist bij hadden maar dat hij lag te slapen met een
wekker in zijn handen.
Joost antwoordde, als de nieuwe schuit klaar is dan moet hij maar bij mij aan boord komen varen, tegen die
tijd weet hij alles van de machinekamer.
Toen de Gruno bij de loodsboot van Delfzijl was aangekomen, stopte de ouwe de motor wat af om de loods
gelegenheid te geven aan boord te komen.
Steef in de machinekamer, schrok zo erg dat hij de wekker uit zijn handen liet vallen, was zijn droom dan
toch waar, stopte de motor, nee hij stopte niet helemaal, snel keek hij alle meters na, maar geen één meter
die anders stond dan zo als het hoorde. Verdorie waar bleef Bart nou, straks kwam de ouwe vragen wat heb
je gedaan , rotjong moeten we stranden.
Was de brandstof op of zat er water in de dagtank. Snel liet hij er wat uit lopen, nee dat was het ook niet,

verdraait waar bleef Bart nou, sliepen ze op de brug, die hadden ook allang beneden kunnen zijn.
Steef was radeloos hij snelde de trap op naar buiten, net op tijd om de loodsboot weg te zien varen en te
horen dat de motor weer op toeren kwam.
Wat een oen was hij toch, ze waren haast in Delfzijl en de ouwe had de motor gestopt om de gang uit de
Gruno te halen.
Hij ging in de kombuis om een bakkie thee te zetten en wat te eten, tegelijkertijd stond hij naar buiten te
kijken en zag dat ze Delfzijl voorbij voeren.
Stonden ze nou echt op de brug te slapen, we hadden toch een loods aan boord of gingen ze helemaal niet
naar Delfzijl en voeren ze verder naar Emden, eerst nog een reisje doen, zijn hart klopte in zijn keel, dan kon
hij nog een reisje mee varen, anders zat hij vanmiddag in de trein naar Zaandam

91

Met een bak thee in zijn handen ging hij de trap op naar de brug, de loods stond aan het roer Wim en zijn
broer Dirk hingen zaten gemoedelijk op de bank achter in de stuurhut.
Goeden morgen machinist zei Wim, we zijn er zo en dan mag je voor mij de motor voor een paar weken stil
zetten.
Haast had Steef gevraagd, moeten we niet naar Delfzijl, toen de loods de Gruno naar stuurboord stuurde om
zo de haven van Delfzijl in te varen. We waren eerst een eind voorbij de stad gevaren om zo in de haven te
komen, gelukkig had hij niets gevraagd.
Eindelijk kwamen we bij de werf waar we de eerste weken zouden repareren, uitnodigend lag Delfzijl op de
achtergrond te wachten op de bemanning van de gehavende coaster.

Het eerste wat we gaan doen vanavond zei Bart, is een lekkere pot bier drinken bij mijn moeder, het is al een
hele tijd geleden dat ik ze gezien heb, ga je mee naar beneden maat gaan we de kar stil zetten en afsmeren.
Wim wilde aan de wal om Astrid te bellen, moet ik nog wat tegen Willy zeggen vroeg hij aan Dirk.
Ik bel haar vanavond wel, misschien wil ze het weekend wel hierheen komen, ik moet kennis gaan maken
met mijn hospita waar ik in de kost kom en naar de zeevaartschool, maar misschien wil Astrid wel mee
komen vraag dat maar.
Er volgde een drukke dag, de werfbaas kwam de schade bekijken en deelde de werkploeg in om zo spoedig
te beginnen de kop van de Gruno weer toonbaar te maken.

Steef kon niets meer bedenken om nog langer in de machinekamer te blijven en ging naar boven.
Gewassen kwam hij in de kombuis waar Leny aardappelen aan het schillen was, zal ik u helpen boot hij haar
aan.
Zo Steef ben je nog aan boord ik dacht dat je wel snel terug wilde vroeg ze.
Ik terug, nou daar zit ik niet om te springen mevrouw, ik zou wel een paar dagen aan boord willen blijven
mijn vader blijft met zijn schip nog wel een paar dagen in Zaandam liggen.
Nou dan bel je toch even van ons mag je blijven hoor.
Ja maar mijn vader heeft geen telefoon zei Steef triest.

