Hoofdstuk20 belevenissen op een kustvaarder 1960

       

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

Hoofdstuk 20 belevenissen op  de kustvaart 1960

Een bijdrage  van een onzer fans.

Wim lag op zijn rug te slapen. Astrid leunde met haar armen op de rand van het bovenbed, ze kon de warme
adem van haar vriend in haar gezicht voelen.
Ze werd ontroerd bij de gedachte dat hij er haast niet meer was geweest.
Ze wilde zijn hoofd vast pakken en op zijn geschonden gezicht kussen, maar dan zou Wim wakker worden
en hij had zijn rust nodig, dus bleef ze maar naar hem kijken.
Astrid moest er wel aan wennen, dat de mannen als ze vrij van wacht midden op de dag naar bed gingen,
maar zij had gemakkelijk praten zij kon heel de nacht naar bed.
Willy had haar verteld, wat er zo al te doen was aan boord, het leek Astrid leuk om voor hen te koken en
bakken.
Als ze nou maar geen last van zeeziekte kreeg, nu gingen ze nog niet zo erg tekeer. Wil had wel eens verteld
dat ze haar eigen met één hand tijdens het koken vast moest houden, maar zo erg was het nu nog lang niet.
Ze hoorde gestommel achter zich, ze draaide zich om en zag de ouwe in de deuropening staan.
Hij legde een hand op haar schouder en streelde met zijn andere hand een blonde krul van Wim zijn
voorhoofd. Ze vond het vreemd. Wim was geen kind van hem en al één en twintig jaar, dat deed je alleen
normaal bij een ziek kind, hij moest wel erg op Wim gesteld zijn dat hij zo deed
Samen stonden ze nog een tijdje zwijgend te kijken, tot de ouwe de hut verliet.
Astrid ging thee zetten in de kombuis, ze was al aardig thuis in de kastjes, ze vond het wel eng om zo maar
in andermans kastjes te wroeten, maar het was hier de gewoonte, ze zou straks maar eens vragen wat er
morgen gegeten zou worden.
Ze zaten weer te wachten in de stuurhut, tot ze met de thee kwam
Ha eindelijk riep Dirk die stond te sturen, daar is de catering.
Ze kon nog net de theepot op de tafel zette en zich vast grijpen aan het kompas, anders was ze onderste
boven gevallen, ze kon nog steeds niet erg aan de plotselinge slingeringen van de Gruno wennen, maar ze
had niet veel last meer van misselijkheid.
Ze ging weer op het krukje in de hoek van het stuurhuis zitten, ze staarde over het schip naar de aan rollende
golven.
Geen enkele golf was hetzelfde, geboeid keek ze naar al dat water, in de verte voer een schip worstelend
tegen de golven met hun mee, meeuwen zweefden op de thermiek boven het voorschip, één meeuw zat
parmantig op het topje van de mast.
Een tweede meeuw deed een aanval naar hem maar hij gaf zijn plaatsje niet af aan de indringer.
Ze vergat haar thee te drinken en bleef naar het schouwspel kijken, ze kon nu wel begrijpen wat de jongens
bedoelden als ze eens vroeg, wat is er nou aan op zee, je ziet allen maar water.
De ouwe kwam balancerend op het zeetje achter haar staan en vroeg, als of hij gedachten geraden had,
begrijp je het nou een beetje Astrid?
Zonder haar antwoord af te wachten, hield hij de theepot voor haar om een tweede kopje in te schenken.
Ze vond al de jongens aan boord zo anders dan aan de wal, die konden alleen maar klieren en wilden altijd
direct onder haar rok voelen, hier voelde ze zich gerespecteerd.
Gisteren toen ze zo beroerd was en Bart haar had geholpen, dat had hij zo als van zelf sprekend gedaan
zonder bij bedoelingen, dat ze het liefst tegen hem aan gekropen was.
Wim was ook zo anders, dan Willy had verteld, totnogtoe had ze er niets van gemerkt dat hij met haar naar
bed wilde, ze was er van overtuigd dat als het zo ver kwam, het van haar uit zou moeten gaan.

