hoofdstuk 15 en slot over boek de kustvaart belevenissen in 1960

Hoofdstuk Nr 14 uit 3e boek over kustvaart  1960 door een onzer fans.

 

Beste lezers  dit hoofdstuk is  het laatste uit het derde boek over de belevenissen  op een kustvaarder  uit de jaren 60.

Wij willen iedereen bedanken voor de vele emails waarin onze lezers zich uitspraken over deze serie.

U kunt de hele serie nog eens terugkijken via onze weblog of via ons fb account.

Nu dan het laatste deel van deze serie.

 

251

Aaldert die in een kastje zat te zoeken naar de muisje,
hoorde wat er gezegd werd en keek nieuwsgierig naar
Anne, maar Anne keek hem zo onschuldig aan, zodat
Aaldert meende dat hij zich vergist had en er verder niet
over na dacht.
De ouwe wist dat ze zo snel mogelijk naar huis wilde en
zei dan ook tegen Dirk, schiet maar op, pak je spullen en
laat je niet meer zien tot maandag morgen.
Hij pakte de theepot en schonk haar moeder nog een
kopje in, om zo haar daarmee te verhinderen, mee te
lopen naar Dirk’s hut.
Amper met haar in zijn hut, trok Anne haar truitje
omhoog, Dirk de gelegenheid gevend haar buikje te
bekijken.
Zo zie ik niets bromde Dirk en begon haar broek los te
maken.
Anne trok zelf haar truitje over haar hoofd. In een paar
minuten stond ze in haar nakie en draaide koket in het
rond, Dirk de gelegenheid gevend haar goed te bekijken.
Voorzichtig haar amper bollende blote buikje bevoelend,
kuste hij haar borsten en tilde haar in zijn kooi.
Anne’s vader was s’middags met hem naar de haven
gereden en hem voorgesteld aan de voorman die nog in
zijn kantoortje zat te schrijven.
De voorman maakte hem een complimentje, dat hij zo
redelijk Zweeds sprak en gaf hem sleutels van een kraan,
dan kon hij de sfeer vast proeven zei hij.
Dirk was verbaast, dat Anne’s vader al zo ver gevorderd
was met zijn baantje.
Hij wist niet dat de voorman en hij vrienden waren en dat
deze man zijn kruiwagentje was.

252

Ze klommen in de kraan en waren verrukt van het
uitzicht, dat ze daar zo hoog boven de grond hadden.
Anne’s vader haalde hem uit zijn droom, door te zeggen,
het meest zit je naar beneden te kijken hoor.
Beneden hen aan de kade, lag een wad en sont vaarder,
best een leuk scheepje, maar van uit de cabine leek het
maar een notendopje.
Dirk vroeg aan zijn aanstaande schoonvader, hoe moet ik
ooit in dat kleine ruimpje, een grijper krijgen.
Die stelde hem gerust door te zeggen, al doende leert
men.
Het weekend was veel te snel voorbij en reed Dirk met de
stuurman weer naar Karlhamn.
Aan boord vroeg Sven hem het hemd van zijn kont, wat
hij zo al beleefd had, maar Dirk bromde dat hij het best
naar zijn zin had gehad en dat zijn aanstaande
schoonvader straks met zijn zeilboot langzij zou komen.
Hij was dit jaar nog niet wezen varen en Anne zou zo
lang ze hier in de haven lagen, aan boord van het jacht
blijven.
Tegen de middag hadden ze er toch wel kunnen zijn.
Dirk klom herhaaldelijk met een kijker op het stuurhuis,
om te zien of ze al in het zicht waren.
Maar ondanks dat er een lekker zeilwindje waaide, kon
hij niet ver kijken, omdat er op zee nog al wat
mistbanken waren.
Ongerust ging Dirk tegen de avond aan de wal en belde
naar Solvesborg.

253

Haar moeder kwam aan de lijn en was verbaast, dat ze er

254

nog niet waren, zo ver was het toch ook niet. niet.

255

Maar toen het donker werd ,had hij het er over met zijn
kapitein, die het nu ook wel vreemd vond, dat ze er nog
niet waren.
Het meest voor de hand liggende was, dat nu het donker
werd en ook nog eens dik van de mist, ze de haven niet
konden vinden.
Dirk kon niet slapen en ging om het uur aan dek, om te
kijken of de mist al wat optrok.
Verdomme, had hij er zo op gehoopt lekker samen met
haar in het kajuitje te liggen.
Hij ging in het stuurhuis en pakte de hoorn van de VHF
en riep een paar maal de naam van het jacht, maar hij
kreeg geen antwoord.
Toen hij met de pest in naar beneden wilde gaan, zag hij
tussen de vlagen mist door, een paar navigatielichten
langs varen.

256

Kwam er toch nog een schip binnen en omdat de haven
niet zo lang was meerde het schip vlak voor hen aan de
kade.
Hij lag nog niet vast of er verscheen een auto met blauwe
zwaailichten, die naast het schip stopte.
Dirk dacht dat er iemand afgehaald zou worden, van het
schip, hij zag nu, dat het een snelle catamaran ferry was,
zou zo wel weer vertrekken.
Gedwongen door de kou ging hij maar weer naar
beneden en probeerde wat te slapen, aan dek was toch
niets te zien en hij rekende er niet meer op, dat ze binnen
zouden lopen.
De ander dag toen ze de luiken open hadden gelegd en
Dirk een boterham zat te eten, kwam Sven opgewonden
binnen en zei, je moet straks eens gaan kijken bij die
ferry voor ons, zijn halve kop is er voor weg.
Ik denk dat hij een aanvaring heeft gehad en schoof aan
tafel,, geen aandacht meer aan de ferry schenkend, omdat
Aaldert een gebakken ei voor hem op zijn bord legde.
De ouwe sprong gelijk met Dirk op en renden naar
buiten, beide dachten en vreesden ze het zelfde.
Zonder te praten renden ze over de wal naar voren.
Aan de voorkant van de ferry zagen ze de schade, maar
die kon door elk ander object veroorzaakt zijn, ze wilden
het gewoon niet geloven,
Tot Dirk de ouwe opmerkzaam maakte op de witte verf,
die aan de beschadigde kop zat.
Ach, dat wil nog niks zeggen, trachtte de ouwe hem
gerust te stellen.
O, en dat stuk dan, wees Dirk hem op een aan dek
liggend, afgebroken deel van een mast wijzend.

257

De stuurman kwam ook aangeslenterd en merkte nuchter
op, zo dat is nog al aangekomen.
Verrek, ik ken de stuurman van die schuit, hij woont bij
mij in de straat, ik zal hem eens vragen, wat er gebeurd is
en hij stapte aan boord.
Even later kwam hij weer te voorschijn, met
waarschijnlijk de stuurman en ze samen op het voordek
gingen kijken.
Wat was het, riep Dirk in paniek, hij wilde weten waar ze
een aanvaring mee hadden gehad en hoopte nog steeds
dat het een boei was geweest, maar die gebroken mast
was te duidelijk, maar hij wilde het gewoon niet geloven.
De stuurman kwam weer aan de wal en vertelde waar
Dirk niet aan wilde.
Ze hadden in volle vaart een jacht, dat in de vaargeul ten
anker lag, overvaren vertelde hij.
Ze hadden een man opgevist, dat dachten ze tenminste,
want hij was door de schroeven geraakt,
Het lichaam was niet meer herkenbaar in zijn aan flarden
gerukte zeilkleding. Een zwemvest hadden de resten
drijvende gehouden.
De tweede persoon was een meisje of een vrouw, die zo
gewond was, dat ze overleden was, toen ze haar uit zee
visten.
De beide lichamen hadden ze gisteren met een
ambulance van boord gehaald.
Lijkbleek had Dirk het korte verhaal aan gehoord, hij
wist gelijk wie de slachtoffers waren, dat kon niet
missen.
Hij brulde het uit en vloekte zo hard dat de stuurman
verbaast naar hem keek.

258

Hij zag dat de kapitein een arm om zijn schouder sloeg
en ze samen naar boord liepen.
Rare jongens, die Hollanders bromde hij, je hoefde je
toch niet zo druk te maken, zij hadden toch niets
overvaren en slofte achter hen aan.
Toen hij de gangway op liep,hoorde hij een dierlijk gegil,
uit de hut van de kapitein klinken en zag Aaldert met een
fles drank naar beneden rennen.
Hij vroeg aan Sven wat er aan de hand was, maar die zat
verdwaast te kijken en vergat zelfs zijn ei te eten.
De ouwe schonk een grote borrel voor Dirk in en beval
hem die op te drinken.
Aaldert was inmiddels naar Dirk’s hut gelopen en legde
schone kleren klaar, gooide zijn schort af en liep aan de
wal om een taxi te bellen.
Hij had er lak aan, of de ouwe het goed zou vinden of
niet, maar hij liet zijn vriend nu niet in de steek, hij
besloot met hem naar Solvesborg te rijden.
Als een zombie werd Dirk door de ouwe aan de wal
gebracht en drukte snel Aaldert en paar Zweedse
bankbiljetten in zijn hand.
We wachten wel op je fluisterde hij, doe maar wat je het
beste lijkt.
Bij Anne’s huis stond er een politieauto voor de deur.
De politie mannen wilden zeker net haar moeder op
halen, om haar man en dochter te identificeren.
Toen Aaldert ze vertelde wie ze waren, boden ze aan hen
mee te nemen.
Aaldert had al veel mee gemaakt, maar wat hij nu zag
verscheurde zijn hart.
De kist met het lichaam van Anne, stond in een ruimte
waar ze hen alleen lieten.

