Hoofdstuk 15 uit 2e boek over belevenissen op de Kustvaart 1960

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

 Hoofdstuk  15   deel 2 Kustvaart 1960

Ingezonden door een van onze trouwe fans.

Willy stapte binnen, waste haar handen en zei, zie zo, we zijn gemeerd, moet meneer de eigenaar niet eens kijken hoe het gaat?

Zo nonchalant mogelijk kijkend antwoordde hij, Steef kan het misschien nog wel beter als ik, dus laat hem maar rommelen.

Hij veegde de laatste kruimels van zijn bord en stapte naar buiten.

Voorop zag hij Inger en Steef staan, wachtend tot de sluis weer open zou gaan.

Dan moet die dekselse meid de sluis ingevaren zijn kwam hij tot de conclusie .

Hij stak zijn hoofd om het hoekje van het kombuis en vroeg. 

Heb jij hem in de kolk gevaren?

Willy keek niet op van haar bezigheden en antwoordde, is dat dan zo moeilijk?

Ja maar die motor omkeren, heb jij dat dan ook gedaan?

Ze keek hem glunderend aan en zei, jij bent niet de enigste die kan manoeuvreren hoor, als je zo iets twee  keer gezien hebt dan weet je toch hoe dat moet.

Het leek Steef veiliger dat hij met de touwen ging stoeien,dus ben ik de sluis ingevaren, aangezien jij op je nest bleef liggen moesten we wel.

Ze stapte weer naar buiten, de sluisdeuren gingen al weer open.

 

Ze meerden aan een paar palen die door een plankier verbonden waren met de wal en stapten van boord.

Maar zo gemakkelijk ging dat niet.

Op hoge poten en buiten adem kwam, aan zijn witte pet te zien, de havenmeester aangelopen, hij vroeg hoe ze in godsnaam op een steiger, waar verboden te meren op stond, durfden af te meren. 

Nou dan moet U maar eens gaan kijken, blufte Hein, aan de buitenkant heeft wel iets gestaan maar daar is overheen geverfd. Hoe moet ik dan zien dat het niet mag.

 

En als het om het havengeld gaat, wil ik wel betalen hoor, hij maakte een gebaar naar zijn kontzak.

Overigens als we niet barsten van de honger, dan hadden we hier helemaal niet vast gemaakt.

We wilden hooguit een uurtje blijven, om inkopen te doen, dan zijn we weer weg. 

De havenbons stond even bedrust te kijken en zei, wie moet dat dan gedaan hebben?

Geloof je me niet vroeg Hein, kom op dan gaan we even kijken.

Ja maar, als je maar een uurtje blijft dan is het oké. Maar dan wel weg wezen hé.

Ik beloof het, antwoordde Hein en gelijk er achteraan, kom op mannen snel naar de supermarkt.

Ze dwaalden door Enkhuizen, waar Zweedse Inger haar ogen uitkeek naar de leuke huisjes en straatjes.

Afgeladen kwamen ze een uurtje later weer aan boord. 

Het eerste wat Willy deed was op het bord kijken, ze pakte Hein bij zijn schouder en zei, kijk aan, je hebt mooi staan bluffen.

Hein keek naar het bord en zei, verdraait nu hebben ze het er weer op geschilderd.

Lachend liep hij naar het stuurhuis en riep naar Inger, gooi maar los we vertrekken voor die knaap terug komt.

Ze stoomden en stukje naar het noorden, draaiden toen stuurboord uit, richting Lelystad.

Het was maar goed dat Steef aan boord was anders hadden ze zo weer op een zandbank gezeten. Hein nam het niet zo nou met de navigatie, hij dacht zeker dat ze overal op dit meertje konden varen.

Door de sluis van Lelystad maakten ze vast. Er was nu genoeg proviand aan boord dus konden de meiden wat lekkers maken.

Het was een gedrang in het kleine kombuisje, maar wat ze presteerden,  mocht gezien worden.

Gezellig, bil aan bil, zaten ze om het kleine tafeltje in de mess te smullen. 

Ze konden ze het niet eens worden wat ze verder zouden doen, liggen blijven of terug naar de Zaan varen.

Willy’s verlangen naar Dirkje, gaf de doorslag en besloten ze na het eten weer verder te varen.

