hoofdstuk 19 belevenissen op een kustvaarder 1960

       

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

Hoofdstuk 19  de kustvaart 1960

Een bijdrage  van een onzer fans.

Ik had wel waardering voor die vissermannen, maar nu kon ik ze wel vervloeken mijn beste maat lag in zee
en zij maakten het voor ons onmogelijk om bij hem in de buurt te komen.
En kwartier geleden had hij mij nog in m’n kraag gegrepen, nou was hij misschien wel verzopen, hoe
zouden we het aan Astrid moeten vertellen, wat zal ze huilen, Willy had al eens verteld hoe gek ze op Wim
was, maar dat ze eerst eens de kwajongen beter wilde leren kennen. Nu veranderde Wim zijn leven, maar het
was maar van korte duur geweest, hij was vast wel verdronken, meer als een half uur kon je het niet
uithouden in zee met al die golven over je hoofd.
Hij kon wel goed zwemmen, ik moest ineens denken aan Rostock waar we aan het zwemmen waren
geweest en in Lulea met die Zweedse meiden, ik kon wel janken om op zo’n manier je beste maat te
verliezen, hij die altijd in was voor een rottigheidje, maar in stilte een eenzame knul was.
We konden de viskotter maar net vrijvaren en draaiden weer naar stuurboord naar de plaats waar de ouwe
vermoedde dat Wim moest vechten voor zijn leven, het werd wel al een beetje lichter aan de hemel, maar
toch te donker om zijn blonde krullenbol te ontdekken.
De kotter wende ook weer naar onze kant, wat zijn die kerels nou toch van plan schreeuwde de ouwe.
Kunnen we ze niet op de marifoon bereiken vroeg Joost, natuurlijk maar waarom roepen ze ons dan niet aan,
wij draaien toch ook rondjes ze moeten toch wel merken dat er wat aan de hand is.
Gvd, de ouwe vloekte als een dragonder, wat ik hem nog zelden had horen doen, de marifoon staat nog
steeds op een verkeerde frequentie riep hij, geen wonder dat ze ons ook niet gehoord hebben. Snel draaide
hij aan een paar knoppen en daar klonk duidelijk.
Hallo Gruno, hallo Gruno, hoort u ons, geef nou eens antwoord verdomme.
Ja Ja, hier is de Gruno antwoordde de ouwe, we zitten in moeilijkheden we hebben een man over boord en
we zijn hem uit het gezicht verdwenen, hij moet bij jullie in de buurt drijven, over.
Nou dan kunnen we jullie wel vertellen dat je Astrid niet hoeft te bellen, over, klonk het rustig van uit de
luidspreker
We keken elkaar aan, hoe konden zij nou weten dat Wim zijn vriendin Astrid heet.
Maar het antwoord liet niet lang op zich wachten.
We hebben hier een knul opgevist die is half bewusteloos, maar rum lust hij nog wel met een kettinkje om
zijn nek met Astrid er op geschreven, is dat de man die jullie zoeken, over.
De ouwe brulde terug, ja dat moet hem zijn, maar hoe wisten jullie dat wij een man overboord hadden, over.
Wij voeren al een tijdje achter jullie aan en zagen aan het zoeklicht dat jullie in moeilijkheden waren, maar
jullie waren niet over de marifoon te bereiken en ineens zagen wij in het licht van onze lampen een man
voorbij drijven die graag bij ons aan boord wilde komen, hij is er wel, maar één van onze jongens is met een
naald en draad zijn kop aan het hechten, ze zijn zoiets niet gewend maar hij had nog een vers litteken op zijn
buik en dat gebruiken ze als voorbeeld, hij zal er wel niet mooier op worden maar anders bloed hij dood en
dan hebben wij er ook niets meer aan, over, eindigde hij laconiek,
Dat is goed nieuws antwoordde de ouwe, naai desnoods zijn reed maar aan zijn wenkbrauwen vast, als hij
maar leven blijft. over.
Nou dat zou wel eens kunnen klonk het terug van de kotter, vier man moeten hem op de tafel vast houden
anders dondert hij er van af, want we slingeren een beetje, over.