259

Haar moeder viel huilend op een stoel en had niet de
moed om in de kist te kijken.
Een uit het niets opduikende man, in een witte jas keek
vragend naar Aaldert, die een arm om Dirk sloeg en
langzaam naar de kist liep.
Als een engel lag het hoofd van Anne, omgeven door
haar haren op een wit kussen.
Een laken met een sierlijk gehaakt randje, sloot om haar
hals en bedekte haar verdere lichaam, wat waarschijnlijk
door de malende schroeven was geraakt.
Aaldert wilde niet weten, hoe het onder het laken uit zag,
hij staarde naar het gezicht van het meisje, wat hij nog
maar zo kort kende en die hij in zijn hart had gesloten.
In een flits zag hij weer, toen ze voor het eerst in de
kombuis kwam, om met een schaar Dirk’s broekspijpen
af te knippen.
Nog maar een paar dagen geleden, had ze op het aanrecht
zittend, een kopje thee bij hem gedronken.
Hij zag nog haar vrolijk schitterde ogen, over het kopje
naar hem kijken.
Ze hoefde haar ogen maar open te doen en hij zou de
glans er weer in herkennen.
Aaldert voelde dat Dirk zijn hand pakte en naar haar
moeder liep.
Samen pakten ze haar onder een arm en verlieten de
ruimte.
Zonder alles te lezen, tekenende ze een formulier, waar
op stond, dat ze het lichaam van Anne hadden herkend.
Aaldert ging mee naar huis en zag dat Dirk, net of hij
thuis was, koffie ging zetten.

260

Moeder kon het nog niet bevatten, dat ze in een klap
weduwe was en een dochter had verloren.
Al de tijd dat ze het warme vocht dronken, werd er geen
woord gesproken.
Toen de koffie op was, zei Dirk dat Aaldert wel naar
boord kon gaan, hij wilde nog een paar dagen in
Solvesborg blijven en keek wel hoe hij aan boord zou
komen.
Aan boord leek alles uitgestorven, maar toen Aaldert
over de waterkering van zijn kombuis stapte, zag hij de
ouwe stil op de bank zitten en hem vragend aan kijken.
Aaldert vertelde wat er gebeurd was, nadat hij van boord
was gegaan en zwoer dat hij, als Dirk terug was, er alles
aan zou doen, om hem op te beuren.
We moeten met z’n allen er voor zorgen dat hij weer de
ouwe wordt, beaamde Sven.
De matroos machinist, kwam aarzelend binnen en vroeg,
zal ik de motor maar starten kapitein?
Ja, doe maar, antwoordde de ouwe lusteloos.
Verdomme, dacht Aaldert, was de ouwe net weer een
beetje hun ouwe van vroeger en nou gebeurde dit.
Hij herkende de slome moedeloze houding van zijn
kapitein, van toen het zo rot ging, met de vorige
bemanning.
Driftig gooide hij een zak aardappelen op het aanrecht en
begon met het eten voor de volgende dag.
Maar hij was er helemaal niet bij met zijn gedachten,
steeds voelde hij de hand van Dirk, toen hij Anne
herkend had.
Aaldert voelde het net of hij had willen zeggen, help me
maat, anders red ik het niet.

261

Of bemanning van de “Schokland” nog niet genoeg aan
hun kop hadden, begon het te waaien dat het rookte.
Aaldert kon geen pan op het vuur houden, de ouwe
schold op hem, dat hij een waardeloze kok was en het
wel eens voor zou doen, hoe het moest.
Het resultaat was, dat hij een scheut kokend water over
zijn been kreeg, wat Aaldert even later zonder wat te
zeggen, met brandzalf en verband omwikkelde.
De ouwe bedankte niet, maar gaf hem toen hij weer naar
de brug ging, in het voorbij gaan een klap op zijn
schouder.
Aaldert voer al zo lang met de ouwe, dat hij door die klap
te geven, zijn onredelijkheid toegaf en de klap een
compliment werd.
In Riga laden ze erts voor Rotterdam, de ouwe had met
Aaldert er over gehad, dat Dirk dan wel weer aan boord
zou komen en hij voorlopig maar zijn wacht mee zou
lopen.
Zonder het flauwste benul wat op de brug zijn taak was,
zat hij de uren, dat hij samen met de ouwe de wacht had,
stil op de bank en dronk de ene bak koffie na de andere.
Ze spraken alleen het hoognodige met elkaar, ze wisten
toch wel waar de ander aan dacht.
Toen ze het Kieler kanaal in voeren, merkte de stuurman
dat de ouwe weer een beetje in zijn ritme kwam.
De storm had afgenomen en een warme zon kwam door
de wolken.
Sven deed dubbel werk, maar hij klaagde niet en Aaldert
sprong zo veel mogelijk in als het nodig was.
Op een keer kwam hij in de kombuis, na een korte slaap,
toen hij de ouwe betrapte, op het schillen van de
aardappelen.

262

In de sluis van Brunsbuttel, kwam Dirk’s vader aan de
telefoon en vertelde dat Dirk thuis was en had gevraagd,
waar hij aan boord kon komen.
Nieuwsgierig vroeg hij, hoe het met hem ging.
Goed, goed antwoordde Hein, hij is een reisje bij mij op
de sleepboot mee gevaren en ik kan niets aan hem
merken, maar hij slaapt aan boord en wil niet naar huis.
Vreemd zei Aaldert, dat hij niet thuis wil slapen, toen de
ouwe het hem vertelde.
Ik denk dat ik wel weet, waarom hij niet in Beverwijk wil
zijn, kwam Sven er tussen.
In de tijd dat hij aan boord was, sprak hij al een aardig
mondje Hollands, nog wel met een zangerig accent, maar
dat klonk alleen maar grappig.
Hij heeft me wel eens verteld, dat hij voor Anne, een
vriendinetje in Beverwijk had en die wil hij nu natuurlijk
niet tegen komen.
Zonder het te weten, had Sven de juiste conclusie
getrokken.
Dirk was na de begrafenis, naar huis gevlogen, eerst had
hij Anne’s moeder beloofd bij haar te blijven.
Maar die had er op gestaan, dat hij naar huis zou gaan om
er eens over na te denken.
Op het vliegveld, had ze hem huilend in haar armen
genomen en in zijn oor gefluisterd, lieve zoon van me,
vergeet me alstublieft niet.
Dirk’s hart was haast gebroken van verdriet en beloofde
dat hij haar iedere week zou schrijven.
Met tranen in haar ogen, had ze hem aan gekeken en
geantwoord, hoeft niet Dirk, maar vergeet me niet.

263

Toen hij in haar ogen keek, dacht hij een moment, dat hij
Anne in zijn armen had, zo sprekend leken haar ogen op
die van Anne.
Thuis had hij in een paar woorden verteld, wat er gebeurd
was en gezegd dat hij met Hein mee naar boord wilde, tot
de “Schokland” in Rotterdam zou komen.
Zijn zus had het vreemd gevonden, maar zijn moeder had
wel door, dat hij zo wilde voorkomen dat hij Paula tegen
zou komen.
Toen Hein s’morgens aan boord kwam en in het
kombuisje stapte, kwam hem een sterke dranklucht te
gemoed.
Goeden morgen begroete hij zijn zoon, ik geloof dat je
aardig achter mijn drank aan gezeten hebt, en zette een
ketel op het gas voor de koffie.
Met een grauw kwam Dirk van de bank, waar hij had
geslapen, ergens anders kon hij niet gelegen hebben,
want er was verder geen slaapgelegenheid aan boord.
Hein liet hem maar, want hij wist dat Dirk niet zo gauw
kon vergeten, wat er was gebeurd.
Een paar dagen later miste Willy de foto van Anne, die
op het dressoir had gestaan, na enig zoeken vonden ze
hem terug in een lade.
Willy had hem maar zo lang op hun slaapkamer gezet.
Anne was wel niet met Dirk getrouwd geweest, maar van
haar Dirk, had ze ook nog altijd een foto. Hein wilde
zelfs niet dat ze hem wegdeed.
De “Schokland” meerde in de maashaven, Sven met de
machinist, konden de lichten op Katendrecht niet
weerstaan en zaten al spoedig achter een koel biertje in
een dubieuze kroeg.