Alles verliep gladjes, de Oranje sluizen, het IJ, zelfs het aanmeren op zijn oude plekje ging als vanouds.

 

Inger sprong aan de wal en belegde de trossen om de palen.

Hein stond van uit het stuurhuis haar gade te slaan en dacht bij zich zelf, als ze vannacht nog aan boord slaapt dan gaat ze voor de bijl. 

Als ze bukte in het veel te korte spijkerbroekje dan kwamen haar mooie billen er net onderuit. 

Hein verdacht haar er van dat ze wel wist dat hij keek, net zo als de vorige keer, het kleine krengentje.

Willy kwam in het stuurhuis en zei, zie zo, we liggen vast. Ik denk dat ik maar eens naar mijn kleine knulletje ga.

Hein stak zijn hand uit, maar Willy sloeg haar armen om zijn nek en zoende hem op zijn wangen.

Zie ik je van de week, nog een keer vroeg ze?

Natuurlijk antwoordde Hein, ik moet die kleine rakker weer eens knuffelen, als ik tijd heb kom ik wel langs.

Je zal wel niet veel tijd krijgen antwoordde ze mat, Inger zal je aandacht wel opeisen.

Hoor ik daar een jaloers stemmetje?

Met een we zullen zien, stapte ze over de boeiing.

Toen Steef uit de machinekamer kwam had Vera haar weekendtas al aan dek gegooid en liep van af het steiger de kotter te bekijken.

Nou die heeft haast merkte Steef lachend op, heb je het niet naar je zin gehad, vroeg hij.

Ik wel antwoordde ze, ik zou zo wel weer uit willen varen, maar we moeten nog met de trein mee, en tegen Steef, schiet maar op. 

Steef nam nog even met Hein de dingen door die hij over de motor wist en sprong aan de wal.

Als je weer wilt varen dan zeg je het maar hoor, hij pakte haar tas, sloeg een arm om Vera en liep de steiger af.

Hein ging naar binnen en keek Inger aan, ze had haar afgeknipte broekje verwisselt voor haar spijkerbroek en was bezig haar spullen in de op tafel staande tas te proppen.

Ga jij ook weg vroeg hij verbaast?

Ja antwoordde ze in haar zangerige Zweeds Hollands, ik ga morgen toch nog maar een paar dagen naar huis. 

Hein probeerde haar van alle kanten om te praten, maar ze wilde niet luisteren ze zou morgen heel vroeg vertrekken en proberen een vliegtuig te pakken.

Inwendig de pest in ging Hein aan dek en ruimde de boel nog een beetje op.

Toen hij later weer binnen kwam had ze de tafel gedekt en schonk ze opvallend, net iets te druk en opgewekt pratend zijn thee in.

Hein wist dat er wat ging komen maar wist niet wat ze van plan was, de sfeer was opeens erg gespannen.

Hij begon zijn boterham bedachtzaam te smeren en wachtte tot ze het punt aansneed waar het haar om ging.

Daar hoefde hij trouwens niet lang op te wachten, ze keek hem recht in zijn ogen en zei, ik blijf vannacht aan boord en wil met je slapen.

Hein verslikte zich in zijn brood, nam een slok thee humoristisch als altijd kon hij niets beters bedenken dan te antwoordden, maar ik mag toch wel eerst mijn brood op eten.

Ze barste in een schaterlach uit en antwoordde, mannetje je loopt al twee dagen om me heen te draaien en je onderneemt niets, dus neem ik maar weer het initiatief.

 

De spanning viel in een klap weg en Hein lachte ook hartelijk, meer om haar naïeve kijk op het geen wat er stond te gebeuren.

De rest van de avond zaten ze met een biertje op het achterdek wat te praten over de ferry en plannen te maken om ooit eens naar Kalmar te varen als ze er klaar voor waren.

Ondanks dat het midzomer was, begon het nu toch wat kouder te worden, een mooi excuus om naar beneden te gaan.

Hein voelde de adrenaline door zijn aderen jagen, toen ze voor hem het trapje afdaalde naar de bemanning verblijven.

Ze trok haar shirt uit, gooide het in zijn gezicht en zei, ik ga me eerst douchen. 

