Hoofdstuk 18 belevenissen op een kustvaarder in 1960

       

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

Hoofdstuk 18  de kustvaart 1960

Een bijdrage  van een onzer fans.

 

Moet je goed luisteren mijn jongen begon hij, ik ben veertig jaar kapitein geweest, mij maak je niks wijs, je
zit hier niet voor je plezier, maar om te leren.
Je kan zuipen wat je wil, dat kan me niet schelen en je vriendin mag hier in de weekenden komen, maar
iedere dag kom ik hier mijn borrel drinken. Binnen mag ik niet te veel nippen dus kom ik je persoonlijk
overhoren, niet allen voor de borrel maar dan blijf ik op de hoogte
Je trekt er je voordeel mee, je bent de vierde kostganger die we hier hebben en ze zijn allemaal geslaagd, ik
waarschuw je nogmaals ik ben niet makkelijk ook al doe je, je best.
En op tijd eten anders dondert mijn vrouw je eten over boord.
Dat hij gevaren had kon je wel horen, hij sprak steeds als zat hij nog aan boord van een schip.
Zo op het eerste gezicht leek het wel een aardige kerel, maar erg streng met zijn kraaloogjes, we zouden het
wel kunnen vinden dacht ik, als ik mijn best maar deed.
Hij schonk ons nog en borrel in en zei, we gaan maar eens naar de salon, ik wil dat meidje van je wel eens
nader bekijken.
In de salon zaten de vrouwen achter een kopje thee en keken hoopvol naar ons, van vertel eens hoe ziet het
er uit in je kamertje.
Maar we kwamen niet eens aan het woord, de oudjes kwebbelden aan één stuk door over de streken van de
vorige kostgangers, die nu allemaal als kapitein voeren.
In de andere kosthuizen zopen de jongens als ketters en moesten nog een jaar langer leren, maar hier heerste
orde en regel en er werd geen drank geschonken alleen zondags voor het eten, zeiden de oudjes.
De ouwe keek eens naar Dirk en knipoogde, Willy zag het en vroeg zachtjes aan Dirk, jullie hebben zeker al
ééntje achter de kiezen hè.
We konden haast niet weg komen, maar uiteindelijk vertrokken we met een smoes weer terug naar boord.
De Gruno lag er stil en verlaten bij, geen mens aan boord.
Zouden ze naar de stad zijn, in welke kroeg zouden ze dan zitten, vroeg Leny een beetje boos.
Stom natuurlijk zei, Leny ze zitten bij Bart zijn moeder die stond toch in een kroegje, maar waar, ze konden
moeilijk door de straten lopen en roepen, Bart waar zit je.
We gingen aan de wal en liepen gearmd door de straten van Delfzijl en keken door de ramen van een paar
kroegen, maar geen Gruno bemanning,
Tot we langs een kroeg kwamen waar piano muziek naar buiten klonk, op een uithang bord stond met
sierlijke letters, de Coaster, nou dat kon niet missen, daar hadden we zelf wel op kunnen komen.
Wim zat achter de piano en ramde er op los, Astrid leunde over het pierement en keek vol bewondering naar
haar vriend.
De ouwe zat tussen Steef en Joost aan de bar, Bart en zijn moeder stonden achter de toog bierglazen vullen.
Het tempo lag hoog, dat kon je wel horen aan het gezang van de ouwe en Joost, zelfs Steef zong met zijn
jongens stem het hoogste lied.
Zo als we al een paar keer hadden mee gemaakt, het piano spel van Wim bracht iedereen in een feest
stemming, het bier vloeide dan ook rijkelijk.
Barts moeder begroette ons hartelijk, het bleek een gewone vrouw te zijn, ik had eerder een ordinaire vrouw
verwacht zo als Joost haar de eerste keer had beschreven.
Het werd een machtige avond Wim wist van geen op houden en zo als altijd werden zijn liedjes steeds
schunniger.
Steeds als Astrid een schunnig woord verwachte hield ze haar hand voor Wim zijn mond wat de feest
vreugde nog verhoogde.