264

De ouwe zijn vrouw stond op de kade, toen ze aan
meerden, toen het tijd werd om naar bed te gaan, maakte
de ouwe gewoontegetrouw, nog een rondje over het
schip.
Hij struikelde haast over een weekendtas,, die in de gang
stond, hij vroeg aan Aaldert die nog in zijn kombuis
bezig was, of hij wist van wie die tas was.
Aaldert herkende de tas van Dirk en vond het vreemd dat
hij niet even gedag had gezegd.
Misschien is hij nog even aan de wal om te bellen, dat hij
goed is aangekomen, antwoordde hij tegen beter weten
in.
De ouwe was nog niet in zijn slaaphut, of Aaldert gooide
zijn schort in de hoek en haastte zich over de gangway.
In de derde kroeg zaten Sven en de machinist, zo te zien
hadden ze al een aardig pilsje op.
Toen hij vertelde dat hij op zoek was naar Dirk, betaalde
ze snel en gingen mee op zoek in de overige kroegen.
Toen ze dachten dat ze haast in alle kroegen hadden
gekeken en besloten om maar naar boord te gaan,
hoorden ze opeens een scheldende vrouwe stem.
Donder op, vuile smeerlap schold ze, als je wat wilt,
moet je poen hebben en niet zo bezopen zijn, donder op,
anders roep ik mijn pooier.
In het schemerlicht van de straatlantaarns, herkenden ze
Dirk, die zich staande trachtte te houden aan de deurpost.
Zonder wat te zeggen pakte Aaldert en Sven hem onder
zijn armen en sjouwden hem tussen hen in, naar boord.
De andere dag kwamen Sven en Aaldert terug in de
kombuis, van het open leggen van de luiken in de
messroom, toen ze merkten dat Dirk nog steeds niet
boven was.

265

Sven keek in zijn hut en zag dat hij nog onder de wol lag.
Vriendelijk schudde hij zijn schouder en zei, kom er eens
uit zuiplap.
Een gebrom klonk van onder de dekens en hij trok nog
eens extra de deken over zijn kop, een teken dat hij niet
van plan was om er uit te komen.
Nou dan blijf je toch liggen, gromde Sven op z’n
Zweeds.
Tegen koffie tijd, kwam Dirk eindelijk eens boven water.
Zwijgend schonk Aaldert hem een bakkie in en keek hem
aan.
Aaldert schrok van de blik, die uit Dirk zijn ogen
straalde, net of hij wilde zeggen, zeg er eens wat van, dan
sla ik je op je bek.
Tijdens de overtocht deed Dirk weer gewoon, alhoewel
hij niet veel meer zei, dan nodig was.
Evelien de vrouw van de ouwe, die natuurlijk op de
hoogte was, trachtte nog een gesprek met hem te
beginnen, maar de anders zo vriendelijke Dirk, keek haar
brutaal aan en verliet zonder wat te zeggen het stuurhuis.
Een beetje geschrokken van zijn gedrag, deed ze haar
beklag bij haar man, maar die nam het voor Dirk op en
zei, laat hem maar een tijdje betijen, het komt wel weer
goed.
Maar in Engeland, waar ze na Rotterdam aan kwamen,
was hij ineens spoorloos.
Aan zijn schoenen en werkkleding zagen ze, dat hij de
wal op was.
Zo dronken als een maleier, kwam hij tegen de ochtend
weer aan boord en sliep doodgemoedereerd zijn roes uit.

266

De ouwe riep hem de andere dag in zijn hut en vroeg of
dat nou de beste weg was, waar hij mee bezig was.
Waar de ouwe nou nooit op gerekend had, was dat Dirk
een grote mond gaf en antwoordde, dat de ouwe zich met
zich zelf moest bemoeien.
Voor hij wat terug kon zeggen, was Dirk zijn hut al uit
gelopen.
De dag er op was hij weer doorgezakt. Normaal ging hij
wel eens een biertje drinken met Sven, maar nu glipte hij
steeds stiekem aan de wal.
De reis erop moesten ze naar Ierland, het weer was
schitterend, de schuit slingerde amper.
Evelien lag meestal na het middag eten, in een ligstoel op
de luiken.
De ouwe betrapte Dirk herhaaldelijk er op, dat hij
brutaalweg naar haar stond te kijken.
Maar zo lang ze op zee waren, deed hij gewoon zijn
werk.
Drie dagen lagen ze in Dublin en drie dagen was Dirk
blauw aan boord gekomen.
De ouwe zag dat het zo niet langer ging en vroeg hem op
een nacht, toen ze samen de wacht hadden, of hij nog van
plan was om weer eens normaal te doen, net zo als
vroeger.
Zeker nog half onder invloed van de vorige dag,
antwoordde Dirk brutaal, als het jou niet aanstaat, ontsla
je me maar.
Wrevelig, omdat Dirk hem met jou aansprak, dat had hij
nog nooit gedaan,
antwoordde de ouwe, ik kijk het nog een reis aan, anders
moet je maar van boord.

267

Ach, had Dirk geantwoord, je hoeft het niet aan te kijken,
ik monster deze reis wel af en verliet het stuurhuis, de
ouwe verbluft achterlatend.
Ze waren onderweg naar de Baltic, dus moest hij nog wel
een weekje aan boord blijven.
De nacht voor dat ze Brunsbuttel aan liepen en Sven hem
riep om op wacht te gaan, zag hij toen hij Dirk’s hut
binnen stapte, dat hij net een halve fles drank onder zijn
kussen verstopte.
Hij ging op de rand van zijn bed zitten en vroeg zachtjes,
moet dat nou zo Dirk?
Dirk zwaaide zijn benen over de rand en snauwde,
bemoei je met je eigen zaken, duwde hem ruw opzij en
liep naar boven.
Maar hij had niet door, dat Sven tranen in zijn ogen zag
schitteren.
Toen Sven dacht, dat hij in het stuurhuis was, ging hij
naar boven in de kombuis en vertelde aan Aaldert, wat hij
net had mee gemaakt.
Als Dirk zo doorgaat, dan gaat hij naar de kloten kok,
wat kunnen we er aan doen?
Ik praat wel met de ouwe, beloofde Aaldert en roerde
gedachteloos in een pan.
Tijdens de vaart door het kanaal, probeerde de ouwe een
gesprek met Dirk aan te gaan, maar toen plotseling
Evelien binnen stapte, keek hij de ouwe aan en zei
uiterlijk rustig, in Kiel stap ik er wel af kapitein.
De ouwe had wel door, dat hij het niet meende en alleen
maar stoer wilde doen, omdat zijn vrouw het gesprek
gedeeltelijk had aan gehoord.

268

Maar tot zijn verbazin, zag hij toen ze gemeerd in de
sluis van Kiel lagen, dat hij ineens met zijn tas onder zijn
arm op de wal sprong.
Met een vreselijke vloek, riep de ouwe, Dirk, doe nou
geen rare dingen jonge en kom terug.
Maar Dirk zwaaide vriendelijk met zijn hand en liep over
de deur naar de andere kant.
De ouwe rende naar de kombuis en vroeg aan Aaldert
wat hij nou moest doen.
Laat hem maar gaan kap, hij moet gewoon uitrazen, die
hou je toch niet tegen, ik heb het allang aan zien komen.
De ouwe bleef met zijn armen hangend over de brugrand,
naar de wal kijken,, toen de stuurman het schip uit de
sluis voer.
Niet wetend, dat Dirk achter een loods verscholen, z’n
eigen kapot stond te janken, toen hij de “Schokland” naar
zee zag vertrekken.
Door een gebonk op de deur, schrok Anne’s moeder
wakker, ze had amper geslapen en ging verschrikt
overeind zitten.
Even wist ze niet wat ze moest doen, een inbreker kon
het niet wezen, die maakte niet zo’n lawaai.
Ze stapte uit bed, opende het slaapkamerraam en keek
naar beneden.
Ze zag een vent tegen de deur leunen en zachtjes op de
grond zakken.
Zijn weekendtas rolde een stukje van hem af.
Ineens zag ze wat bekends en realiseerde zich dat het
Dirk was.
Ze rende de trap af en trok de deur open.

269

Met kletsnatte schouders van de regen, rolde Dirk op zijn
zij naar binnen.
Anne’s moeder merkte dat hij gedronken had, maar ze
trok haar zoon, zo als ze dat voelde, naar binnen.
Ze probeerde zijn jas uit te trekken en rook een sterke
dranklucht.
Zachtjes klopte ze hem op zijn ijskoude wangen, om hem
weer bij te brengen.
Na een poosje sloeg Dirk zijn ogen open en keek haar
aan, sloeg zijn armen om haar heen en begon zachtjes te
huilen.
Hij stamelde in het Zweeds, verdomme ma, waar ben ik
mee bezig.
Ik kan nergens meer heen, mag ik bij u blijven?
Ze antwoordde niet, maar trok hem overeind en met een
arm om hem heen, loodste ze hem naar Anne’s kamertje.
Ze kleedde hem als een kleine jonge uit, ze rook dat hij
dagen lang niet in bad was geweest.
Dirk rolde in bed, trok het kussen als een knuffel tegen
zich aan en viel in slaap.
Ze stond nog even te kijken en vroeg zich af, wat dat rot
jong van haar, uitgevreten had om zo maar midden in de
nacht, bij haar op de stoep te staan.
Ze pakte het telefoonboekje van Anne en zocht het
nummer van de “Schokland”
Ze vermoedde dat Dirk zo maar ergens van boord was
gelopen en dat ze op zijn schip niet eens wisten waar hij
was.
Het duurde even voor ze verbinding kreeg,, maar toen
hoorde ze de stem van de stuurman, die in het kort
vertelde, dat Dirk twee dagen geleden gedrost was, maar
hij zou de kapitein wel even wekken.