102

Een beetje slingeren noemen ze dat, zei Joost, ze zitten meer onder dan boven water,
.Dat zeggen ze van ons ook, antwoordde de ouwe. Ze zullen inderdaad wel moeilijk een mooi litteken achter
kunnen laten, als ze maar niet denken dat ze aan het fileren zijn, de ouwe was zo blij dat Wim gered was, dat
hij een grapje kon maken, er was een grote last van zijn schouders gevallen.
We nemen hem wel mee naar Lauwersoog, Gruno! Klonk het weer van de overkant.
Hij is er niet best aan toe en we krijgen hem toch niet bij jullie aan boord, met dit weer. Via Scheveningen
radio houden we jullie wel op de hoogte, over! En met een stoot op de luchthoorn verdween hij richting
Nederland. Met een brok in onze keel keken we naar het verdwijnende dappere scheepje dat de machtige
golven trotseerde.
Ik zal wel iemand bellen in Nederland die hem in Lauwersoog op komt halen en vast bedankt, we maken het
wel eens een keer goed. En een goede reis, over!
We namen onze oude koers weer op naar de Elbe, de ouwe vroeg een gesprek aan via Scheveningen radio,
met zijn vrouw, hij vertelde in het kort wat er gebeurd was en dat zij maar moest kijken hoe erg Wim er aan
toe was, dan konden ze altijd nog zien wat te doen.
Het leek er op dat de Noordzee zijn gram had gehaald en nu met het krieken van de dag, wat aan het af
nemen was.
Het was al avond toen we Brunsbuttel aan liepen. De ouwe sprong snel aan de wal en belde naar huis,
enkele minuten later kwam hij het kantoortje weer uit, hij gebaarde, van ze zijn helemaal gek.
Hij klom aan boord en zei, Wim komt weer aan boord, hij was in het ziekenhuis geweest en is opgehaald
door Leny, maar hij wil in geen geval naar huis, daar heeft hij toch niets te zoeken zei hij.
Leny had gezegd dat het niet mogelijk was, dat hij eerst maar eens moest bij komen van de schrik, maar hij
wilde nergens van weten.
Leny brengt hem met Astrid vannacht nog naar Kiel, als we het niet goed vinden monstert hij gelijk af en
gaat wel ergens anders varen.
Op een schip waar ze hem niet stiekem over boord gooien, had hij grappig gezegd.
We hadden tijd genoeg, voor wij in Kiel waren, dan waren zij met de auto ook wel aanwezig.
Gespannen van de zenuwen, stuurde Dirk de Gruno door het Kielerkanaal, steeds maar denkend aan Wim,
hoe zou hij er uit zien, hij was een harde en hij zou er wel snel bovenop komen, maar het was toch niet niks,
je schip weg te zien varen met de wetenschap dat je nog maar een paar uur te leven hebt, in een woeste zee.
We meerden af aan de Thyssenkaai om te provianderen, tegen die tijd zou Leny met haar passagiers wel
arriveren.
We sleepten groenten, fruit, drank en sigaretten aan boord voor minstens veertien dagen,
telkens kijkend of er geen auto stopte met Wim. Onverwacht stonden ze toch nog aan de kade.
Wim stapte uit, in een veel te grote broek, had hij zeker van de viskotter mee gekregen.

Een verband om zijn
arm en een grote pleister op zijn wang.
Hallo rotzakken, riep hij, jullie dachten zeker van me af te wezen hè!
Hij deed alleen maar stoer, want toen de ouwe hem omarmde als een verloren zoon, liepen de tranen over
zijn beschadigde wangen.
Leny trok Astrid aan haar arm over de gangway, laat ze maar even Astrid, zei ze we doen net of we niets
zien, hij heeft het er moeilijk genoeg mee.
Even later kwamen ze met zijn allen in de messroom, aan niets kon je zien dat ze daarnet zo emotioneel
waren geweest.