97

Nuchter als Dirk was, kreeg hij het Spaans benauwd, zo als ze daar zaten.
Dat zou hij straks moeten missen. Een beetje op die duffe school zitten leren, misschien zou hij het wel niet
kunnen leren, dan ging hij voor niets naar school.
Niet dat het in de kroeg nou zo belangrijk was, maar hij zou de jongens missen die zouden lekker op de
Gruno een beetje in de Oostzee dobberen, terwijl hij zijn hersens zat te pijnigen in de schoolbanken.
Willy merkte dat hij er even niet bij was, sloeg haar arm om zijn nek en vroeg, wat is er zeeman van me, zie
je het niet zo zitten?
Hij kuste haar op haar voorhoofd en nam een slok bier uit zijn glas.
Later liepen ze met z,n allen zingend naar boord.
Steef liep stoer achter ze aan, het was de eerste keer dat hij naar de kroeg was geweest, als zijn vader dit zou
horen, mocht hij zeker nooit meer mee.
Het zou nog wel een poosje duren voor hij naar zee ging, maar dat hij ook op een coaster ging varen dat was
zeker.
Hij was dik tevreden, voor dat ze de wal op gingen had de ouwe gezegd, hier knul heb je een paar centen je
hebt goed je best gedaan en hem een briefje van vijf en twintig in de hand gedrukt.
Eerst had hij het niet willen hebben, maar de ouwe had gezegd, als je werkt moet je betaald worden.
De jongens hadden zijn bier betaald dus kon hij aan boord laten zien dat hij wat verdiend had met die centen
van Joost er bij een aardig kapitaal..
Als Dirk terug naar zee ging wilde hij vragen of hij op hetzelfde schip mocht varen, maar dat zou nog wel
een poosje duren.
Hij was stik jaloers op Dirk en Wim die gingen straks vast en zeker staan zoenen, hij zou snel naar bed gaan,
voordat Astrid in de hut zou komen, dan zou hij net doen of hij al sliep en stiekem onder het gordijntje door
gluren als zij zich uitkleedde. Hij kreeg nu al rare kriebels in zijn buik, hij voelde zich stoer om zo met zijn
vrienden naar boord te lopen, hij merkte wel dat hij een paar biertjes op had maar daar moest hij maar aan
wennen.

Toen ze aan boord kwamen dook Wim met Astrid in de stuurhut de ouwe ging met zijn vrouw naar de salon
Joost maakte nog wat te eten in de kombuis en Steef klom in zijn boven bedje in spanning wachtend tot
Astrid naar bed zo gaan, hij zag het al voor zich, Astrid zou eerst kijken of hij al sliep, daarna zou zij zich
uitkleden hij zou haar in haar nakie zien staan.
Maar het liep heel anders dan hij gedacht had, Astrid en Wim keken wel of hij al sliep, maar het bier had zijn
werk gedaan.
Steef lag in als een marmot opgerold, met het kussen in zijn armen te slapen, misschien wel dromend van
haar, maar dat vermoedde Astrid niet.
Wim stond naast haar en fluisterde, kijk hem nou liggen de aspirant zuipert, als ik hier had geslapen had ik
wakker gebleven dan had ik meer gezien dan nu.
Wacht jij maar af mannetje jou tijd komt nog wel antwoordde ze.
Steef is zo onschuldig als wat, die zou dat nooit doen.
Na dat ze elkaar nog een keer hartstochtelijk kusten verdween Wim naar zijn eigen kooitje.
Als Steef nu wakker was geweest had hij helemaal niet onder het gordijntje door hoeven te gluren, Astrid
klede zich inderdaad zonder schaamte uit en trok een pyjama aan, waarom ook, ze was alleen in de hut met
een slapende Steef, ze keek nog even naar de slapende Steef, gaf hem een kus op zijn wang en zei, volgende
keer dan moet je waarschijnlijk in een andere hut slapen. Steef brabbelde maar wat en draaide zich in zijn
slaap om.