270

Ze hoorde dat hij in een andere telefoon sprak.
Een paar minuten later, herkende ze de stem van de
kapitein, die gejaagd vroeg of Dirk bij haar was.
Het werd een lang gesprek, hij had nooit aan de
mogelijkheid gedacht, dat Dirk naar Solvesborg was
gereisd.
Wel had hij al een paar maal naar Beverwijk gebeld, of
hij daar was opgedoken.
Maar op het meest voor de hand liggende, was hij niet
gekomen, omdat Dirk geen cent in zijn zak had en toch
geld voor de reis moest hebben.
Hij vroeg er niet naar, maar was toch razend
nieuwsgierig, hoe hij dat gefikst had.
Sven, die ongewild het gesprek had mee geluisterd, zei
toen de ouwe de hoorn neer had gelegd, ik weet het wel
kap.
Lang geleden heeft hij dat van mij geleerd, ik had toen
ook geen cent op zak en hij lacht opgelucht, want ze
waren allemaal wel een beetje ongerust geworden, toen
hij nergens opdook.
Voor de ouwe terug ging naar zijn hut, liep hij nog even
langs de hut van Aaldert.
Zich er niet aan storend dat hij lag te slapen, schudde hij
hem wakker om het nieuws te vertellen.
Toen Dirk wakker werd, rook hij, dat er iets gebakken
werd, hij bleef nog even liggen om zich te oriënteren
waar hij was.
Plots herkende hij Anne’s kamertje, een foto van hem
zelf, keek hem van af een kastje naast zijn bed lachend
aan.

271

Moeizaam stapte hij uit bed, zijn rug deed nog pijn van
de dag en halve nacht die hij door gebracht had in de
laadbak van een vrachtwagen,
Waar hij stiekem in was gekropen, toen die voor de ferry
stond te wachten.
Toen hij merkte dat ze voor de tweede keer met een pont
waren over gevaren, klopte hij op het schot van de cabine
om te laten merken, dat hij als blinde passagier mee was
gelift.
De chauffeur herkende hem, van toen hij een praatje met
hem had gemaakt, op de terminal voor het inschepen.
De slimmerik had hem natuurlijk uitgehoord, waar hij
naar toe moest en toen in zijn laadbak gekropen.
Stom van hem, als hij gevraagd had om mee te liften, had
hij van hem ook wel in de cabine mogen zitten.
Maar toen had hij gedacht dat het een zwerver was en er
verder geen aandacht aan geschonken.
Toen Dirk zijn verhaal gedeeltelijk aan hem had verteld,
was hij extra nog een stuk voor hem omgereden.
Zo doende was Dirk in Solvesborg gekomen.
Hij was eerst naar het graf van Anne gelopen en had daar
een halve fles drank die hij van de “Schokland” had mee
gepikt, opgedronken.
Toen hij merkte dat hij dronken werd, durfde hij niet
meer naar Anne’s moeder.
Een langs komende patrouille wagen, had hem van het
kerkhof gestuurd, waarna hij toch maar al zijn moed bij
elkaar had geraapt en naar huis was gelopen.
Dirk stapte uit bed en trok een kast open. Anne’s kleren
hingen netjes op een rijtje, er naast lagen truitjes en
ondergoed keurig opgestapeld.

272

Hij pakte een truitje en rook er aan, maar hij rook alleen
maar een geurend wasmiddel.
Hij stapte onder de douche en was blij, dat hij na vier
dagen, zich eindelijk eens kon wassen.
Met een scheermesje van haar vader, schraapte hij zijn
baard er af en keek in de spiegel naar zijn gezicht,
klootzak, schold hij in zich zelf, draaide zich om en ging
naar beneden.
Anne’s moeder had hem al horen rommelen en schonk
twee bakjes thee in en haalde vers gebakken broodjes uit
de oven te voorschijn.
Ze vroeg niet waar hij zo lang had rond gezworven, want
ze had van de kapitein gehoord, dat hij al een paar dagen
geleden van boord was gelopen.
Ze hoefde ook niets te vragen, want Dirk begon uit zich
zelf het verhaal te vertellen en dat hij het leven niet meer
aan kon, zonder Anne.
Toen hij uitgepraat was, keek ze hem aan en antwoordde
zachtjes, en ik dan Dirk, ik ben er twee kwijt en weldra
drie, als jij niet meer komt.
Een hele week bleef hij nog bij haar, waarbij ze iedere
dag naar het kerkhof gingen.
Toen ze weer eens terug keerden naar huis, begon Anne’s
moeder er over, dat hij nu maar eens naar huis moest
gaan, om de draad weer op te pikken, hij kon toch niet
eeuwig blijven.
Ze huilden niet, toen ze voor het laatst elkaar omarmden
op het vliegveld.
Dirk zag haar op het bordes staan, toen zijn toestel de
landingbaan opreed.

273

Hij wist dat het Anne’s moeder was, anders zou hij
zweren dat het Anne zelf was.
Thuis gekomen, kreeg hij van zijn vader een uitbrander
van jewelste.
Of hij nou hier en gunder helemaal bedonderd was.
Hen een week in spanning te laten zitten en hoe hij dacht
aan de vreet te komen.
Als hij maar wist, dat hij morgen ging bellen, of hij op
een sleepboot kon varen, ze zaten nog steeds te springen
om volk.
En hij was niet van plan om een goed woordje voor hem
te doen.
Kwaad was Hein de deur uitgelopen, zijn moeder in
tranen achter latend.
Zijn zus Willy, was al stilletjes naar boven geslopen, ze
had Hein nog nooit zo tekeer horen gaan.
Ze had medelijden met haar broer, het was ook niet niks
zo maar ineens zijn vriendin dood. En dan ging haar
vader ook nog eens zo tekeer.
Op een avond toen haar vader en moeder het over Dirk
hadden, had ze uit hun gesprek op kunnen maken, dat
Anne een baby verwachte, ze had zich er al op verheugd
en gefantaseerd dat Anne met het kleine wurm, in een
reiswiegje thuis zou komen en nu opeens niets meer.
Gelijk had ze aan Paula gedacht, zou Dirk nu weer
belangstelling voor haar krijgen.
Voorzichtig had ze het aan Paula gevraagd, maar die had
moedeloos geantwoord, dat ze niet als troostprijs wilde
fungeren.
Aan haar stem kon Willy merken, dat ze het niet
helemaal meende.

274

Toen Hein de deur uit was, was ze naar beneden gegaan
en had haar armen spontaan om zijn hals geslagen, om te
laten merken, dat ze het niet met hun vader eens was.
De korte knuffel had Dirk week gemaakt en hij besloot
gelijk naar zijn vaders baas te bellen.
Toen hij zijn naam noemde, vroeg de bullebak waar hij
woonde.
Dirk noemde zijn adres en wilde zeggen dat Hein zijn
vader was, maar daar kwam hij niet eens aan toe.
De dikkerd zei, dat hij zich de aankomende nacht, in
Beverwijk op een sleper moest melden en schakelde hem
door naar een secretaresse, die de nodige gegevens vroeg.
Al hoewel hij zich voorgenomen had niet meer te
drinken, was hij toch in de kroeg terecht gekomen.
Al drinkend, was hij weer depressief geworden, omdat
hij steeds aan Anne moest denken.
Gelukkig zat zijn vader in de nachtdienst, anders was het
niet goed afgelopen, zo als Aaldert zou zeggen.
Willy wist, dat hij dezelfde nacht nog moest beginnen en
werd ongerust, toen hij maar niet op kwam dagen.
Ze besloot naar de kroeg te gaan, waar ze hem
vermoedde.
Dirk schrok, toen hij zijn moeder plots binnen zag
komen.
Maar in plaats dat ze hem verrot schold, ging ze naast
hem op een kruk zitten en bestelde een pilsje.
Toen ze zo zwijgend naast elkaar zaten, herinnerde Willy
zich opeens dat het Wim van de “Gruno” ook eens zo
vergaan was.
Ellen had hem toen met Steef van de straat gesleurd en
alles was op den duur toch nog goed gekomen.

275

Ze moest Ellen er bij gelegenheid toch nog eens naar
vragen.
Toen ze haar bier op had, betaalde ze de rekening voor
hen beide en zei, kom Dirk, ik breng je naar boord, het is
haast tijd.
Net als zijn vader, begon Dirk zijn loopbaan in zijn goede
kloffie.
Toen hij uit de auto stapte, kuste hij zijn moeder en
fluisterde in haar oor, bedankt moedertje en sprong snel
over de verschansing, voor ze kon merken dat hij haast
begon te huilen, zo oud als hij was.
Maar hij vergiste zich danig, ze had hem zelf gebaart en
wist wel hoe hij zich op dit moment voelde.
Rot jong, schold ze zachtjes, toen ze de auto startte en
naar huis reed.
Een maal die week kwam hij thuis, om zijn werkkleding
te halen, voor de rest sliep hij aan boord.
Dat kwam de baas goed uit, hij zat toch al zo krap in zijn
volk, dat hij het maar afwachtte, wanneer ze om een
aflosser zouden vragen.
Met de andere kapiteins, maakte Hein nog wel eens een
praatje en daar hoorde hij van, dat Dirk hem nogal lustte.
Hein vroeg of hij wel eens dronken aan dek was.
Dat scheen mee te vallen, maar ze konden het zien aan
het voorraadje bier dat aan boord was.
Dat moest steeds vaker aangevuld worden, meestal deed
Dirk het zelf, maar altijd als hij dacht dat ze het niet
zagen.