103

Wim vertelde hoe hij de Gruno weg zag varen, maar hij dacht ze draaien om en ik klim weer aan boord,
maar de golven sloegen over mijn hoofd heen, het zoute water brandde in m’n ogen, ik kon de Gruno steeds
slechter zien. Twee maal dacht ik nog even, ik leg zo weer in mijn eigen kooi. Maar ineens toen ik door had
dat ik nooit met dit weer aan boord kon komen, moest ik aan Astrid denken, die zou ik nooit meer in mijn
armen kunnen knuffelen.
Opeens was daar die kotter, jullie lagen op de golven te rijden een eind uit de buurt, hij had zijn longen uit
zijn borst geschreeuwd, maar ze wisten wat ze zochten en zagen me in het licht van hun deklampen drijven.
Er was een man overboord gesprongen, met een eind touw om zijn middel, zo hebben ze me aan boord
getrokken, maar omdat het schip zo slingerde, ik ben met mijn gezicht tegen de boeiing geslagen en dat had
een gapende wonde veroorzaakt.
Ze hebben me spiernaakt uitgekleed en op de tafel gelegd, waar ze de hechtingen op zijn buik zagen.
Wie kan er hechten had er één gevraagd, hier kan je zien hoe het moet. Niemand had de moet om het te
doen, tot er een machinist uit de motorkamer kwam kijken hoe hij het maakte.
Die had gezegd, als jullie hem vast houden dan knoop ik hem wel dicht.
Met naald en draad uit de verbandtrommel, had hij, onder helse pijnen, met als voorbeeld zijn fietswond, zijn
wang weer dicht genaaid.

Als verdoving hadden ze een fles rum open getrokken, maar de helft hadden ze zelf maar op gedronken.
Soms stak hij een vinger in mijn mond, om het vel strak te houden en die smaakte naar dieselolie.
Later hebben ze me in een kooi vast gebonden, door de rum ben ik in slaap gevallen.
In Lauwersoog hebben ze me aan de wal gebracht, waar een dokter naar mijn wond heeft gekeken.
De dokter gaf de mannen een pluimpje voor de nette hechtingen en vroeg wie het had gedaan.
De machinist melde zich.
Ik had het kunnen weten dat iemand uit de vetkuil het gedaan had zei de dokter, Ik vond het al zo gek dat hij
van die vuile vegen op zijn wang had , ik dacht eerst dat het blauwe plekken waren maar het bleek machine
olie te zijn.
Daar heeft nog nooit iemand infectie van gekregen hoor, verontschuldigde de machinist zich.
Leny was hem komen op halen zijn plunje was kapot gescheurd, toen had één van de bemanningsleden hem
een broek en trui gegeven en gevraagd, gooi hem maar weer eens aan boord als we jullie tegen komen, ruige
lui die vissersmannen.

Hij vertelde het hele verhaal als of hij een avondje was wezen stappen.
En de dokter had gezegd dat hij per dag één flesje bier moest drinken en een borrel voor iedere maaltijd,
grapte hij maar het lachen ging hem slecht af, de hechtingen trokken als de pest.
Maar waarom ben je niet naar huis gegaan, wilde de ouwe weten?
Wie zou mij moeten verzorgen als ik thuis ben antwoordde Wim triest, dan kunnen jullie het beter, jullie
laten mij toch niet in de steek ? vroeg hij een beetje angstig, ik kan toch op onze losplaats naar een dokter?
Maar ik ga niet in je mond zitten peuteren zei Bart, ik ook niet zei Joost.
Ik heb er ook geen ervaring mee zei, Dirk maar als het niet anders kan dan doe ik het wel, Maar waarom gaat
Astrid niet een reisje mee, kan ze gelijk een beetje koken en je wond verzorgen, opperde de ouwe.