98
De zondag was veel te snel voorbij, niemand had zin om aan de wal te gaan, het was met zoveel mensen veel
te leuk in de salon.
Nergens op andere coasters was het gebruikelijk dat de bemanning in de salon mocht komen, alleen in
bijzondere gevallen als de kapitein jarig was en bij het aan en af monsteren mocht de bemanning in het
heiligdom komen.
Wim zat maar te draaien, hij wilde zo graag even met Astrid alleen zijn. De reparatie ging veel te snel naar
zijn zin, eind volgende week waren ze weer vaarklaar had de voorman beloofd.
Een volgende reis lag al klaar voor de Gruno, met liggen kunnen we het niet verdienen had de ouwe gezegd.
Na de reparatie aansluitend zout laden voor Finland, luidde de orders van kantoor.
Je zal het meemaken kankerde Wim, gooien ze ons net voor het weekend vol, kunnen we met de zondag
varen.
Des te eerder zijn jullie weer met hout in Zaandam, ouwe vrijdoos, antwoordde Astrid, en sloeg een arm om
Wim zijn nek.
De tijd was gekomen dat de meiden en Steef naar huis toe moesten.
Steef had de bagage al achter in de auto gestuwd, hij stond te wachten tot Astrid en Willy aan de wal zouden
komen,.
De ouwe had hem beloofd als de nieuwe schuit klaar was dan mocht hij als hulp machinist aan boord komen.
Leny had hem op beide wangen gekust en bedankt voor de gezellige dagen, hij had gestotterd graag gedaan
en had gebloosd tot achter zijn oren, maar hij vond het hartstikke leuk dat de vrouw van de kapitein hem
gekust had.
Eindelijk kwamen ze te voorschijn, Willy hield Dirk stevig omarmd, wat problemen gaf bij het aan wal
gaan, de gangway was te smal voor twee personen.
Astrid kuste Wim hangend uit het autoraampje tot Willy gas gaf en ze eindelijk verdwenen.
Zo dat hebben we weer gehad piepte Wim, wanneer zien we die weer eens terug?
Hij liep met Dirk over de gangway aan boord en zei, moet je zien Dirk, in zijn handpalm lag een kettinkje
met een medaillonnetje, zo is het bij jou ook begonnen hè.
Ik was blij voor hem, eindelijk was er een meisje die iets in hem had losgemaakt wat hij tot nu toe niet had
gekend.
Vrijdags trokken de arbeiders de lastangen en kabels van boord, de voorman liep met Joost en de ouwe
langs de gerepareerde Gruno en vroeg of alles naar wens was verlopen.
Daar had de ouwe geen commentaar op een week eerder klaar dan gedacht en nu van de week nog geladen,
de ellende was al haast weer vergeten.
Bart startte de hoofd motor, we gooiden los en voeren naar de laadplaats, waar ze direct begonnen met
laden.
Leny ging de andere dag pas naar huis, dus moesten we nog een paar uur wachten tot we naar zee
vertrokken, we konden haar slecht om drie uur s’nachts aan de wal zetten.
Wim mopperde, waarom gaat er nou niks kapot aan die laadplaats en gaan we pas maandag verder met
laden, ze zijn ons gewoon aan het pesten, zelf zitten ze vanavond lekker thuis, lamstralen.

Het weer was er niet beter op geworden, er woei een harde noord wester, het zou weer hobbelen worden op
de noord zee.
We moesten wel even wennen na een lage zomer met weinig wind en de periode aan de werf.
Toen we Leny aan de wal hadden gezet, kwam mijn nieuwe huisbaas en oud kapitein aangedribbeld, om ons
een goede reis te wensen.