276

Voor de rest waren ze blij dat hij aan boord was, hij had
het slepersvak snel door gekregen en begon al zelfstandig
te varen, zelfs met een dikke sleep op sleeptouw.
Nee, zijn kapitein had niets te klagen over hem, alleen
dat keeltje moest nog al vaak gesmeerd worden, lachte
hij Hein’s bezorgdheid weg.
Vier maanden ging het goed, maar toen was het raak.
Toen ze moesten varen, was hij er niet. Ook thuis was hij
niet, toen zijn kapitein naar zijn huis belde.
Drie dagen later was hij nog niet boven water en ze
begonnen er aan te denken, dat hij misschien wel
overboord was gevallen.
Maar het vreemde was, dat zijn werkjas netjes op de
kapstok naast de deur hing en zijn uitgaan’s jack nergens
was te bekennen.
Ook zijn nette schoenen waren er niet.
Van de baas hoorden ze, dat hij een paar dagen geleden,
een voorschot had gehaald aan de balie.
Willy vermoedde dat hij naar Solvesborg was, maar een
telefoontje was genoeg om te horen, dat hij de dag er
voor nog gebeld had.
Ongerust vroeg Anne’s moeder haar, vooral toch te
bellen als ze wat van hem hoorden.
Willy was met Paula de stad in geweest, toen ze gezellig
kwebbelend gearmd door de winkelstraat liepen en ze
uiteraard over jongens roddelden, (Willy kreeg al een
beetje verkering) toen Paula uit haar mond liet vallen dat
ze toevallig Dirk s’morgens nog had zien lopen.
Dus verdronken was hij niet, maar waar zat hij dan
vroegen ze zich af.

277

Willy vertelde Paula, dat Dirk waarschijnlijk zwaar aan
de drank was, nadat Anne omgekomen was.
Zelden was hij thuis, ik denk dat hij jou niet tegen wil
komen, ratelde Willy verder.
Maar ik wel, antwoordde Paula, ze was er al overheen dat
Dirk haar had laten schieten voor die Zweedse.
Willy merkte dat Paula naar huis wilde, ze begreep niet
waarom, het was net zo gezellig.
In de bus zat Paula overdreven naar buiten te kijken, net
of ze wat zocht.
Willy kreeg geen hoogte van haar vriendin, waarom ze
ineens zo veel haast had.
Ze waren nog maar net uitgestapt, toen Paula naar binnen
vluchtte.
Wat Willy niet wist, was dat Paula al een tijdje met het
idee liep, om Dirk eens aan te spreken.
Ze was wel eens op de fiets naar de ligplaats van zijn
sleepboot gereden en had op een veilige afstand naar hem
staan kijken, hoe hij aan dek in zijn blote bast aan het
werk was.
Met duizend vlinders in haar buik, had ze naar zijn sterke
spierballen op zijn armen gekeken, waarmee hij een tros
opruimde.
Ze had zo wel over de boeiing in zijn armen willen
springen, maar dat vond ze net iets te ver gaan, ze wilde
dat hij naar haar toe zou komen.
Hij kon zijn oude makkertje van vroeger toch nog niet
vergeten zijn,
Maar ze was steeds weer met pijn in haar hart, op de fiets
gestapt en met haar stille geheim naar huis gereden.
Thuis haalde ze stiekem haar fiets uit de schuur en reed
naar de duinen.

278

Ergens, ze wist zelf niet waarom, werd ze onbewust
gedwongen om naar het plekje te rijden, waar ze wel
vaker met hem had liggen zoenen.
Ze was haast op de volgende top, toen ze ging rennen, ze
voelde een magie, die haar vertelde dat Dirk achter de
laatste duin in het zand zou liggen.
Haar ontgoocheling kon niet harder aan komen, als toen
ze hem zag liggen.
Ze had verwacht, dat hij met zijn handen onder zijn kin,
naar de zee zou liggen te staren.
Hij lag wel in het zand, maar met een fles drank aan zijn
mond.
Een plastic zak met een lege fles lag naast hem.
Even was ze van plan om direct om te keren, maar er
ging iets triest van hem uit, dat ze niet kon beschrijven en
gehypnotiseerd bleef ze dan ook kijken, hoe hij af en toe
een slok nam.
Je kon zien dat hij persé dronken wilde worden, het was
bloedheet tussen de duinen en niemand zou het in zijn
kop halen om sterke drank te drinken.
Ze kon de drang niet langer weer staan en liep langzaam
op hem toe.
Hij merkte het amper, toen ze naast hem kwam zitten en
de fles uit zijn hand pakte.
Hij keek haar aan met zijn lodderige ogen en stamelde
met een dikke tong,
Ben jij dat sproetje, gevolgd door een reeks vloeken.
Als door de bliksem getroffen, schoot het door Paula
heen, dat hij haar ooit in een verliefde bui, haar ook zo
eens had genoemd.
Toen ze zijn hand wilde pakken, duwde hij haar zo ruw
van zich af, dat ze om viel.

279

Geschrokken, stak hij zijn hand naar haar uit en stotterde,
zo heb ik het niet bedoelt Paula, maar ik heb je verraden,
toen ik werkelijk van je hield en ik wil je niet voor een
tweede keer pijn doen, dat heb je niet verdiend, dus blijf
uit mijn buurt en geef die fles terug.
Pak hem zelf maar, als je zo’n dorst hebt, antwoordde ze
zachtjes.
Hij nam nog een slok en slikte het met moeite door.
Paula zag dat het verkeerd ging en griste de fles uit zijn
handen en liet hem naast zich in het zand leeg lopen.
Hij keek haar zo kwaad aan, dat ze dacht dat hij haar een
klap zou geven, maar plots zakte zijn hoofd op zijn borst
en zag ze, dat de tranen op zijn overhemd drupten.
Ze wilde hem in haar armen nemen, maar begreep, dat dit
niet het goede moment was, hij moest er zelf uitkomen.
Hij tilde zijn hoofd weer omhoog en keek haar zo
bedroeft aan, dat Paula dacht dat haar hart zou breken.
Paula, vroeg hij stamelend, wie heb ik nou nog op deze
wereld, ik hoef nog maar twee stappen te doen en ik lig
in de goot.
Ze schoof dicht tegen hem aan, sloeg een arm om hem
heen en zei vriendelijk, stort je hart maar eens uit.
Met horten en stoten hoorde ze, wat hem zo dwars zat,
eigenlijk had hij het niet hoeven te vertellen, want ze wist
wel waarom hij zo’n verdriet had en het had geen zin om
hem te vertellen, dat het leven door ging.
Dat kon je in ieder roddelblaadje lezen, geschreven door
mensen, die er niet zo voor stonden.
Toen hij eindelijk zweeg, staarden ze zwijgend over de
zee en keken naar de spelende kinderen, aan het strand.
Ik zal proberen, nooit meer aan de fles te zitten, sproetje,
beloofde hij, zonder haar aan te kijken.

280

Ik weet wat beters, antwoordde ze en pakte de fles uit het
zand.
Ze schroefde de sluiting er op en stopte hem tussen zijn
hemd.
Vragend keek hij haar aan en vroeg, waarom ze de fles
tussen zijn kleren stopte.
Heb je wel eens van flessenpost gehoord, antwoordde ze.
Verdwaast zat hij met zijn dronken kop haar aan te
staren, hij begreep er niets van.
Ze duwde hem achterover in het zand, gaf hem een kus
op zijn voorhoofd en stond op.
Slaap je roes hier maar uit, ik heb thuis nog nooit verteld,
wat er in de duinen is gebeurd.
Niet meer omkijkend, liep ze over de duintop uit zijn
gezichtveld.
Twee dagen later stond Paula aan het aanrecht de afwas
te doen, toen er op een ongewone tijd werd gebeld.
Toen ze opendeed, stond een schijnheilig kijkende
postbode op de stoep en overhandigde haar een fles met
een briefje er in.

Einde ——– Einde——–Einde——–The end  —The end

Met veel dank aan onze  Fan die ons  deze serie beschikbaar stelde   Anonieme  schrijver  Hr X

Met dank an onze sponsors.

4 jarig meisje gebeten door slang op toilet. 4 year old girl bitten by hose on toilet.

3000 fans ,altijd  het eerste met nieuws.

Ze kunnen niet meer om ons heen 

Een bijdrage van Marinus Ratelslang uit Bangkok.

 

De bewoner van een condominium in Bangkok heeft beschreven hoe haar vier jaar oude dochter een beet van een slang overleefde terwijl ze op het toilet zat, wat bewijst dat er nergens veilig is voor reptielen die op de loer liggen in de riolen van Thailand.

Facebook-gebruiker Audy Punnada Leung-Aram waarschuwde andere ouders na het melden van het gruwelijke incident in haar condominium nabij het Onnut BTS Skytrain Station op 1 augustus. Om ongeveer 5 uur nam de moeder het meisje mee naar het toilet en zette haar op de stoel. Terwijl ze haar optilde, sloeg een slang uit de kom en beet het kind op haar billen voordat ze weer door de pijp verdween. Gealarmeerd door het geschreeuw van zijn vrouw rende de man naar het toilet en probeerde het gif uit de wond van het kind te zuigen De ouders brachten het kind vervolgens met spoed naar het ziekenhuis, waar artsen bevestigden dat er geen gif in de wond zat. Door het incident was het meisje echter getraumatiseerd en bang om naar het toilet te gaan.

