Hoofdstuk 16 van dagelijks bericht over kustvaart Nederland in 1960

 

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

 Hoofdstuk  16   deel 2 Kustvaart 1960

Ingezonden door een van onze trouwe fans.

 

Hij zette het kereltje in het stuurhuis en verboot hem naar buiten te gaan.

Willy stapte aan boord en keek waarderend naar het schilderwerk. Hein kon merken dat ze doelbewust, hem en Nico, een complimentje maakte. 

Ze had gedurende de weken wel vaker geholpen en wist hoe het schip opknapte.

Hein gooiden de trossen los en hoorde dat de motor gestart werd. 

Door de ramen zag hij het blonde koppie van Willy bedrijvig heen en weer drentelen.

Hein liep naar Nico en zei, kijk die dondersteen ze wil even laten zien dat ze het zonder ons ook wel kan.

Nou laat ze dan haar gang maar gaan, mijn jongen antwoordde Nico, geruststellend.

Achterloos ging hij verder, ze is wat van streek ik herken mijn eigen dochter niet meer. Er broeit wat, ik denk dat jij er wat mee te maken hebt.

Hallo, onderbrak Hein hem, bij zijn schouder pakkend, vertel eens wat meer. Volgens mij weet je meer dan je verteld.

Maar Nico stapte het kombuis in en zette en ketel water op het fornuis.

Aan niets konden de wandelaars op de wal merken dat er een vrouw aan het roer stond. 

Willy draaide met een grote boog naar het Noordzee kanaal, ze had het raam laten zakken, toen ze zag dat Hein naar haar keek, stak ze haar tong tegen hem uit.

Hein zag dat Nico met een pot koffie naar de stuurhut ging.

Hij klom hen achterna bleef in de deur ingang staan en keek met bewondering naar haar strak gespannen spijkerbroek waar haar kontje goed in uit kwam. 

Nu ze een rechte koers voeren, hoefde ze niet veel aan het stuurrad te draaien.

Gaat het goed zo, kapitein vroeg ze.

Hein liep naar Dirkje en aaide hem over zijn krullenbol.

Kan je het zo goed bekijken, grote vriend, vroeg hij. Maar het ventje had te veel belangstelling voor het geen wat er buiten gebeurde en reageerde niet op zijn aanraking.

Met een hand aan het roer en in de andere een mok koffie, stuurde tot voor de sluizen van IJmuiden.

Ze keek hem vragend aan en stapte opzij, ik ga wel naar voren zei ze, gaf Dirkje een kus op zijn hoofd en verliet het stuurhuis.

 

Als een volleerde matroos draaide ze de tros om de bolders en wachtte voorop, tot ze geschut waren.

Nog maar net uit de sluis kwam ze in het stuurhuis en wees Hein naar de eerst paal op de sluismuur, kijk daar heb ik eens een halve nacht op de Gruno zitten wachten tot hij binnen kwam.

Ze vertelde het verhaal toen ze nog maar net verkering had met Dirk en niet precies had geweten wanneer ze binnen zouden lopen.

Eindelijk, steenkoud, had ze bedolven onder een deklast hout de grijze coaster, tussen de pieren zien komen. En die slome had eerst niet eens in de gaten dat ze op hem zat te wachten. 

In die tijd voer Wim als tweede matroos aan boord.

Lovend sprak ze over die gekke Wim, altijd in voor een geintje, maar wel eentje die toendertijd graag een biertje lustte.

Ze vertelde verder hoe het tussen haar en Dirk was gelopen, en dat de vaart in die periode, nog romantisch was. 

Hoe ze steeds vaker met de Gruno was mee gevaren en zo langzamerhand, het kon niet anders, op het varen verliefd was geworden. 

Niet zo zeer op Dirk, vroeg Hein?

Ik was stapel gek op die stoere knul antwoordde ze dromerig, en hoe dacht je anders dan dat hij er gekomen was, ze pakte Dirkje op haar arm.

Buiten de pieren begon de kotter, met de wind van bakboord in, zachtjes te slingeren.

Nico zat op de kaartentafel en Willy op haar vaste plekje in het hoekje op een hoge kruk met Dirkje op haar schoot.

Ik heb besloten dat we vannacht ergens achter Texel ten anker gaan en morgen weer terug stomen, opperde Hein, ik vind dat een mooi trekje voor een weekend.

Wij vinden alles best antwoordde Nico, aan de wal zit niemand op ons te wachten.

We zijn nu vertrokken maar we weten niet wanneer we terug zijn, lacht hij.

Ik mis één ding en hij wees naar een plek boven haar hoofd, een paar rode schoentjes.

Ze voeren met een matig gangetje naar het noorden, Willy keek dromerig over de zee en voelde een hevig heimwee naar vroeger. Ze kon zich nog goed herinneren, zo als ze heel lang geleden ook hier naar het noorden koersten.