104

Wim keek de ouwe aan, zat hij nou de zaak in de maling te nemen.
Astrid had niets bij haar, ze zouden hem alleen maar afleveren en dan weer terug naar Zaandam gaan.
Maar de ouwe zat ernstig te kijken, en vroeg aan Leny heb jij niet een paar spullen voor haar, met een
hoofdknik duidde hij op Astrid, anders haal gauw wat in de stad.
Jullie vrouwen hebben altijd wat bijzonders nodig dat zal hier wel te krijgen zijn.
Samen gingen de vrouwen de slaapkamer van de ouwe in. we hoorden ze soms giechelen
Het was net als bij Willy, herinnerde Dirk zich, de meisjes en Leny mochten elkaar al van af de eerste
ontmoeting.
Er waren wat tegenstellingen tussen Willy en Astrid, Willy was blond met een paardenstaart daarentegen
was Astrid kort geknipt en donker, Willy was spontaan op het brutale af, Astrid eerder wat rustiger en de kat
uit de boom kijkend.
Eindelijk kwamen de dames uit de slaapkamer van de ouwe, wonderlijk genoeg had de ouwe helemaal geen
haast met vertrekken, nou we hebben wel wat gevonden hoor wat zij van mij aankan, zei Leny lachend, het
is allemaal wel een maatje te groot, maar voor aan boord is het wel redelijk, dan gaan jullie maar niet aan de
zwier.

Dus dat is geen probleem, als we nou eens gaan bellen naar de Zaan of ze er geen probleem
van maken, dat ze een paar dagen weg blijft, we moeten het maar een beetje aan dikken.
Leny en Astrid liepen naar de wal om in het kantoortje te gaan bellen.
Wim zat op hete kolen, het zou prachtig zijn als ze mee zou varen, niet dat het nodig was, hij voelde alleen
zijn wang wat trekken met lachen en wassen, infectie was ook niet mogelijk, als die machinist zijn handen
niet had gewassen zou hij er niets van over houden.
De zuster in het ziekenhuis had de wond schoon gemaakt, samen met de dokter hadden ze naar het
kunststukje staan kijken en gezegd, die vent die dat genaaid heeft kan vast mooi borduren, je zal er een mooi
lidteken aan over houden.
Ik heb een vriend zei de assistente die heeft ook zo’n snee in zijn wang, haast op dezelfde plaats en daar door
ben ik verliefd op hem geworden.
Wim had geantwoord, als mijn vriendin me niet meer wil, kom ik wel eens langs, de zuster had tot achter
haar oren gebloosd, met haar koele vingers een pleister op de wond geplakt, verteld hoe hij zijn wond moest
laten verzorgen en was snel achter haar bureau gaan zitten.
Ondanks zijn avontuur was hij zijn kwajongens streken nog niet vergeten.

Als hij terug dacht aan het uur dat hij in zee lag, brak Wim het koude zweet uit, in de auto was hij even weg
gedommeld en met een schreeuw wakker geschrokken, hij beleefde weer dat hij de Gruno weg zag varen en
dat hij dacht dat hij zou verdrinken.
Leny had Astrid eens aangekeken, en later toen ze in de slaaphut waren, waren ze het er over eens dat Wim
zich groot hield, maar nog niet over zijn avontuur heen was.
Het kwam eigenlijk wel goed uit dat Astrid mee kon varen, kon ze hem een beetje in de gaten houden.
Ze kwamen weer terug uit het kantoortje, Astrid stak een arm door die van de ouwe en vroeg, willen jullie
echt dat ik voor jullie de eerste dagen ga koken?
We nemen het risico wel antwoordde de ouwe en laten we dan maar snel vertrekken voor je van gedachten
gaat veranderen.
Leny nam afscheid en stapte in haar auto, ze had een lange rit voor de boeg, zonder Astrid, maar ze was
lang genoeg zeemansvrouw om niet te morren, in stilte was ze dankbaar dat ze Wim aan boord had gebracht,
het had ook heel anders af kunnen lopen.