Dan bel je toch even naar Willy je moeder komt vaak genoeg in de winkel dan kan zei het vragen of je nog
mag blijven, er is hier genoeg te doen in de machinekamer.
Zo als dat eens zou mogen, als Dirk nou eens belde kwam het wel goed.
Dirk stond met de ouwe en de werkbaas voor op de bak om de schade te bepraten, hij durfde niet naar voren
te gaan om de ouwe te storen.
Maar de oplossing was nabij, Wim kwam glunderend de gangway op gelopen, je wilt het niet geloven Steef
er komen twee meisjes uit Zaandam logeren en één ervan komt speciaal voor mij. Zondag avond gaan ze
weer terug één nacht blijven ze slapen en de nachten in Delfzijl zijn lang zong hij.
Als ik nou eens mag blijven tot zondag mijmerde Steef en mee terug mag rijden met de auto dat zou te mooi
zijn.

Waarom bleven die ouwe en Dirk nou zo lang voorop, doe ouwe kon het met Joost toch ook wel af?
Eindelijk kwam Dirk naar achteren,
Wim begon gelijk Dirk, Dirk we moeten in bad de meiden komen Zaterdag morgen met de auto hier naar
toe, zondagavond weer terug, man de beuk er in, we gaan het helemaal maken, hij was niet meer te temmen
met het vooruitzicht op het weekend.
Kan die broer van jou gelijk weer mee terug rijden ging hij verder, spaart hij een hoop reisgeld. Steef kon
hem wel zoenen, als Dirk zou bellen kon hij nog een paar dagen aan boord blijven.
Ik bel straks wel even stelde hij Steef gerust.
Als je het maar niet vergeet vroeg hij voor de zekerheid.

92

Het werden een paar hectische dagen voor de bemanning van de Gruno.
Al de spullen in de bak, verf en dergelijke moesten aan dek worden gesleept om ruimte voor de
werfarbeiders ter maken.
Het was maar goed dat Steef aan boord was, Bart had heel wat te repareren in de machinekamer, Steef leefde
zich helemaal in, hij kon heel goed met Bart opschieten, je zag ze dan ook heel de dag samen beide in een
overal met de onafscheidelijke dot poetskatoen voor de helft uit hun kontzak hangend.
Tijdens het koffie drinken vroeg Wim aan Bart, heb jij straks een vijlenslijper voor mij?
Bart speelde er gelijk op in en zei, die is gebroken, maar als Steef het wil mag hij er wel één gaan halen bij
Datema in de stad.
Steef blij dat hij iets mocht halen wat ze direct nodig hadden, stemde direct in, hij ging zijn handen wassen
en verscheen met nat gekamde haren weer aan dek. Liet zich door Joost, die ook in het complot zat vijf en
twintig gulden geven en ging de gangway af.
Leny die het verhaal had aan gehoord, had direct medelijden met het jog, dat zo zijn best deed.
Ze zag hem staan, in zijn iets te lange broek en als hij pech had, dat hij bij Datema ook in de maling zou
worden genomen, was hij heel de dag onderweg en kwam natuurlijk zonder vijlenslijper, die helemaal niet
bestond, weer aan boord.

Steef riep ze dan ook, wacht ik loop gelijk even mee naar de stad voor wat boodschappen dat is gezelliger.
Ze waren nog niet van de werft af of ze zei tegen Steef, die vijlenslijper bestaat niet eens hoor ik loop wel
even mee naar Datema, dan zullen wij ze eens en poets bakken, we gaan eerst van het geld een ijsje eten ,
dan kom je een paar uur later weer aan boord en vertel gewoon dat niemand zo’n ding heeft, maar dat je
maandag weer terug moet komen om hem op te halen.

Samen liepen ze naar de stad, gingen de winkel van Datema binnen, waar een aardige verkoper achter de
toonbank stond.
Leny vertelde hem het verhaal en dat ze wraak wilde nemen.
De verkoper lachte hartelijk om de poets die ze Joost wilden bakken en schreef een rekening dat Steef vijf en
twintig gulden voorschot had betaald en schreef er bij dat de slijper maandag kon worden opgehaald.