De ouwe scheten latend, in de kaartenkamer, Wim sigaretje in zijn mond aan het roer en Dirk beneden in zijn kooi.

Als ze dan stilletjes in hun hutje kwam, om hem niet wakker te maken, tegen hem aan kroop, voelde ze zich de gelukkigste vrouw op aarde.

Voorbij was het allemaal, koud en leeg was haar wereld, natuurlijk voelde ze zich weer in haar element, zachtjes mee wiegend op de deining, maar nu geen vent die beneden op haar wachtte.

En de vent die aan boord was, zou wel met zijn gedachten ergens anders wezen.

Om te kijken of ze het nog kon, had ze even op de opengeslagen kaart gekeken en een peiling genomen.

Ze merkte dat er twee kaarten op elkaar lagen, toen ze nieuwsgierig de bovenste kaart optilde, zag ze dat er een kaart van de Kalmarsund onder lag. 

De kaart was nieuw en moest pas gekocht zijn, dat leek haar niet zo’n  toevalligheid, in dat gebied viste dit schip toch nooit. 

Ze kon wel raden waarom die kaart aan boord was.

 

Maar daar had ze niets mee te doen, dus vroeg ze Hein er ook niet naar.

Gek genoeg kreeg ze een wee gevoel in haar maagstreek toen ze de kaart terug sloeg.

Toen ze bij Texel kwamen  koerst Hein naar binnen om vervolgens achter het eiland naar het noorden te varen.

Op een gegeven moment hielden de tonnen op en stonden er alleen nog maar prikken, zo als ze die stokken noemden.

Ze stonden in het stuurhuis op de klap te wachten, ze moesten wel spoedig op een zandbank stoten.

Het duurde dan ook niet lang toen de kotter vast liep.

Zo dit is een mooi plekje, lacht Hein, nog een paar uur en dan is het hoogwater.

We zullen een kijken of het anker wil vallen en hij liep naar voren.

Met een stang sloeg hij de borg los en gepaard gaande met een roestige stofwolk, ratelde het anker naar beneden.

Inmiddels dreven ze weer zachtjes met de vloedstroom verder.

Hein vierde de ketting nog een eind, draaide de rem vast en zei, een pracht plekje, we kunnen doen wat we willen, niemand ziet ons.

Wat zou je dan willen doen wat een ander niet mag weten vroeg Willy, haar wenkbrauwen omhoog trekkend.

Dirkje lag op zijn buik door een spuigat te kijken, waar door het heldere water het zand te zien was.

Hein tilde hem op en zei, vanavond gaan we een stukje wandelen, misschien zien we wel zeehondjes.

Het ventje legde vol vertrouwen zijn armpje om Hein’s nek.

Willy stond het tweetal te bekijken en dacht, Hein zou best een goede vader voor hem zijn.

Het duurde toch nog wel even voordat de stroom de andere kant op ging en ze droog kwamen te liggen.

Nico had een ladder uit de bak gehaald die maar net van lengte op de grond kwam. 

Met opgerolde broekspijpen liepen ze even later over de zandplaat.

Dirkje rende vooruit waar in de verte een paar zeehonden nieuwsgierig naar de indringers lagen te kijken.

Maar voor hij dichtbij was, verdwenen ze luid protesterend onder water.

Toen ze een paar honderd meter van de kotter weg waren, bleef Hein staan en keek naar zijn juweeltje.

Willy stond naast hem, hij sloeg broederlijk een arm om haar middel en zei, wat een bootje hé, als we ooit nog eens een lange trip maken zou je dan mee willen varen?

Zeker als goedkope matroos en om boodschappen te doen in Kalmar, nee daar pas ik voor, klonk het bitser als ze bedoelde.

 

Als door een wesp gestoken, trok hij zijn arm terug en antwoordde, wat heeft Kalmar daar nou mee te doen?

Ze keek hem boos aan, nou dat weet je best, schijnheilige, ik heb die kaart wel zien liggen hoor en denk nou niet dat ik helemaal achterlijk ben.

Dus daarom doet ze zo snibbig, schoot het door Hein’s hoofd, ze dacht natuurlijk dat hij speciaal voor Inger naar Kalmar wilde.

Als hij heel eerlijk moest wezen dan was dat ook wel zo. Maar hij had toch helemaal niets met haar, oké ze had een nacht bij hem aan boord geslapen en die Zweedse meiden deden daar niet zo moeilijk over, maar dat wilde niet zeggen dat hij al met haar getrouwd was.

Nico kwam samen met Dirkje aangelopen, ze hadden beiden het eind van een touw tussen hen in waar een paar scholletjes aan hingen te bengelen.