99
Leunend op een stok, zijn kapiteinspet diep over zijn ogen getrokken trotseerde hij de stevig aangetrokken
wind.
Heb je de keggen goed aangeslagen vroeg hij, jullie zullen er wel een zeetje over krijgen met het uitlopen bij
Borkum.
Vergezeld van de goede raad van de ouwe verlieten we de haven van Delfzijl, ik vroeg me af hoe de man het
wist dat wij naar buiten gingen.
Eenzaam stonden de ouwe en Leny op de kade zwaaiend tot we uit het gezicht waren verdwenen.
De Noordzee begroette ons met aanschietende zeeën. Toen we de koers verlegden naar het noorden, kwamen
stevige zeeën over de luiken. De ouwe had het goed gezien de keggen kregen het zwaar te verduren, maar
we wisten dat de keggen goed waren, er waren aan de werf een heel stel nieuwe aan boord gekomen en de
oude in de vuilbak gedumpt.
Om twaalf uur kwam Dirk en Joost op de brug, het ziet er niet best uit jongens sprak de ouwe, maar we
zitten goed dicht en als er wat is roep me maar, hij keek nog eens naar buiten en met een goede wacht
verdween hij en Wim naar beneden.
Tegen vieren leek de wind nog meer aan te trekken. Ik wou dat we maar aan de Elbe waren bromde Joost ik
ben het zat, de schuit stuurt belabberd.

Dat Joost het zat was begreep ik ook wel de Gruno wilde na iedere golf stuurboord uit lopen dus moesten
we herhaaldelijk naar bakboord sturen.
Dirk moest er aan denken nog een paar reizen, dan kwam hij op een schip met een automatische piloot, zo
als hij gehoord had hoefde je helemaal niet meer te sturen.
Een zware golf spoelde over de kop, liep over de luiken en sloeg met een donderend geweld tegen de
onderbrug aan.
Als het zo door gaat, spoelt de hele brug nog eens overboord zei Joost. Doe de dekverlichting eens aan
vroeg hij.
De mastlampen verlichten spookachtig het voordek en een stuk van de luiken.
De schrik sloeg Dirk om het hart, zeg Joost moet je kijken er is een kleed los geslagen of lijkt het maar zo,
een nieuwe golf spoelde over de luiken.
Toen de Gruno zich hersteld had van de tonnen water en weer tegen de volgend zee opklom, kwamen de
luiken even droog, inderdaad bakboord voor was en hoek van de kleden los geslagen en konden we de luiken
zien.

Nog een paar golven en het hele kleed zou scheuren, de golven zouden het ruim in lopen
Dan hadden we maar een paar minuten nodig om in de redding boot te stappen, als we er af kwamen.
We stopten de motor direct af, de ouwe en Wim kwamen al naar boven, wat is er aan de hand vroeg de
ouwe, maar we hoefden niks meer te zeggen de ouwe liet het raam zakken, leunde ver naar voren om wat te
zien, het buiswater sloeg hem in het gezicht.
Gooi hem maar met de kop op de wind Joost dan gaan we eens kijken wat we er aan doen kunnen.
De Gruno luisterde gehoorzaam naar het roer en stak haar neus bij iedere golf tot bovenaan toe in de
aanschietende zeeën.
Het was nu vlak achter de bak betrekkelijk beschut, maar het was levens gevaarlijk om naar voren te gaan in
de gangboorden liepen de golven gemeen, als je daar in terechtkwam lag je over boord en kon je het wel
vergeten.

Wim zei, ik ga wel even naar voren, ga je mee Dirk vroeg hij, wij hebben die keggen uiteindelijk vast
geslagen.