 

105

We gooiden los en vertrokken richting Oostzee, de wind was hier ook stormachtig, het kon wat worden met
Astrid, zij wist niet of ze zeeziek zou worden.
Maar voorlopig zouden we nog een paar uur onder de kust varen voor we zouden gaan slingeren.
Wim was met Dirk naar voren gelopen om naar de plek te gaan kijken waar alle ellende was begonnen.
Dit maal zaten de keggen goed op zijn plaats, we waren weer eens gewaarschuwd dit zou ons geen tweede
keer gebeuren.
Wim keek steeds naar Dirk, die werd er helemaal zenuwachtig van, kom op Dirk begon hij wat is er, zit je
iets dwars?
Nou ja dwars, ik wilde jullie bedanken voor wat jullie allemaal gedaan hebben, nadat ik in de plomp lag,
maar het was eigenlijk mijn eigen schuld.
Hij stak me een hand toe en zei, ik zal het nooit vergeten.
Ik trok hem tegen me aan, we omarmden elkaar als of we twee broers waren.
Van af de brug keken de ouwe Astrid en Joost naar het tafereel op het voordek.
Daar kom je niet tussen Astrid, sprak de ouwe glimlachend, als je ruzie krijgt met Wim, heb je het ook met
Dirk.
Je moet hem maar goed in de gaten houden, tijdens de reis, hij doet wel stoer maar er is wat door hem heen
gegaan toen hij overboord lag.

En je mag het nooit verder vertellen, maar toen hij wegdreef, riep hij je naam steeds weer tot we hem niet
meer konden horen.
Het is een flierefluiter, maar ik denk dat jij hem wel onder controle krijgt, hij is eigenlijk alleen op de
wereld, doe daarom een beetje voorzichtig met hem.
Astrid keek nog even naar de twee vrienden, die nu langzaam over de luiken naar achteren liepen en ging
naar de kombuis om een maaltijd in elkaar te draaien voor ze in open zee zouden komen.
Het was weer gezellig met een vrouw aan boord, ze dronken koffie in het stuurhuis allemaal waren ze
vroegtijdig aanwezig.
Astrid zat op het krukje in de hoek onder het haakje waar eens de rode schoentjes uit Lulea hadden
gehangen, wie ze weg had gegooid, wist niemand maar opeens waren ze verdwenen.
De Gruno begon zachtjes te duiken in de aanrollende zeegang.
Astrid voelde haar maag protesteren, de koffie smaakte haar niet meer.
Bart zag het aankomen en deed de deur op het haakje voor wat frisse lucht, zeeziekte en zware shag rook
maakten het er voor Astrid er niet gemakkelijker op.

Hij dacht weer aan Steef, die over zijn handen had gekotst in de machinekamer en er toen overheen was,
Hij lokte met een smoes Astrid naar beneden.
Nauwelijks waren ze in de kombuis of Astris voelde haar maag omhoog komen.
Snel bracht Bart haar naar buiten en hield haar vast toen ze net op tijd haar hoofd over de boeiing kon buigen
om te kotsen.
Ze keek Bart zielig aan en zei, het begint al goed he, net buiten en al ziek.
Dat is niet erg antwoordde Bart en vertelde het verhaal van Steef.
Ze bleven nog wat achter het dekhuis staan, er zal nog wel meer komen hoor zei Bart en dan wat eten dan
ben je er over heen.
Weer kwam er een golf uit haar maag omhoog, ze keek Bart zo zielig aan dat hij haar wel tegen zich aan
wilde drukken, maar ze zag hem aankomen ze zou hem zo in zijn overal kotsen.