108

Ze had wel eens gedroomd, dat ze met Wim in bed lag te vrijen, maar als ze dan onrustig wakker werd,
schaamde ze zich nooit.
Het zou zo natuurlijk zijn met Wim dat ze er ook niet bang voor was als het zo ver zou zijn.
Maar voorlopig zat het er nog niet in, misschien na een paar reizen, ze zou wel zien
Met tegenzin verliet ze de hut en ging aan het werk in de kombuis, haar voorlopige domein de eerste
veertien dagen.
Toen het tijd werd om voor het avondeten te dekken, gleden de borden van links naar rechts over de tafel,
maar de opstaande rand behoedde de borden voor het op de grond te vallen.
Verwonderd merkte ze, toen Dirk om een gebakken eitje vroeg, dat ze zelf ook wel een gebakken ei met
spek lustte, de vette lucht maakte haar hongerig.
Het werd tijd dat Wim gepord werd om wacht te lopen
Astrid ging zich overal aan vastpakkend, vanwege het slingeren en stampen, naar beneden.
Wim lag nog net zo, ze stapte op het benedenbed en gaf hem een kus op zijn mond.
Hij werd wakker en zei, daar heb ik al lang van gedroomd, ooit eens wakker gekust te worden door een
verpleegster.
Hij liet zich van het bovenbed af zakken en trok Astrid in zijn armen,
Astrid sloeg haar armen om zijn blote boven lichaam, ze streelde met haar handen zijn rug. Ze stak haar
handen een klein stukje in zijn onderbroek en voelde zijn stevige billen.
Bang dat ze te ver zou gaan, liet ze hem los en zei, het is tijd om naar de brug te gaan.
Ze was ook bang dat er iemand langs zou lopen, nergens was hier ooit een deur dicht, laat staan op slot.
Wim trok haar nog en keer stevig tegen hem aan, ze schrok er niet van toen ze voelde hoe opgewonden hij
was.
Ze ging en pot koffie zetten en wachtte tot hij fris gewassen in de kombuis kwam, samen gingen ze op het
zeetje naar de stuurhut.
Het was nu pikke donker, alleen het kompas lichtje en in de kaarten kamer brandde een lampje.
Buiten was niets te zien, alleen door het schijnsel van de navigatie lampen kon je de golftoppen voorbij zien
rollen.
Wim nam het roer van Dirk over, dronk nog een vers bakkie met hun mee en verdween met Joost naar
beneden.

De ouwe die de wacht van Joost had overgenomen, dook in de kaarten kamer.
Astrid wrong zich tussen het stuurrad en Wim in en pakte zijn polsen, zo stuurden ze de Gruno naar zijn
bestemming.
De ouwe kwam in de hut en ontstak de dekverlichting in de voormast.
Astrid voelde opeens de armen van Wim verstrakken. Hij ging op zijn tenen staan en keek over Astrid heen
naar het voordek.
Ze voelde instinctief dat hij keek of de kleden nog vast zaten.
De ouwe zei, maak je maar niet bezorgd Wim, dat overkomt ons geen tweede keer, de barometer klimt al
weer omhoog, morgen hebben we het mooiste weer van de kermis.
Wim hield met één hand het stuurrad vast, zijn andere arm sloeg hij om Astrid haar middel.
Ze voelde zijn arm onder tegen haar borsten drukken, ze genoot even van het moment, ze voelde zich intens
gelukkig, met haar vriend ver van huis maar toch thuis.
De ouwe deed de verlichting uit en ging achter in de hut op de bank zitten.
Astrid maakte zich los van Wim en kroop naast de ouwe op de bank.
Niemand zei wat, allemaal genoten ze van de mooi nacht.

109

De wind had de wolken weg geveegd, duizenden sterren twinkelden aan de hemel, de halve maan stond als
een vriendelijk sprookjes gezicht naar het geploeter van de Gruno te staren.
Als het een beetje tegen had gezeten had ik nou tussen die sterren gezeten, begon Wim, hoe hadden jullie in
gods naam in Vaassa gekomen.
Dan had je ons de weg kunnen wijzen, antwoordde de ouwe, maar je tijd was nog niet gekomen, dus sta je
gewoon te sturen.
We hebben al eens vaker in stormweer gezeten, weet je nog, toen we allemaal met ons zwemvest om, in de
stuurhut zaten en die keer met die veerboot, toen waren we er ook dicht bij.
Probeer het nou maar te vergeten, het was een ongelukje en die gebeuren overal op elk moment.
Ja maar als ik niet zo gek had gedaan dan was er niets gebeurd, antwoordde Wim.
Ik ben blij dat jullie nog zo gek doen, ging de ouwe verder, daar blijf ik een beetje jong bij.
Ik ga een beetje in de kaarten kamer zitten rommelen, welterusten Astrid groette hij haar en verdween achter
het schot.
Astrid wilde wel naar bed maar ze wilde ook bij Wim blijven.
Ze ging achter hem staan en sloeg haar armen om hem heen, hij draaide zijn hoofd naar haar toe, zo dat ze
hem op zijn ongeschonden wang kon kussen, ze proefde een zoute smaak.
Ze vroeg heb je het zo moeilijk ?
Ik kom er nooit meer van af antwoordde hij, steeds zie ik de Gruno weer verdwijnen, als ze er weer over
praten, dan beleef ik het weer net zo.