Dan zit jij allang weer in Zaandam zei Leny en het geld terug vragen durven ze niet.Van avond zouden Willy en Astrid aan boord komen dan zou hij wel te veel zijn, hij zou maar eens vroeg

 Wie het laatst
lacht, lacht het best zei Leny samen zochten ze een ijssalon op.
Steef vond het heerlijk om met de kapitein zijn vrouw in de stad te lopen. Hij wilde alles doen om haar te
plezieren. Maar hij kon voorlopig alleen haar tas maar dragen.
Het was zo’n leuk plaatsje dat ze de tijd vergaten, Leny kocht van alles wat, de tas werd steeds zwaarder,
maar hij gaf er niets om.
Op gewekt kwamen ze weer aan boord. Op het achterdek zat de bemanning een biertje te drinken Wim vroeg
waar blijven jullie nou toch zo lang, het is al etenstijd geweest, Joost staat in de kombuis te koken hij heeft
behoorlijk de smoor in.
Nou ik ook zei Steef met een onschuldig gezicht ik ben in drie zaken geweest en nergens hadden ze dat ding,
maar bij Datema hebben ze hem besteld. Maandag kunnen jullie hem halen en ik heb vijf en twintig gulden
voorschot betaald, gelijk haalde hij de rekening te voorschijn en schoof hem bij Joost onder zijn neus.
Joost stond beduusd te kijken, hij keek van Steef naar Leny maar vroeg niets.
Leny zei, ik kwam Steef tegen in de stad, toen heb ik gevraagd of hij mijn tas wilde dragen misschien moet
Steef vanmiddag wel weer bij een andere zaak gaan vragen?

Tijdens het eten zat Steef steeds naar Leny te kijken die naar hem knipoogde, blij dat hij met haar een
geheim had Hij hoefde niet meer van Joost naar de stad om verder te zoeken.
Ze waren blij dat de dag voorbij was, dat het geluid van de klinkhamers ophield, de arbeiders gingen door de
poort naar huis, rust daalde over de werf.
Steef was ook blij dat het avond was, hij was kapot van het slepen en sjouwen, morgen was het zaterdag dan
hoefden ze niet te werken, dan kon hij naar de stad om wat rond te kijken, in stilte lacht hij zich krom,
maandag ging Joost zijn geld terug vragen bij Datema maar die wisten natuurlijk van niks, de rekening had
Leny stiekem van tafel gepakt.

Maar waar zouden die twee meiden dan slapen, hij vond het wel spannend, de vriendin van zijn broer zou
hier ook aan boord slapen maar waar, er was geen hut meer vrij.

93
Fris gewassen, naar groene zeep ruikend kwam hij in de kombuis, waar Leny bezig was met het eten voor
de avond, hij had best honger.
Of Leny zijn gedachten had geraden, ze sneed een stukje van het vlees en schoof het hem toe, met een, wat
ruik je lekker Steef, moet je nog achter de meisjes aan kwam ze bij hem aan tafel zitten.
Leny was iedere keer weer vertederd als ze Steef zag, zouden haar jongens ook zo zijn als ze zo oud waren.
Steef was een jongen die je nog van alles wijs kon maken, goed opgevoed en hulpvaardig. Hoe lang zou het
duren voor hij met zijn maten naar de kroeg zou gaan, met een vrouw aan boord was er niets aan de hand,
dat Steef haar na vanmiddag aanbad was duidelijk te merken.
Maar als hij alleen met mannen ging varen, en dat zat er wel dik in, was het misschien gauw gedaan met zijn
onschuldigheid.
Een gegiechel van meisjes stemmen kondigde aan, dat Astrid en Willy er al waren, ze hadden zeker eerder
vrij genomen anders konden ze er nog niet zijn.
Zijn we niet welkom riep Astrid om de hoek van de kombuis?
Nou dat waren ze wel degelijk, de ouwe kwam als een wesp gestoken uit de salon. En kuste Willy of zijn
eigen dochter uit de hemel was komen vallen.