Lees hier onder  de Engelse editie van www.udonthaniweblog.nl

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

 

The resident of a Bangkok condominium has described how her four-year-old daughter survived a bite from a snake while sitting on the toilet, proving that nowhere is safe from reptiles that lurk in Thailand’s sewers.

Facebook user Audy Punnada Leung-Aram warned other parents after reporting the horrifying incident at her condominium near Onnut BTS Skytrain Station on August 1.

At about 5am, the mother took the girl the toilet and placed her on the seat. As she was lifting her off, a snake struck out from the bowl and bit the child on her bottom before disappearing back down the pipe.

Alerted by his wife’s screams, the husband ran to the toilet and attempted to suck the venom from the child’s wound.

The parents then rushed the child to hospital, where doctors confirmed there was no venom in the wound. However, the incident left the girl traumatised and in fear of going to the toilet.

Thanks to our sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

ludovicuswcremers80@gmail.com

Agenten in Nong Khai schieten drugsman dood. 3 agenten gewond.

al 9 jaar de beste  

Ze kunnen nioet meer om ons  heen.

Een bijdrage van alcapone uit Nongkhai

 

Een vermeende drugsdealer werd gistermiddag gedood en twee politieagenten raakten gewond bij een politie-inval in de provincie Nong Khai in Isaan. De politie van Nong Khai zegt dat 3 van hun agenten betrokken waren bij het schietincident met de verdachte, de 25-jarige Parinya Yeunnan, in het subdistrict Meechai. Volgens een politiewoordvoerder:

“Ambtenaren hebben de verdachte opgespoord, een inwoner van Nong Khai, die vermoedelijk in het huis woonde”, zei de politie. Toen agenten naderden om hem te fouilleren, viel Parinya hen aan met een mes, waardoor een officier op zijn rechterbeen moest schieten. De verdachte stopte nog steeds niet en sprong met het mes naar voren om 2 agenten op het voorhoofd en gezicht te snijden. De politie heeft de verdachte vervolgens meerdere keren neergeschoten. “

Forensische onderzoekers vonden 4 schotwonden op het lichaam van Parinya en 1 in het rechterbeen. Ter plaatse vonden ze naar verluidt ook een zak met 83 methamfetaminetabletten. Het lichaam van Parinya werd voor autopsie naar het Khon Kaen-ziekenhuis gestuurd, terwijl de gewonde agenten ook worden behandeld.

Prakob Yeunnan, de vader van de verdachte, zei dat Parinya in 2018 was veroordeeld voor een drugsdelict, maar eerder werd vrijgelaten en als vrachtwagenchauffeur in Bangkok werkte voordat hij weer met drugs in aanraking kwam.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Inglish  

An alleged drug dealer was killed and 2 police officers wounded in a police raid in Isaan’s Nong Khai province yesterday afternoon. Nong Khai police say 3 of their officers were engaged in the shooting incident with the suspect, 25 year old Parinya Yeunnan, in Meechai subdistrict. According to a police spokesman:

“Officials tracked down the suspect, a Nong Khai local, who was believed to be a residing at the house,” said the police. As officers approached to search him, Parinya charged at them with a knife, prompting an officer to shoot at his right leg. The suspect still did not stop and lunged forward with the knife to slash 2 officers on the forehead and face. Police then shot the suspect multiple times.”

Forensic examiners found 4 gunshot wounds on Parinya’s body and 1 in the right leg. At the scene they also reportedly found a bag containing 83 methamphetamine tablets. Parinya’s body was sent to Khon Kaen Hospital for autopsy, while the injured officers are also being treated.

Prakob Yeunnan, the suspect’s father, said Parinya was convicted of a drug offence in 2018 but was released early and worked as a truck driver in Bangkok before he got involved with drugs again.

Thanks to the sponsors.

Hoofdstuk 14 van belevenissenop de kustvaart 1960 door een onzer fans

Hoofdstuk Nr 14 uit 3e boek over kustvaart  1960 door een onzer fans.

Hij proefde haar zoute tranen en het scheelde niet veel, of
Dirk had spontaan met haar mee gehuild, zo blij was hij,
toen hij merkte dat ze het heerlijk vond dat hij gekomen
was.
Haar moeder stond glimlachend naar die verliefde
Hollander te kijken, die speciaal voor haar dochter zo’n
eind was komen rijden.
Ook zij sloot hem in haar armen of het een verloren zoon
was, ofschoon ze hem pas voor de derde keer zag.
Het bleek dat ze hem met alles hadden wilden verrassen,
lekkere zelf gebakken taarten en hapjes stonden op hem
te wachten.
Dirk vertelde dat hij uitgehongerd was en proefde snel
van een hapje.
Met een hapje in zijn mond kuste Anne hem op zijn
lippen, om even later lachend te zeggen, ik proef welk
hapje je genomen hebt.
In het Zweeds en Engels door elkaar, vertelden ze de
laatste nieuwtjes.
Na het eten zaten ze later met een borrel onder hand
bereik, gezellig voor de open haard.
Dirk wist dat drank in Zweden een fortuin koste en had
uit zijn voorraad van de “Sprinter” een paar flessen mee
genomen.
Anne’s vader zat voorzichtig proevend het etiket te lezen
en prevelde, Bokma jenever.
De eerste Hollandse woorden had hij al geleerd, maakte
Dirk hem een complimentje.
Anne ging naar boven en vroeg of ze die fles niet
helemaal soldaat wilden maken, want ze had nog een
verrassing voor hem.

227

Har vader reageerde er niet op en probeerde lezend op de
fles, Leeuwarden te prevelen, de uitspraak zou overigens
geen Hollander verstaan hebben.
Dirk wilde niet laten merken, dat hij nu het liefst achter
hun dochter naar boven wilde rennen, maar wenste dat
haar vader de fles dicht zou schroeven en naar zijn
slaapkamer zou verdwijnen.
Moeder kwam hem te hulp, door zijn glaasje te pakken
en hem in het voorbij gaan, een kus op zijn voorhoofd te
geven.
Anne was nergens te zien toen hij in haar kamertje
kwam, hij schoof het raam een eindje open en tuurde in
de schaars verlichte straat.
Over de daken van de huizen zag hij de lampen in de
mast van de coaster, ze waren zo te zien aan de draaiende
kraan, nog druk aan het lossen.
Geritsel achter hem deed hem omdraaien.
Anne kwam binnen met natte haren en alleen een
handdoek om haar middel geknoopt.
Fier staken haar borsten omhoog, nog na glinsterend van
het water.
Ondanks het gedempte licht zag hij dat ze kippenvel had.
Hij liep op haar toe en nam haar in zijn armen en voelde
dat de handdoek op zijn voeten viel.
Met een dienblad in haar handen, kwam ze net in de
slaapkamer toen hij wakker werd, ze had niet eens de
moeite genomen om wat aan te trekken.
Hij vroeg zich af of ze zo naar beneden was geweest.
Hij hoorde dat er iemand in de keuken met pannen bezig
was

228

Als ze dat maar niet deed als ze in Beverwijk waren, zijn
vader zou het wel kunnen waarderen, maar moeder’s zou
er iets anders over denken.
In hun blootje zaten ze gemoedelijk op het bed, het hete
vocht te drinken.
Ze keek hem stralend aan en vroeg in gebrekkig
Hollands, of hij niet liever in Solvesborg wilde blijven.
Dirk dacht even na, hoe hij het in het Zweeds zou
antwoordden.
Hakkelend en zeker niet voor haar verstaanbaar
mompelde hij wat terug.
Ze schoot in de lach en antwoordde, ik zorg wel dat je
niet meer weg kan en sloeg een been over hem heen.
Dirk’s kopje viel op de grond, een theevlek achterlatend,
toen ze hem in de houtgreep nam.
Na het ontbijt zonder haar vader, die al naar zijn werk
was, gaf haar moeder hem een dikke berenmuts en zei, je
zal wel naar de haven willen, hé.
Uit niets merkte hij, dat ze het vreemd vond, dat hij bij
haar dochter geslapen had.
Dan was het bij hen thuis wel anders, vermoede hij, ma
zou er wel een stokje voor steken.
Hij had wel eens van opa gehoord, dat de meiden in
Scandinavië er wat gemakkelijker over dachten, maar hij
had altijd gedacht dat hij blufte.
Met zijn muts op, leek hij net een Zweed, die eens kwam
kijken wat voor een schip er in de haven lag.
Op de brug stond iemand die Dirk vaag bekend
voorkwam, maar hij kon hem niet een twee drie thuis
brengen.
Tot de kok uit de kombuis kwam en een emmer vuil
water over de boeiing gooide.

