Hoofdstuk 27 uit 2e boek over Kustvaarders in 1960

   

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

lowy.cremers.senior@gmail.com

Hoofdstuk  27  deel 2 Kustvaart 1960

Een bijdrage van een van onze 3000 fans.

 

151

Ze wisten niet dat Hein vlak na zijn kortstondige nachtelijke
romantische episode, de pest in had gekregen om dat het beeld van
Willy en de kleine steeds door zijn hoofd dwaalden.
Hij hield zich steeds voor dat hij toch kon doen en laten wat hij zelf
wilde en zich aan niemand rekenschap hoefde af te leggen.
Steeds zag hij weer het ernstige gezicht van Willy voor zich en tot
overmaat van ramp keek Inger over haar schouder hem ook nog eens
verwijtend aan.
Hij dronk snel een paar borrels en trok zich terug in zijn hut,
onduidelijk mompelend, van morgen weer vroeg op.
Hij dacht door de slaapmuts wel in te slapen, maar de beelden
dwarrelden steeds door zijn hoofd.
Nu ging ook de kleine Dirk nog een rol spelen in zijn gedachten, in
zijn mijmeringen wilde hij het ventje pakken maar die rende weg
roepend, jij stout!
Eindelijk viel hij in slaap met de gedachten dat hij morgen Willy zou
bellen, wat hij dan zou zeggen wist hij nog niet, hij wilde alleen maar
haar stem horen.
Uit een grote silo stroomde de lading in de Max, het duurde dan ook
niet lang of de matrozen konden de luiken dicht leggen.
De ouwe die was blijven slapen, stapte aan de wal en met de nodige
raadgevingen aan Ellen, om toch maar vooral voorzichtig te doen,
vertrokken ze naar Terneuzen om na geschut te zijn via de Schelde
naar zee te vertrekken.
Het Engels kanaal verwelkomde hen met een redelijke deining als ze
eenmaal onder Lands End kwamen dan zouden ze er wel van lusten.
Geleidelijk ongemerkt eigenlijk, ronden ze de zuidelijkste punt van
Engeland en kregen ze te maken met de oceaan deining.
De Max voelde zeker dat hij spoedig van eigenaar zou veranderen en
deed extra zijn best.
Ze hadden het niet bijzonder moeilijk maar waren toch blij dat ze weer
naar het noorden konden koersen en zodoende de golven van achteren
in kregen.
Aan niets konden ze merken dat Ellen het niet zo gemakkelijk had.
Ze was trots op haar op komst zijnde kleintje en trok wel eens haar
truitje een stukje omhoog om dan te vragen of wij al wat zagen.

152

Wim knielde dan steevast op zijn knieën, legde zijn oor tegen haar
blote buik en luisterde of hij de op komst zijnde boreling al hoorde
brullen.
Hein kende Wim al heel lang, als je hem vroeger had gevraagd of hij
ooit zo dwaas zou gaan doen, was hij zeker in lachen uitgebarsten.
Zo liepen ze om de beurt hun wachten en lieten Ellen maar slapen als
ze daar zin in had.
Maar koken dat liet ze zich niet afnemen, dat scheelde weer een stuk
werk, alhoewel Wim steeds een smoes verzon om naar beneden te
gaan en haar te assisteren.
Zo als altijd, op een rot tijd kwamen ze in Dublin aan, losten direct
verhaalden naar hun laadplaats en hadden de andere dag al weer een
nieuwe lading onder de luiken.
Je krijgt niet eens tijd om eens lekker uit te waaien knorde Hein, de
Capverdische jongens moesten sparen zeiden ze altijd, die gingen
nooit eens mee de wal op.
In zijn eentje was Hein dan ook meestal snel terug, dronk nog met
Wim een biertje in de mess en dook dan in zijn kooi.
Aan boord was meestal genoeg te doen en ze wilden het schip ook niet
haveloos achterlaten dus schilderden ze de buiten boel nog maar eens
in de weinige tijd die ze hadden.
Het werd steeds later in het jaar de regen en wind hielden hen steeds
vaker binnen.
Ze ronden Lands End toen het weer helemaal omsloeg, de berichten
van het kanaal waren van slecht tot zeer slecht.
Wim overlegde met Hein wat te doen maar ze kwamen er niet uit.
Zou het beter worden of nog een dag zo blijven.
Opeens schoot Wim de affaire met de Gruno hem te binnen, die
hadden ook iets geriskeerd en mis gegokt, nu stond hij voor dezelfde
beslissing.
Geen gedonder zei hij tegen Hein, en zeker niet nu Ellen aan boord is,
we sukkelen naar de Lyme Bay en gaan daar ergens voor anker.
Hein was het gestamp ook al aardig zat en gaf hem groot gelijk.
In de donkere nacht slopen ze naar de beschermende kust. Het leek
wel of de storm het door had dat ze wilden schuilen, het stampen was
over gegaan in slingeren afgewisseld door stampen.