Hij zag nog net een glimp van haar blote billen voor ze in het douchehokje stapte.

Hein wist niet verder te doen dan zich uit te kleden en in zijn onderbroek op het bed te gaan liggen.

Met een handdoek om, die meer liet zien dan verborg, kwam ze in zijn hut, draaide met haar vrije hand het licht uit, liet de handdoek op de grond vallen en kroop naast hem.

Nog verrast door wat hem zo plotseling in de schoot werd geworpen, draaide hij zich op zijn zij, sloeg een arm om haar heen en begon haar in haar hals te kussen.

Het schaarse licht wat door de partrijspoort naar binnen scheen was net genoeg om haar fraai gevormde lichaam te bekijken.

Zo  koud heb je het toch niet vroeg ze, en op een plagerige manier trok ze zijn onderbroek naar beneden.

Hein zette het water voor de thee op het gas en keek naar buiten.

Hij wist nog steeds niet waarom ze vannacht bij hem had geslapen en nu opeens naar huis wilde.

Haar verlof was nog niet om, maar nu ze zo spontaan met hem had liggen rollebollen kon ze toch evengoed de rest van haar verlof bij hem blijven.

Aan niets kon Hein merken wat er zich vannacht tussen hen gebeurd was. Ze praatte over de komende vlucht en wat ze bij haar ouders zou gaan doen.

Hein vond het maar stom, vannacht was het wel wat anders geweest. 

 

Glimlachend in gedachten vergeleek hij haar met een tornado, hij dacht dat hij wat van vrouwen wist, maar Inger had hem in een paar uur heel wat bij geleerd.

Een uur later op het station zwaaide hij haar na, toen ze met de trein naar Amsterdam vertrok.

Terug aan boord zag hij dat Nico al aan boord was en ongeduldig stond te wachten.

Eindelijk, begon hij, ik sta al een uur te wachten om je te helpen met schilderen.

Hein was blij dat hij gekomen was, samen zou het wat gezelliger zijn want er moest nog heel wat geverfd worden.

Onder tussen praten ze heel wat af, vooral over vroeger toen ze nog op de Max voeren. 

Soms merkte Hein dat Nico het gesprek op Willy trachte te brengen. 

Maar wat moest hij nou over Willy vertellen, natuurlijk had hij Nico wel eens gezegd dat hij Willy een lekkere meid vond. 

Maar Inger lag nog vers in zijn geheugen, hij wist niet wat hij moest doen, haar plotselinge vertrek had hem nogal verbaast.

Volgens hem was Inger niet iemand die met Jan en alleman in de koffer dook.

Hij zou eerst maar eens afwachten tot ze weer op de Ferry waren, hoe ze dan zou reageren.

Na een week waren ze het schilderen behoorlijk zat, en besloot Hein dat het tijd werd om weer eens een tripje te maken.

Het weer was nog steeds schitterend, dus stelde hij voor, als Nico en Willy mee wilde, konden ze best eens een toertje op de Noordzee gaan maken.

Willy kwam haast elke middag even met de kleine langs om een praatje te maken en een kopje thee te drinken.

Hein had nog het weekend vrij dan moest hij weer op de ferry wezen, de afgelopen weken waren voorbij gevlogen.

Ik ben blij als ik weer aan boord ben, gekscheerde hij wel eens, dan kan ik tenminste weer uitrusten.

Zaterdag morgen kwam Nico Willy en de kleine Dirk de steiger opgelopen.

Dirkje riep al van verre, ome Hein ome Hein.

Met een zwaai, tilde Hein, de dreumes over de verschansing en knuffelde het kleine joch.

Hij kreeg telkens een blij gevoel als het ventje tegen hem aan kroop, dan verbeelde hij zich een beetje dat het zijn zoontje was. 

De tijd dat hij in de Zaan lag was hij zich aan het ventje gaan hechten. 

Dirk was niet bij hem weg te slaan, en Hein liet hem alle stoute dingen doen die hij vast niet van zijn moeder had gemogen.

Meestal was hij aan het eind van de dag, zo smerig als een varken.

Maar nu had het ventje een overalletje aan die hem behoedde, voor verfspatten. 

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk.

Geef uw mening via lowy.cremers.senior@gmail.com

Met dank aan onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com