106
Ze boog haar lichaam over de boeiing, Bart zag haar kettinkje met een hangertje in de gevarenzone
bengelen, te laat trok hij het opzij, haar warme maaginhoud kwakte over zijn hand.
Gedve iedereen schijnt mijn handen als kotsbak te gebruiken, mompelde hij, maar liefdevol trok hij Astrid
naar binnen en begon een beschuitje voor haar te smeren.
Astrid wilde niets eten, ze voelde haar maag weer opspelen, maar Bart was niet te vermurwen, opeten,
gebood hij, dan is het zo over.
Met moeite slikte ze de biscuit naar binnen, ze schaamde zich dood toen ze zag dat ze Bart over zijn hand
had gekotst.
Maar hij had gewoon zijn handen gewassen en was wat te eten voor haar gaan maken alsof het de gewoonste
zaak van de wereld was.
Ze had de biscuit naar binnen gewerkt en voelde zich een stuk beter, het zou een mooie zaak zijn, was ze
speciaal voor Wim te verzorgen mee gegaan en nou werd ze verzorgd door de machinist.
Wim kwam de kombuis binnen en vroeg, Florece Naitingale zou je mij even willen helpen?
De pleister moest er af en nieuwe zalf er op, uiteindelijk was ze daarvoor mee gegaan.
Ze pakte nog wat wankelig op haar benen staand, de verband spullen trok de oude pleister voorzichtig van
Wim zijn wang af.
Ze schrok niet van de wond, het zag er niet zo erg uit als ze vermoed had.
Met mooie kleine steekjes hadden ze op de viskotter de wond tegen elkaar genaaid, als een scheur in een
overhemd.
Ze streek de zalf met haar vinger over de hechtingen, plakte er een nieuwe pleister op en zei, klaar is Kees.
Wim had haar tijdens die bezigheid met beide handen om haar middel vast gehouden.
Ondanks dat Astrid zich nog niet zo lekker voelde, kroop een kriebelend gevoel door haar lichaam heen.
Ze wrong zich los, gaf Wim een kus op zijn mond en zei, ik moet voor het eten gaan zorgen.
Wim likte langs zijn lippen en vroeg, heb je uit de pan staan snoepen, gadverdamme wat ik nou proef, lijkt
nergens op.

Bart die het schouwspel had staan te bekijken, schoot in de lach en zei, met een knipoog naar Astrid, een kok
verraad nooit zijn recepten.
Astrid kleurde tot achter haar oren en begon driftig aardappelen te schillen, merkwaardig genoeg merkte ze
niets meer van het slingeren van de Gruno.
Ze hoopte maar dat ze er overheen was, maar uit de verhalen van Willy zou dit nog wel niet het ergste zijn.
Ze moest nog de hut van Wim voor haar in orde maken, Wim zou in de hut naast haar bij Dirk in het
bovenbed slapen.
Eigenlijk had ze veel liever bij Wim geslapen, maar ze wilde eerst eens kijken of Wim wel van haar zou
blijven houden zonder dat ze met hem naar bed zou gaan.
En de ouwe wilde ze ook niet ergeren, ze had van Willy gehoord dat hij er in het begin tegen was geweest
dat zij bij Dirk in de kooi kroop, ze had al de tijd en voorlopig was ze nog niet helemaal vrij van zeeziekte.

In stilte schoot ze in de lach, stel je voor, ze zou met Wim liggen vrijen en dan zou ze heel de boel
onderkotsen, het was al mooi genoeg dat ze Bart over zijn hand had gekotst.
Toen ze het eten klaar had, had ze toch geen trek in warm eten, ze maakt voor zichzelf en paar boterhammen
klaar die ze met moeite naar binnen werkte.
Wim ging na het eten naar zijn kooi, hij wilde perse normaal wacht lopen.
Toen ze af had gewassen, ging ze eens bij hem kijken.

Wordt vervolgd.

 

Elke dag een hoofdstuk,geef uw mening via

lowy.cremers.senior@gmail.com

Met dank aan onze sponsors

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

udonthanicityweblog@gmail.com