153

Samen stonden ze in het stuurhuis, het was wel Hein zijn wacht maar
Wim wilde persé stand-by blijven, Ellen had nergens weet van en lag
rustig te slapen.
Na een half uurtje hengsten en slingeren, keek Hein Wim eens aan en
vroeg, verbeeld ik het me, het lijkt wel of we steeds schever gaan
liggen.
Wim had ook al wat gemerkt, maar door de woeste zee die haar
golven over de luiken deed spoelen, kon het ook verbeelding zijn.
We gaan met de kop in de wind en stoppen helemaal af dan merken
we het wel, besloot hij mompelend.
Ze lagen nog niet eens stil toen ze duidelijk zagen, de Max lag een
behoorlijk eind over bakboord en kwam niet meer terug.
Ik denk dat de lading is gaan schuiven Hein, dat ziet er niet zo mooi
uit, we moeten zien dat we onder de wal komen.
Ze verlegden de koers een stuk naar bakboord.
Nu de golven niet meer van voren kwamen begon de Max weer
behoorlijk te slingeren.
Uit de luidspreker van de VHF hoorden ze een stem in het Engels met
een sterk accent, wat ze nou van plan waren met hun koers
veranderingen.
Wim vertelde dat ze moeilijkheden met de lading hadden en dat ze
naar de Lyme Bay wilden om de zaak op orde te krijgen.
Gelijk werd er gevraagd door de kustwacht, die het gesprek
waarschijnlijk had opgevangen, hun positie de naam van het schip en
de lading.
Wim gaf hun de informatie met een rustige stem, maar inwendig stond
hij te trillen op zijn benen.
Bij iedere golf scheen de Max een beetje schever te komen.
De kustwacht had nog maar net de hoorn neergelegd of een stem in
het Hollands vroeg, ben jij dat Wim?
Je spreekt met Berend van de vroegere Maasborg, ik kom naar je toe
en geef je wel een oppertje.
Over het woeste water zagen ze de twee toplichten van de schuit van
Berend op zich af komen.
Berend bleek op een nieuw schip te varen van zo’n vier duizend ton
die nu een paar honderd meter bovenwinds van de Max afgestopt
bleef liggen.

154

In de ochtend schemering zagen ze hun redder zwaar slingerend op
een veilige afstand zich aan hun snelheid aanpassen.
Ze slingerden nu nog wel, maar lang zo woest niet meer als toen ze
nog alleen waren.
De kustwacht was onderweg voor als het nodig was, maar dan zou het
toch wel te laat wezen, de Max zou omslaan voor ze er af waren,
voorspelde Wim.
Toch scheen het dat de Max zich nog niet gewonnen gaf.
Dapper ploegde ze zich met een slakken gangetje door het woeste
water.
Wim zag dat ze het met een beetje geluk wel zouden redden en wilde
op de bank gaan zitten, waar hij zich stootte tegen een paar oranje
zwemvesten die op de zitting lagen.
Achter de rode vesten zat Ellen ingepakt met een dikke jas over haar
zwemvest.
Een luide vloek klonk uit zijn mond, waar is dat voor nodig brulde hij.
Helder en beheerst antwoordde ze.
Als er een reddingsboot naar ons onderweg is en een schip in de buurt
om ons op te pikken dan hoef ik toch niet bang te zijn.
Maar ik wil niet dat mijn kindje net zo als op de Gruno verdrinkt voor
dat ik het heb gezien en ik heb de jongens ook naar boven gehaald.
Wim had door de spanning de twee matrozen niet in het stuurhuis zien
komen.
Je moest ook wel goed kijken om de twee zwarte rakkers in het
donker te zien.
Ze lagen half onder de tafel op de grond te wachten wat er zou
gebeuren.
Wim dacht bij zich zelf, wat een kei van een wijf is het toch, terwijl ik
alleen maar oog voor het schip had, had zei de jongens uit bed gehaald
en hun zwemvesten om laten doen.
Berend ’s stem klonk weer uit de luidspreker, het gaat wel een stuk
beter zo hé vroeg hij.
Hij beloofde dat hij naast hun zou blijven varen tot ze in rustiger water
zouden komen.
De reddingboot vroeg om de paar minuten hoe de zaak er voor stond
en dat ze hen al op de radar zagen.