229

Verdraait dat was Aaldert en die man op de brug moest
de ouwe van de “Sprinter” zijn.
Dirk,s hart sloeg in zijn keel en hij kneep Anne zo stevig
in haar hand, dat ze verbaast naar hem keek wat er aan de
hand was.
Zij kende de ouwe en de kok natuurlijk niet. Ze had wel
gehoord dat de Hollander gisteren met een gevaarlijke
slagzij binnen was gekomen.
Maar er gebeurde wel vaker dat een schip met averij
binnen liep en daar ging een meisje echt niet naar kijken.
Bij het water gekomen, zag Dirk dat heel de haven dicht
lag met een laagje ijs.
Vreemd, het was wel winter, maar dat het hier al zo
vroor, was hem nog niet opgevallen.
Dat kwam natuurlijk dat er nog geen sneeuw was
gevallen, dan leek het niet zo winters.
Hij herinnerde zich toen hij Anne voor het eerst zag, was
het ook zo plotseling gaan vriezen.
De ouwe zat toen in zijn stinkerd dat ze ingevroren
zouden komen.
Dirk sloeg een arm om Anne heen en liep tot vlak onder
het achterschip, waar de kok de emmer met een doek
stond af te drogen.
Goeden morgen kok, riep hij in zijn beste Zweeds, hij
vond het zelf nog al aardig Zweeds klinken.
Goeden morgen, antwoordde Aaldert ook in het Zweeds.
Wetende dat Dirk snel door de mand zou vallen en ze
door had, dat hij de kok kende, vroeg ze in haar eigen
taal of hij de koffie al klaar had.
Aaldert bekeek het tweetal van af het hoge achterdek,
maar herkende Dirk niet met zijn winterse berenmuts op.

230

Hij dacht natuurlijk dat Dirk een Zweed was, maar toen
het meisje hem vroeg of hij de koffie klaar had,
antwoordde hij snel dat hij wel vers bakkie zou zetten en
ze ondertussen maar aan boord moesten komen.
Met zijn gezicht wat naar beneden, klommen ze de trap
op naar het achterdek.
Dirk voelde dat de ouwe naar hen keek, maar dat hij hem
niet herkende.
Nog al wiedes, hoe kon hij nou weten dat Dirk toevallig
in Solvesborg was, hij had op het ogenblik wel iets
anders aan zijn kop.
Anne had de kok nu ook herkent, van het geval van die
afgeknipte pijpen aan Dirk’s broek. Ze stapte over de
waterkering, liep uitbundig naar Aaldert toe en sloeg haar
armen om zijn nek, gaf hem een knuffel en vroeg, ken je
me nog, anders is het niet best.
Beduusd onderging de eeuwige vrijgezel met zijn armen
naast zijn lichaam de knuffel, maar toen Dirk binnen
stapte en zijn muts afzette, gaf hij een dierlijk gebrom als
van een zeehond.
Een vloek kwam over zijn lippen, donders rotjong schold
hij, wat kom jij op tijd!
Op tijd, Dirk begreep het niet, waarom zou hij op tijd
zijn, ze wisten niet eens dat hij hier was, of zou hij nog
een lekker prakkie over hebben.
Achter hun rug stapte de ouwe binnen, toch nieuwsgierig
geworden wie de bezoekers wel waren.
Het eerste wat Dirk opviel was, dat zijn kapitein oud
geworden was in het halve jaar dat ze elkaar niet gezien
hadden.
Een man in zijn leeftijd kon zo snel toch niet veranderen.

231

Dirk zag, dat hij met een doffe blik in zijn ogen naar de
voor hem vreemde, Anne keek , maar toen hij Dirk
herkende, leken wel of zijn ogen drie tinten lichter
werden.
Hij stak zijn hand uit en keek hem alleen maar aan, nog
steeds zei hij niets.
Hier moest wel iets heel bijzonders aan de hand zijn,
merkte Dirk.
Nou daar kwam hij al gauw achter, toen de ouwe zijn
verhaal vertelde.
Ze waren onderweg in de Baltic, toen het weer steeds
slechter werd.
De ouwe gaf aan de machinist order, om de zoetwater
ballast er uit te pompen, om het schip wat lichter te
maken.
Hij had nog gevraagd aan de Russische machinist of hij
wist hoe het moest.
Nou dat wist hij wel, als de kapitein het beter wist dan
moest hij het zelf maar doen, had hij beledigd
geantwoord.
Maar in plaats dat hij het water overboord pompte, had
hij het in het ruim gepompt.
De lading had het water opgezogen en zo een enorme
slagzij maakten.
Met als resultaat dat ze het schip haast hadden verspeeld,
de lading voor een deel verloren was en een hoop kosten
voor het bergen van de “Schokland”.
Al dat alles was nog te overzien geweest, maar toen ze
eenmaal veilig gemeerd lagen, was er een enorme
vechtpartij tussen de kapitein en Aaldert en aan de andere
kant, de uit Russen bestaande bemanning ontstaan.

232

Ze gaven de kapitein overal de schuld van en eisten dat
de kapitein van boord zou gaan.
De stuurman zou zijn plaats wel innemen.
Te stom voor woorden natuurlijk, de ouwe had op dat
moment wel wat anders aan zijn kop en de
woordenwisseling was uitgelopen op een handgemeen.
Ze hadden evenwel niet op de enorme handen van kokkie
gerekend, die uiteraard de zijde van zijn kapitein had
gekozen.
Als bewijs dat er nog al wat klappen gevallen waren,
lagen op een schoteltje vier bloederige tanden die Aaldert
liet zien.
De ouwe vertelde dat ze er nog niet waren, zonder
matrozen en een kantoor die het niet helemaal eens was
met zijn handelswijze.
En dan nog, als hij nog een paar dagen langer in de haven
zou liggen, liepen ze de kans dat ze ingevroren kwamen.
De werklieden deden alle moeite om de natte lading uit
het schip te halen en dan zouden ze het onbeschadigde
gedeelte weer in het ruim laden.
Wat er ook gebeurd bromde de ouwe opeens en hij sloeg
met zijn ontvelde hand op de tafel, hij wees met zijn
vinger op Dirk, jij blijft aan boord, daar zorg ik wel voor.
Dat leek Dirk wel wat, maar hoe moest hij dat in Den
Helder gaan vertellen.
Als hij niet op tijd terug was, dan was hij een deserteur
en dat was zo als Aaldert altijd zei, niet best.
De ouwe was dol enthousiast en hij had ook al gelijk een
plan.

233

Ik ga bellen dat je hier aan boord onmisbaar bent, plus
een rapport waarom je hier moest blijven, dit is een
noodgeval en als we hier eenmaal weg zijn, zien we wel
verder.
Anne bleef gezellig babbelen met Aaldert in de kombuis,
terwijl Dirk een rondje met de kapitein over het schip
maakte.
Het was een vrij nieuwe schuit met een modern
stuurhuis, zonder het traditionele stuurwiel.
Dirk keek door de ramen in het ruim en zag dat de
weklieden al bezig waren om de onbeschadigde lading
weer in het ruim te laden.
Als het mee zou zitten zouden ze morgenavond weer naar
zee kunnen vertrekken, maar dan moesten er wel een
paar matrozen en een stuurman aangemonsterd worden,
voor ze toestemming zouden krijgen.
Op eens vroeg de ouwe nieuwsgierig, hoe hij zo maar
hier was, hij zat toch bij de marine?
Dat Anne zijn vriendinnetje was, dat had hij wel
vermoed, lekker ding trouwens, merkte hij voor het eerst
even glimlachend op.
Kijk maar even rond, dan ga ik eens bellen of we er wat
aan kunnen doen, dat je voorlopig aan boord kunt blijven,
ging hij verder, onderwijl de telefoon pakte en een
nummer in Groningen draaide, tenminste dat hoorde Dirk
aan zijn taal, toen hij verbinding had.
Dirk ging beneden in de verblijven kijken en kreeg er
steeds meer zijn in om aan boord te blijven.
De stuurmanshut stond open en het leek wel of er een
bom in ontploft was.
Her en der lagen kledingstukken verspreid, je kon zien
dat het verblijf in allerijl was verlaten.

234

In de matrozen hutten was het net zo, wat er op duidde,
dat de bemanning het niet zo nauw had genomen met
opruimen, hij kon het zich niet voorstellen bij deze
kapitein.
Dirk wist dan ook niet hoe moeilijk de ouwe het met de
Russen had gehad. Als hij een order gaf, die niet naar hun
zin was, begrepen ze hem opeens niet meer.
De ouwe had het bijltje aan het einde van de reis er maar
bij neer willen gooien, maar zo ver was het niet
gekomen.
Dwalend door de verblijven, kreeg Dirk door dat er best
wat van te maken viel met een goede bemanning, maar
waar haalde de ouwe die vandaan.
Toen hij weer aan dek kwam, zag hij net hoe Aaldert en
Anne aan het einde van de kade de straat overstaken.
Verbaast vroeg hij zich af,waar die nou heen zouden
gaan.
Hij klom de trap op naar de brug en zag dat de ouwe de
telefoon net neer legde en hem met een grijns op zijn
gezicht aan staarde.
Ik begrijp niet hoe ze het op zaterdag voor elkaar hebben
gekregen, maar je kan blijven.
En de rest zal ook wel goed komen.
Wist je dat een oom van je vriendinnetje, een soort
scheepspater is, die nogal wat varende kennissen heeft en
ze via hem een paar matrozen willen ronselen?
Die meid heeft wel pit, pas maar op, dat je niet onder de
duim komt maatje.
De ouwe kreeg er zo waar weer lol in, nu het er weer wat
hoopvoller uit kwam te zien.