Met een, mag ook even, tikte Dirk de ouwe op zijn schouder en omarmde zijn meisje
Astrid keek de ouwe aan, met een wat zal hij doen een hand of een kus, maar het probleem werd snel
opgelost, Leny omarmde Astrid en zei, jij ook van harte welkom op de Gruno. Toen moest de ouwe haar ook
wel een kus geven, zo te zien vond hij het helemaal niet vervelend.
Wim kwam met natte haren, in zijn hemd naar boven gestormd en wrong zich door de vele mensen in de
kombuis naar zijn lang verwachte vriendinnetje.
Astrid was zichtbaar verlegen met de situatie, ze stak Wim haar hand toe en zei, dag Wim
Wim was even beduusd pakte haar hand en zei dag Astrid.
Leny zag wat er gebeurde en zei, je bent te laat Wim ze heeft al haar kussen al weg gegeven, maar
misschien heeft ze er nog wel een paar buiten in haar tas zitten, meteen duwde ze het stel buiten de deur.

Buiten gekomen pakte Wim, Astrid bij haar armen en hield haar op een afstandje, verdorie je bent er echt hè
bromde hij.
Toen pas trok hij haar tegen zich aan, een warm gevoel tintelde door zijn lichaam, hij kuste Astrid op haar
mond die ze gewillig naar hem omhoog hield, niet wetend dat ze voor een patrijspoort stonden en die genen
die binnen stonden een prachtig schouwspel toonden.

Toen ze allemaal uit gekust waren moesten ze vertellen hoe het was in Zaandam en hoe de reis was
verlopen.
De avond vloog om, toen het bedtijd werd kwam het vraagstuk ter sprake waar zou Astrid moeten slapen.
Willy zou bij Dirk slapen dat was duidelijk dus moest Steef verkassen. Bij Wim in de hut dan was er geen
hut meer over voor Astrid. Uiteindelijk werd besloten dat Wim bij Joost in de hut op de bank, zou slapen en
Steef op het bovenbed bij Astrid in Wim zijn hut. Hij was nog zo’n onschuldig ventje pesten ze hem dat zou
wel geen kwaad kunnen.
Steef ging vast naar bed, Dirk en Willy gingen naar hun eigen hutje en deden de deur dicht.

Steef kleedde zich snel uit en dook in het bovenbed, hij schoof het gordijntje dicht. Hij was blij dat Wim en
Astrid nog even in de stuurhut gingen staan vrijen kon hij zich snel uitkleden en onder de dekens kruipen.
Hij moest lang wachten tot Astrid en Wim in de hut kwamen, Wim wenste Astrid nog met een laatste kus
welterusten en verdween naar Joost zijn hut.
Steef hoorde geritsel van een tas die open werd geritst, hij deed net of hij sliep. Hij drukte zijn hoofd stevig
op het kussen maar kon net niet onder het gordijntje door kijken.
Zou Astrid nu in haar onderbroek staan hij was erg nieuwsgierig wat ze aan het doen was, even later kwam
ze weer binnen ze was zeker naar de wc geweest.

Het rook lekker naar tandpasta, ze had zich zeker gewassen, wat zou hij eens graag om het gordijntje kijken.
Astrid wist wel dat hij zich slapende hield, ze schoof het gordijntje opzij en gaf hem een kus op zijn
voorhoofd, slaap maar lekker jongen zei ze, met jou in de hut kan me niets gebeuren.
Ze schoof het gordijntje weer dicht en kroop in het onder bed, een verbouwereerde Steef in zijn bovenbed
achterlatend.
Even had hij in de spiegel het in een pyjama gehulde figuur van Astrid gezien wat hem waarschijnlijk een
slapeloze nacht bezorgde, maar dat wist Astrid niet.