Nico had de kans waar genomen om in de droogvallende geulen scholletjes en botjes aan een ijzeren staaf, die hij van boord mee genomen had, te prikken. En hem kennende, zou het wel niet lang duren voor ze de geur van gebakken vis zouden ruiken.

Trots stapte het kleine manneke zijn opa achterna.

Met zijn broekspijpjes opgerold op zijn blote voetjes banjerde hij over de droog gevallen plaat.

Uiteindelijk gingen ze weer aan boord, waar Nico gelijk de gevangen vis panklaar maakte.

Primitief deed Willy de al half slapende Dirkje in bad, gaf hem een snee brood en stopte hem onder de wol.

Het grote avontuur en de zeelucht deden de rest. Met nog een korstje in zijn handjes viel hij in slaap.

Boven gekomen kwam haar een heerlijke gebakken vislucht tegemoet. 

Hein stond tegen de reling een schol, zo uit de pan koud te blazen en te proberen de gloeiende vis te eten.

Gemoedelijk zaten ze even later zich te goed te doen aan het goedkope maaltje.

In de verte strooide de vuurtoren van Texel zijn bundels licht door de aankomende nacht.

Jammer dat Dirk dit niet kan mee maken mijmerde Willy.

Dan hadden jullie helemaal geen tijd gehad om zo maar je schip droog te laten vallen.

Varen en nog eens varen, nee dan was het in mijn tijd anders, antwoordde Nico.

Als we niet zo nodig moesten bleven we wel eens een nachtje liggen voor we aan een nieuwe reis begonnen.

Wat hebben we een lol getrapt, toen we nog vrijgezel waren, ik moet toegeven dat we wel eens een beetje teveel dronken.

We kochten eens in een dronken bui in Engeland een piano. 

Toen we hem s’nachts aan boord sleepten en hem voorlopig op het sloependek plaatsten, merkten we de andere dag toen we al op zee zaten, dat hij nergens naar binnen kon.

 

Hij heeft nog een paar reizen onder een stuk plastic, vastgebonden tegen de reling gestaan. 

Ergens hebben we hem toen aan de wal gezet. Toen we s’nachts nog een rondje  over dek maakten hoorden we zachtjes praten.

We draaiden het zoeklicht in de richting waar we de stemmen hoorden en jawel hoor, waren ze als dieven in de nacht het pierement op  een aanhangertje te laden.

Door het zoute water zullen ze er wel niet veel plezier aan hebben gehad. 

Ze dronken nog een paar pilsjes, niemand wilde eigenlijk naar bed zo mooi was de avond. 

Hein vroeg zich af wat Willy vanavond zou doen als ze naar haar kooitje ging, zou ze hem nog een nachtkus geven voor ze naast Dirkje kroop, ze was er spontaan genoeg voor.

Hij nam zich voor om haar meer als een vluchtige kus te geven.

Toen hij zich stond te scheren, riep ze zachtjes, Hein kom eens kijken?

Dirkje lag zijn armen en benen gespreid, midden in het kooitje.

Nico drong zich ook in de deur opening keken  vertedert naar het slapende joch.

Ik zou maar ergens ander gaan slapen zei Nico, en stootte Hein met zijn elleboog in zijn zij.

Hein begreep de wenk en zei tegen Willy gekscherend, zonder haar aan te kijken, dan kom je toch bij mij liggen.

Nico was plotseling nergens meer te bekennen, ze hoorden hem in zijn hutje een deuntje fluiten, iets raars voor hem, ze hadden hem nog nooit horen fluiten.

Zonder wat te zeggen liep Willy naar Hein’s hut, trok haar spijkerbroek uit, maakte haar bh, onder haar shirt los, hing hem over de enigste stoel en stapte in bed.

Ze draaide haar gezicht naar het schot en trok de deken over zich heen.

Niet wetende wat hij moest doen keek Hein naar het kooitje er was nog plaats genoeg voor hem, maar zou ze het wel goed vinden. 

Hij liep door de gang naar het badkamertje om de rest van het scheerschuim van zijn gezicht te wassen. 

Toen hij langs de hut van Nico liep hield deze hem staande en fluisterde, kruip er maar bij, maar laat het een beetje op zijn beloop, ik ken mijn dochter.

 

Hein keek nog even naar de slapende Dirkje, maar daar hoefde hij niet bang voor te wezen, die droomde waarschijnlijk van de zeehondjes.

Hij stapte onnodig voorzichtig in bed, want ze kon in die paar minuten nog niet slapen.

Toen hij naast haar lag pakte ze zijn hand en trok die niet loslatend over zich heen.

Zo lagen ze met een kleine ruimte er tussen,op elkaar wachtend wat er verder zou gebeuren.

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk.

Met dank aan onze sponsors !!!

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com