155

Nu het wat lichter was geworden konden ze Berend op de brugvleugel
met een kijker in zijn handen zien staan.
Het was een pracht gezicht, zijn schip slingerde zwaar en nam veel
water over, het gutste van zijn luiken in zijn gangboorden het moest
wel een spectaculair gezicht zijn als ze van zijn schip op de nietige
Max neer keken.
Even later klonk dan ook zijn stem door de VHF, man jullie lijken wel
een aangeschoten eend, het is maar te hopen dat je luiken goed dicht
zitten, het is wel een verdomd griezelig gezicht.
Wim antwoordde dat de luiken geen drup lekten, dat zouden ze de
vorige reis wel gemerkt hebben, toen hadden ze er ook al aardig van
langs gekregen.
Na uren moeizaam worstelen kwamen ze onder de Engelse kust, waar
de reddingboot hun een ankerplaats wees.
Eerst wilde ze dat ze een haven binnen liepen, maar Wim wilde om de
kosten te sparen in de ruimen kijken of ze de lading zelf konden
trimmen.
Eindelijk kon Hein glibberend over de scheve luiken naar voren en het
anker laten vallen, als er nu wat gebeurd, kunnen we zo naar de wal
zwemmen gekscheerde hij.

Nu de spanning en het gevaar was geweken kon hij weer grapjes
maken.
Berend kwam heel voorzichtig langzij en meerde de Max in zijn
trossen als een beschermengel.
De bemanning van de reddingboot stapte aan boord en boot aan om
mee te helpen de lading over te tremmen.
De kapitein had wel commentaar op de stuwage van de lading maar
draaide bij toen hij zag dat ze er ook niet veel aan hadden kunnen
doen.
Toen Hein de zijtanks aan stuurboord vol had gepompt konden ze
zonder gevaar een luik open leggen en de schade bekijken.
Even later stond de bemanning van Berend, hun eigen jongens en de
mannen van de reddingboot eensgezind, als razende te scheppen zelfs
de kapitein van de redders stond in zijn overhemd mee te helpen.
Na een paar uur keihard gewerkt te hebben lag de Max weer recht en
zaten ze doodop, op de lading een flesje bier te drinken.

156

Wim en Berend waren over gestapt en waren met hun kantoren aan
het bellen of ze de verzekering nog in kennis moesten stellen.
De ouwe in Hoorn was heel tevreden hoe hij de zaak had opgelost en
dankte Berend voor de assistentie, als hij in Nederland kwam dan
maakte hij het wel met hem.
Als of er niets was gebeurd zaten ze later op de avond bij Berend in de
salon koffie te drinken en bespraken ze het hachelijke avontuur.
Ze lagen dan wel beschut in een baai maar de wind gierde nog steeds
door de stagen van de mast en de weerberichten logen er ook niet om.
Ze zouden het weer maar eens een dag afwachten en een boeren nacht
gaan maken, besloten de twee kapiteins.
Tevreden dat het zo goed afgelopen was kroop Wim tegen Ellen aan
en legde zijn handen om haar amper opbollende buik.
Jonge wat moet er van jou terecht komen grapte hij.
Zou het ook een meisje kunnen worden vroeg Ellen ontspannen, nu
het gevaar was geweken.
Ze vertelde maar niet dat ze gemerkt had dat de Max steeds meer naar
één kant helde.
Ze had wel eens vaker slecht weer mee gemaakt.
Maar nu had het schip vreemd geslingerd er was iets wat ze niet thuis
had kunnen brengen ze had wel begrepen dat er iets mis was.
Zeuren in het stuurhuis had geen zin, ze had luisterend op de trap het
gesprek gehoord tussen Wim en Hein, en de jongens gewekt.
Ze had de jongste nog uitgescholden, omdat hij wist niet waar zijn
zwemvest was.
Dat is het eerst wat je moet weten als je op een schip komt schold ze
hem uit.
Zachtjes waren ze naar boven geslopen om de mannen op de brug niet
uit hun concentratie te halen, die hadden wel wat anders aan hun
hoofd.
Maar nu ze weer veilig waren was de spanning over, ze herinnerde
zich plotsklaps dat ze niet eens bang was geweest dat er wat zou
gebeuren.
Ze had er op vertrouwd dat Wim de goede beslissingen zou nemen.
Ze kroelde zich nog eens extra tegen hem aan maar merkte dat hij al
sliep.

 

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk.Geef uw mening over dit boek via email aan Lowy.cremers.senior@gmail.com

Met dank aan onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com