100
Met een zwemvest aan liepen we in het donker over de luiken, soms opspringend ons vast klemmend aan de
giek kwamen we voorop We zagen dat er alleen maar een paar keggen verdwenen waren. De ouwe scheen
met het zoeklicht, om ons wat meer licht te geven en te kijken wat we deden. Ik draaide de knevels los van
het bakdeksel, om een paar nieuwe keggen te pakken.
Wim worstelde met het los wapperende kleed, gewapend met een hamer en een paar nieuwe keggen kwam
ik weer aan dek, een enorme golf wipte juist over de kop en spoelde ons onderste boven.
Wim brulde, hou je vast maat en greep me met één hand in mijn kraag.
We laten ons toch niet door een beetje water klein krijgen he, schreeuwde hij lachend boven de wind uit.
IK wist dat hij ook blij was dat we het karwei zouden klaren en dat we onze reis zonder schade zouden
kunnen voortzetten.
De kleden zaten weer vast, we waren wel zeiknat maar dat deerde ons niet, mijn ene schoen was ik kwijt
maar dat kon me niet schelen, ik schopte mijn andere schoen ook maar in zee.
Ik gooide de hamer in de bak, en sprong vast op de luiken, Wim knalde het bakdeksel dicht en draaide de
knevels stevig dicht.
Met een indianen kreet sprong hij juist om hoog toen er weer een monster golf over de kop krulde.
Ik kon me net omhoog trekken aan de giek, de golf spoelde onder me door, maar Wim overmoedig
geworden door dat we de zaak weer in orde hadden, werd ondersteboven gegooid rolde met het water mee
kwakte in het gangboord en lag een seconde later overboord.
Dirk, Dirrrrrrk, gilde hij, help ik lig over de muur, zijn stem werd door de wind weg gewaaid.
Even zag ik mijn vriend nog op een golf top met beide handen zwaaien, toen was hij in het donker
verdwenen.
De ouwe had gezien dat Wim overboord sloeg en draaide het zoeklicht wild over de zee, Joost gooide nog
een reddingsboei naar de drenkeling, deze kwam gelukkig dicht bij Wim in het water terecht zodat hij hem
kon grijpen.

Maar de golven sloegen Wim steeds verder van de Gruno vandaan, hoe zouden we Wim weer aan boord
moeten krijgen.
Achteruit slaand draaide de Gruno steeds verder van Wim vandaan.
We stonden allemaal op de brug naar de drenkeling te kijken die in het schijnsel van het zoeklicht was
gevangen, steeds zagen we de blonde krullen kop van Wim boven een golftop uit komen. Gillend riep Wim
steeds weer Astrid, Astrid help ik verzuip. Maar er was geen Astrid die hem nu helpen kon. Zij lag nu
heerlijk in haar bedje te dromen van haar Wim, zich er niet van bewust dat haar vriend aan het eind van zijn
jonge leven was gekomen.
We draaiden de Gruno voor de wind weg om zo dichter in de buurt van Wim te komen.

Door deze manoeuvre raakte de ouwe Wim kwijt uit het zoeklicht, hij liet een enorme scheet en zei, zoek jij
met het licht en begon zelf aan het roer te draaien. Wild knalde hij de motor op vol vooruit, de schroef
maalde wild door de golven zo nu en dan boven wateruitkomend.
Joost zocht met het zoeklicht maar kon Wim niet ontdekken.
Opeens bescheen het zoeklicht een wild op de golven springende viskotter, die recht op de Gruno aan kwam
gevaren.
Vloekend schreeuwde de ouwe, dat kan er nog wel bij, klootzakken liggen gewoon in hun nest en kijken niet
waar ze varen, hij trok aan het draadje van de luchthoorn en draaide meteen vol aan achteruit, Van af de
kotter waaide het geluid van hun hoorn naar ons toe.

Ze hadden al hun verlichting aangedaan en lagen dwars op de golven, hun stuurhuis kwam soms in het water
terecht, zo slingerden hun schip.

Wordt vervolgd

Elke dag een hoofdstuk,geef uw mening via

lowy.cremers.senior@gmail.com

Met dank aan onze sponsors

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

udonthanicityweblog@gmail.com