Zolang jij maar bij mij bent gaat het wel maar als je straks weer van boord bent, ben ik bang dat jou wat
overkomt.
Ben je mal jongen, ik zal altijd voorzichtig doen, ik beloof het.
Wim draaide zich om en nam haar in zijn armen, de Gruno voelde dat ze niet meer hoefde te luisteren naar
het roer en koos haar eigen weg.
De golven kwamen nu dwars in, de Gruno begon onbedaarlijk te slingeren, Wim schrok zich rot, liet Astrid
los, die maar net de tafel kon grijpen, en begon als een wilde aan het roer te draaien.

De ouwe kwam uit de kaartenkamer en vroeg , zijn we te ver gevaren?
Hij zag dat Wim weer de oude koers voor lag, keek eens naar buiten en verdween weer zonder iets te vragen
in de kaartenkamer.
Astrid keek door het kleine raampje en zag de ouwe zitten in zijn oude leunstoel zijn handen gevouwen over
zijn enorme buik, met zij voeten tegen het schot zodat hij niet met stoel en al weg zou glijden.
Astrid kuste Wim innig op zijn mond en ging naar haar veilige hutje toe.
Ze vond het heerlijk om in Wim zijn hut te slapen, het was niet groot, maar dat maakte het zo knus, haar
foto stond van af het bureautje, haar aan te lachen.
Ze kleedde zich uit en trok over haar naakte lichaam een nachtpon van Leny aan.

Ze bekeek zich eens in de spiegel en moest aan haar moeder denken, die had ook altijd een lange nachtpon
aan, als ze naar bed ging.
Tevreden kroop ze onder de dekens, bij iedere slingering keek de maan door het portrijspoort.
Ouwe gluurder schold ze goed bedoelt tegen hem, ze probeerde te tellen hoe lang het duurde voor hij weer
tevoorschijn kwam, maar na de vijfde keer viel ze tevreden in slaap.
Ze droomde van Wim dat ze samen op een schip voeren, kinderen speelden op de luiken. Dirk met een lange
baard, was de kapitein en mopperde, laat die jong nou eens wat rustiger doen.
Wim kuste haar en zei, laat die ouwe maar mopperen, ik moet je even vasthouden.

110

Ze voelde de warme lippen van Wim, langzaam werd ze wakker, ze had gedroomd, maar de kussen waren
geen droom.
Wim zat op zijn hurken voor het bed, over haar heen gebogen.
Ze pakte zijn handen en vroeg, heb ik zo lang geslapen?
Wel nee meid, antwoordde hij, ik moest zo genaamd naar de wc, ik moest wel nodig, maar, nodig jou
zoenen.
Gekke vent antwoordde ze, ze nam zijn hand trok hem onder de deken en legde hem op haar borst.
Wim wist niet wat hem overkwam, hij voelde haar zachte warme vlees door de dunne stof van haar
nachtpon.
Zachtjes knede hij haar borstje, het was niet de eerste keer dat hij een borst had vast gehouden maar die van
Astrid voelde veel liever aan, zachter, steviger, hij wist het niet meer, het duizelde door zijn hoofd.
Even bleven ze zo van elkaars warmte genieten, toen stond Wim op en zei, ik hoop dat ik de schuit op koers
kan houden.
Hij kuste haar handen en verliet de hut, Astrid hoorde hem in de gang, een schril liedje fluiten, eigenlijk iets
te hard voor de slapende jongens.
De andere dag wilde ze eens een andere broek aan trekken, ze zocht uit de collectie van Leny een passende
kleur, maar het viel tegen, Leny was wel wat dikker dan zij.

In de kombuis moest ze telkens haar broek omhoog trekken.
Dirk en de ouwe zaten het gedoe van uit de messroom te bekijken.
Van mij hoef je hem niet om hoog te houden hoor, pestte hij haar, volgens mij heb je heel mooie benen.
Zal ik dat eens aan Willy vertellen, dreigde ze en hield met haar ellebogen de broek tegen zich aan gedrukt,
die weer naar beneden dreigde te zakken.
Wacht maar even zei de ouwe, en haalde een paar bretellen uit zijn hut vandaan, knoopte ze van achteren
vast, draaide haar om en propte zonder pardon haar bloes tussen haar broek schoof de riemen op maat en
bromde, nu heb je geen last meer van die vieze jonge kerels.

Astrid leek wel een deern uit Tirol, de bretellen wilden eigenlijk wel links dan wel rechts van haar
welvingen.
We lachten om haar gedoe, en vroegen is het mogelijk dat we vanmiddag braadworst eten?
Morgen zouden we op onze losplaats komen, het weer was, zo als de ouwe al had opgemerkt, enorm
opgeknapt, de wind was gaan liggen en zo als altijd was ook de zeegang verdwenen.
Daarvoor in plaats, kregen we de eerste sneeuw, zachtjes dwarrelden de vlokken op de Gruno neer en
bedekte alles met een witte donsdeken.
Prachtig om te zien, merkte Astrid op..
Maar wij moesten die troep, zoals wij het noemden, voor dat we konden gaan lossen, van de luiken vegen.
Sneeuw is mooi maar niet op een schip mopperde de ouwe, ik merk er nooit wat van, mengde Bart zich in
het gesprek, in de machinekamer heeft het nog nooit gesneeuwd.