94
‘s Morgens vroeg klom Steef voorzichtig uit zijn bed graaide snel zijn kleren bij elkaar en haastte zich uit
de hut vandaan, om zich in de badkamer aan te kleden, blij dat Astrid nog lag te slapen.
Maar Astrid had ook de halve nacht wakker gelegen, denkend aan Wim en zijn heerlijke kussen in de
stuurhut.
Ze werd wakker van Steef die voorzichtig uit het bovenbed stapte ze had het halve gordijntje dicht
geschoven voor haar hoofd langs, maar zag een mager spillebeen van het bovenbed naar beneden zakken.
Eerst wilde ze nog met één hand plotseling Steef bij zijn been pakken maar ze wist dat Steef erg met de
situatie in zijn maag zat en zo snel als mogelijk uit de hut wilde, ze deed maar net of ze nog sliep.
Steef was de eerste die boven was, hij begon maar vast de tafel te dekken en een pan op het vuur te zetten
voor de eieren, hij had wel geleerd dat gebakken eieren als no één bij de crew op het menu stonden.
Leny kwam als eerste uit de salon en vroeg onschuldig ben je uit bed gerold?
Steef kleurde tot achter zijn oren, gelijk had ze er spijt van dat ze hem gepest had.
Samen dronken ze op het aanrecht zittend, als twee samenzweerders een kopje thee.
De één na de andere kwam boven water, zelfs de ouwe was al present, normaal wilde hij altijd uitslapen als
ze in de haven lagen, maar vandaag stond er heel wat op het program. Ze zouden allemaal met de bus naar
de werf gaan waar het nieuwe schip werd gebouwd en dan zou de ouwe een etentje weg geven, op de goede
afloop zo als hij zei, maar hij vond het veel te leuk dat ze met zo veel jonge mensen waren om daarna direct
weer alleen te zijn, dus onder het mom van een etentje waren ze nog even bij elkaar.
De één na de andere kwam boven, Wim knuffelde Astrid in het openbaar en schoof naast haar aan het smalle
tafeltje in de messroom die met al de passagiers nu wel erg krap werd.

Het was een gekakel van jewelste, het leken wel kinderen die op een schoolreisje gingen.
Eindelijk was iedereen zover, en stapten ze in een busje dat de ouwe van de werf geritseld had.
Ze reden via Groningen, langs het Winschoterdiep naar de werf waar de Max gebouwd zou worden. Op de
werf waren nog een paar mensen aan het werk aan het casco, eigenlijk moest je goed kijken wat ze aan het
bouwen waren.
De kop zat er al aan maar het achterschip werd in een loods gebouwd dus je kon nog niet zien of er een lijn
in zat.
Wim stond te kijken en vroeg, moet dit een schip worden, het lijkt wel een bouwdoos.
Een arbeider die het hoorde, bromde op zijn Gronings, kijk maar eens achter de loods daar ligt zijn
voorganger, wij kunnen wel bouwen hoor.

Inderdaad achter de loods verscholen lag een coaster die bijna afgebouwd was.
Steef was als eerste aan boord en riep je kan zo de machinekamer in ze zijn nog aan het werk, en naar
beneden was hij.
De Grunose ploeg klom aan boord en struikelden over kabels en andere rommel die men nodig heeft om van
een stuk ijzer een schip te maken.
Joost bromde maar wat, dit is toch geen schip meer, waar is de zeeg en het model lijkt nergens op, zijn hier
zeker jongens van de ambachtschool aan het bouwen.
Dirk hielp Leny aan boord, die zei zachtjes, over een halfjaartje ben je stuurman op zo, n gebakje.
Er kwam een man aan lopen die zich voorstelde als de voorman van de werf, hij zei, u bent vroeg, kom maar
gelijk mee ik heb de sleutels van de ingang.
Via de stuurhut, die van alle nieuwste snufjes was voorzien kwamen ze in de salon die geurde naar
nieuwigheid.
Achter waren de bemanningsverblijven, ze keken hun ogen uit, alles was ruim en even doelmatig ingericht.
Joost keek nog steeds bedenkelijk, laat mij maar op de Gruno blijven bromde hij, daar is het veel gezelliger.

Je moet met de tijd mee Joost antwoordde ouwe, wacht maar af later zit je te zeuren dat je op de nieuwe wilt
varen.
Wim zei, nou dat is dan in orde, Dirk en ik gaan hier wel op dan mag jij plankjes gooien om het schip dicht
te krijgen, hier is het knopjes drukken en heb je mijn hutje al gezien?
Er is ook een logeerkamer aan boord voor als Astrid eens mee vaart.
Willy keek schalks naar Wim en zei, tegen die tijd dat de Max in de vaart komt heeft ze geen logeerkamer
meer nodig.
Wim trok Astrid in de onderste kooi en antwoordde, even passen of we er samen in kunnen.

Wordt vervolgd

Met dank aan onze sponsors

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

udonthanicityweblog@gmail.com