We zullen wel zien antwoordde Astrid, morgen zou ze stiekem een sneeuwbal naar beneden gooien, bij de
gedachte alleen had ze al voorpret.
Net voor donker liepen ze de haven van Vaassa aan, verlaten schoven ze aan de kade die onder een dikke
laag sneeuw lag.

Kranen stonden roerloos, wezen met hun neus naar de hemel, alles zat onder een witte vacht.
Alleen de autobanden van de vastmakers hadden een spoor door de ongerepte sneeuw getrokken.

111

Astrid wilde perse nog door de verse sneeuw lopen,
Met een paar laarsjes van Leny stapten zij en Wim door de poedersuiker.
Ze liepen langs de kade naar een verderop liggende Hollandse coaster.
Door de portrijspoorten scheen een lichtstreep over de kade, het bleek de Maasborg te zijn, die ze al een paar
maal op zee tegen waren gekomen.
Wim vertelde het verhaal van die keer dat ze de ouwe en Joost zo beet genomen hadden in Ipswich, ergens
denk ik dat de ouwe besloten heeft, om met Dirk in zee te gaan, vertrouwde hij Astrid toe.
Misschien ga ik ook nog wel naar school ging Wim verder, tegen die tijd is Dirk rijp voor kapitein en kan ik
bij hem varen als stuurman.
Plotseling kneep Astrid Wim in zijn arm, moet je kijken zei ze, twee konijnen huppelden door de verse
sneeuw, als we ze nu na lopen, kunnen we zien waar ze wonen.
We volgden hun spoor en kwamen bij grote stapels hout, waar de sporen ophielden om dat er geen sneeuw
meer lag.
Rondom hun veilige schuilplaats waren ontelbare kleine pootafdrukken te zien, zeker een groot gezin grapte
Wim.
Astrid bukte zich en pakte wat sneeuw in haar handen, gooide het naar Wims hoofd, het koude spul kroop
tussen zijn kraag van zijn jas naar binnen.

Een spel begon wat al jaren door hun voorgangers was gespeeld, het duurde maar even en ze rolden door de
sneeuw als jonge kinderen.
Opeens werden ze beschenen door een zoeklicht van de Maasborg, en stem brulde; wat moet dat daar.
Er sprongen twee jongens van de Maasborg aan de wal en kwamen naar hun toe gerend.
Verbouwereerd bleven ze op een afstandje staan, verrek zei de ene, het is een meisje, hij begon vervolgens
bulderend te lachen.
We dachten dat jullie een robbertje aan het vechten waren, en wilden jullie uit elkaar halen, zin jullie van de
Gruno, vroeg er één.
Ze kneden een paar sneeuwballen en bekogelden Astrid en Wim.
In korte tijd ontstond er een kompleet sneeuwballen gevecht.

Toen ze er genoeg van hadden, nodigden ze Wim en Astrid uit voor een bak koffie, leuk weer eens een paar
Hollanders te horen zeiden ze.
We liepen met ze mee, het was haast net zo’n zelfde schip als de Gruno.

In de kombuis deden ze hun met sneeuw beplakte jassen uit en werden in de salon geloodst.
Er zat een jonge vrouw op de bank, met een brijwerkje.
Ze stond op en zei, ik ben Wieteke, de vrouw van de kapitein en knikte met haar hoofd in de richting van de
jongste van de drie mannen.
Dat ze zwanger was, was niet te overzien, Astrid keek onbewust naar haar dikke buik.
Met haar hand op haar buik vertelde ze nog een paar weken, dan komt de kleine, dit is mijn laatste reis, dan
ga ik aan de wal.
Berend haar man kwam met een koffiepot de salon in, verrast keek Astrid naar de jonge vent.
Hij moest wel ouder zijn als hij er uit zag, uiteindelijk was hij al kapitein.
Astrid voelde zich direct op haar gemak, Wieteke had de gave om iemand gelijk op zijn gemak te laten
voelen.

Berend en zijn stuurman waren echt kwajongens, zagen de wereld nog voor één groot speel- veld aan.
Niet dat er niet gevaren moest worden maar ze hadden nog niet het ernstige over zich, als dat bij de Gruno
het geval was.

 

Elke dag een hoofdstuk,geef uw mening via

lowy.cremers.senior@gmail.com

Met dank aan onze sponsors

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

udonthanicityweblog@gmail.com