235

Samen gingen ze naar de kombuis, waar nog een pot
koffie op het fornuis stond te pruttelen.
De ouwe schonk twee kopjes in die nog op tafel stonden,
waar Aaldert en Anne waarschijnlijk uit gedronken
hadden.
Dirk hoopte dat hij het kopje waar Anne uitgedronken
had, voorgezet kreeg.
Onder het drinken hoorde hij het verhaal van de ouwe,
wat voor een rot tijd hij had gehad, nadat hij op dit schip
was geplaatst.
Met weemoed vertelde hij, dat hij vaak terug dacht, aan
de tijd dat hij op de “Sprinter” voer.
Ze moeste nog al lang gepraat hebben, want opeens
stapten Anne en Aaldert weer binnen.
Glunderend vertelde ze, dat haar oom een stuurman en
een matroos wist en hij ze zou waarschuwen.
En dan is er nog die knul, die met jou mee gereden is, die
moeten we nog even opzoeken.
Zonder schip zal hij wel gemotiveerd zijn, om gelijk mee
te komen.
Weet je nog waar die vogel woont vroeg ze.
Het voelde goed aan, om haar zo enthousiast te zien en
dat ze aan die knul had gedacht, dat had hij zo maar
terloops verteld, het was niet eens bij hem opgekomen.
Hij beloofde de ouwe, dat hij naar Malmo zou rijden, om
te proberen de straat te vinden, waar hij Sven had
afgezet.
Toen ze over de gangway liepen, zagen ze de ouwe en
Aaldert glimlachend naast elkaar over de boeiing hangen,
Dirk vermoedde dat de ouwe lang niet zo’n smile om zijn
lippen had gehad.

236

Aan boord van de “Schokland” was nog een hoop
papierwerk te doen, het kwam nu goed van pas dat
Aaldert een aardig mondje Zweeds sprak.
De waterschout werd al een bekende aan boord, Aaldert
wist donders goed, dat er met een borrel wat te bereiken
was en maakte dankbaar gebruik van de stiekeme
pimpelaar zijn zwakheid.
Dirk was met Anne na het eten, in de auto gestapt en naar
Malmo gereden.
Aanvankelijk had hij er geen zin in, omdat het was gaan
sneeuwen, maar Anne had hem aangekeken en schamper
gevraagd, of hij liever naar Nederland terug was gereden.
In Malmo reed Dirk van de ene straat, in de andere en als
hij dacht in de goede straat te rijden, bleek het steeds
weer de verkeerde te zijn.
Hij werd er moedeloos van, tot hij plotseling voor het
hek, bij de ferry terminal moest keren.
Hij oriënteerde zich een moment en reed toen op zijn
gevoel, naar de straat waar hij Sven had afgezet.
Ze waren in zijn straat dat wist hij zeker, maar nu nog
zijn huis vinden.
Nu was Anne de reddende engel, met het gemak van haar
moedertaal, vroeg ze aan een man, die de deur opende,
waar ze brutaal had aangebeld, of hij een Sven kende.
Bij het derde huis was het raak en werden ze naar het
huis van zijn lifter verwezen.
Sven deed zelf open en keek heel verbaast toen Dirk op
de stoep stond.

237

Half in het Engels en Zweeds, omdat Anne er steeds
doorheen tetterde en hij niet wist of hij nou zijn
moerstaal, of in het Engels moest praten, kwam hij er
gauw achter dat hij direct kon monsteren, of als hij Anne
moest geloven, moest monsteren.
Daar hoefde hij niet lang over na te denken, zijn
thuiskomst lag hem nog vers in het geheugen.
Zijn ouwe heer had hem de huid vol gescholden, hij was
blij dat hij weer zo snel een schip had en op zo’n manier
buiten het gezichtsveld van zijn vader kon komen.
Hij beloofde dat hij, nadat hij eerst nieuwe plunje had
gekocht,naar boord zou komen, zijn oude kleren waren
ergens onderweg naar Amerika, lachte hij.
Met veel geklop op elkanders schouders, namen ze
afscheid en reed Dirk met een tevreden lachende Anne,
terug naar Solvesborg.
Onderweg maakten ze nog een slip op de besneeuwde
weg, wat gelukkig goed afliep, Dirk was dan ook
zielsblij, toen hij voor Anne’s huis stopten.
Onder het avondeten viel hij haast in slaap, wat een vrije
dag had moeten zijn was uitgelopen in een hoop stress.
Na het eten trok Anne hem mee naar haar kamertje, ze
wist dat ze nog maar één of twee dagen had, voor de
“Schokland” de haven zou verlaten en wilde nog graag
even met haar vriendje alleen zijn.

238

Dirk liep voor de ingang van de machinekamer langs en
hoorde beneden mensen in het Zweeds, met elkaar
praten.
Hij stapte over de waterkering en zag net, dat een van de
mannen een handel overhaalde, waarop met luid gesis de
hoofdmotor aansloeg.
Dus een machinist hadden ze ook al, het zou wel niet zo
gemakkelijk worden, met die verschillende talen, maar
Aaldert kon altijd inspringen, herinnerden hij zich en
maakte zich er verder geen zorgen over.
Hij liep om het dekhuis heen, om naar de kombuis te
gaan, toen hij achter in de haven, al jongens zag die op
het ijs waren.
Verdorie ze moesten zien weg te komen, aan de andere
kant, ingevroren in Solvesborg leek hem ook niet gek.
Gezellig aan een bakkie met Aaldert, stapte de
waterschout binnen, met een map met de monsterlijst van
de bemanning.
Van hem konden ze varen, als de laatste matroos aan
boord was, maar hij kon niet verder, want hij wist niet
eens de naam van die kerel, maar een borrel ging er wel
in opperde hij.
Dirk ging naar het stuurhuis en maakte kennis met zijn
stuurman, een enorme vent met een baard, die gelukkig
een paar woorden Hollands sprak.
Zijn schip lag voor groot onderhoud in het dok en het
kwam hem wel goed uit, om een poosje hier in te vallen,
vertelde hij.
Gestommel op de trap deed hen opkijken en zagen ze dat
Sven binnen stapte.
In rap Zweeds stelde Sven zich voor en vroeg waar zijn
hut was.

239

Dirk begreep dat de stuurman het ook niet wist en hij
maar beneden moest gaan kijken.
Beneden gekomen, kozen ze twee hutten uit die naast
elkaar grensden, die ze in ijltempo een beetje
bewoonbaar maakten.
Dirk had het geluk dat er nog werkgoed in de hutten lag,
die de vorige bemanning had laten liggen, want hij had
alleen zijn nette kleren bij zich.
Anne’s moeder was ook al voor hem bezig geweest, ze
had haar man zijn werkkleding uit de kast gehaald en een
paar bruikbare broeken en overhemden voor hem
uitgezocht.
Het gelukkigste was Dirk nog met een heerlijk warme,
met bond gevoerde winterjas.
Toen hun hut een beetje opgeknapt was, besloten ze maar
eens een bakkie te gaan doen.
In de mess zat de in de haast bij elkaar geraapte
bemanning, nog een beetje onwennig met elkaar te
praten, toen de ouwe binnen kwam met de waterschout.
Dirk begon hij, als je nog even naar huis wil, dan zetten
we intussen je auto aan dek en kunnen we vanmiddag
vertrekken.
Verdraai, de ouwe had het allemaal weer onder controle,
zelf had hij niet eens aan zijn vaders auto gedacht.
Dat zou zijn ouwe leuk gevonden hebben, zijn karretje in
Solvesborg en hij lekker aan het varen.
Op een drafje rende hij door de sneeuw, naar Anne’s
huis.
Nu hij afscheid moest nemen, werd hij toch wel een
beetje draaierig in zijn buik.
Anne’s moeder was haast nog vriendelijker, als Anne
zelf.

240

Haar vader liet ook duidelijk merken, dat hij zijn
aanstaande schoonzoon wel mocht.
Het taalverschil, bracht nog wel de nodigen
moeilijkheden met zich mee, maar daar schenen ze zich
niet aan te storen.Anne’s vader had nogal wat in de melk
te brokkelen bij het stadsbestuur, hij verteld, dat hij eens
navraag had gedaan, of er misschien een baantje voor
hem in Solvesborg was, als hij ooit eens besloot om met
varen te stoppen.
Dat heen en weer reizen was toch ook niet ideaal en hij
zag zijn dochter niet graag naar Nederland verdwijnen.
Ze moesten er nog maar eens over praten, als hij terug
was.
Hartelijk omarmde hij Dirk, moeder kuste hem op beide
wangen en wenste hem een goede reis.
Ze zei nog wat in het Zweeds, wat hem een beetje
ontging, maar hij verstond iets van, nu er binnenkort wat
gaat veranderen.
Gearmd kwamen ze op de kade, waar Sven net de giek in
zijn steun borgde en de ouwe persoonlijk op zijn knieën
op de luiken zat om zijn auto te sjorren.
Schroefwater kwam onder het achterschip weg en brak
het ijs in schollen, tot ongenoegen van de jeugd.
Anne wilde perse nog even aan boord, om in zijn hut te
kijken.
Beneden gekomen waar niemand hen kon zien, kuste ze
hem of ze elkaar nooit weer zouden zien.
Dirk proefde zoute tranen, die over haar wangen liepen,
verdomme, dat had ze nou net niet moeten doen, hij
kreeg het er zelf te kwaad mee.
Plotseling duwde ze hem terug en zei dat ze aan de wal
ging, anders zou ze als verstekeling mee varen.

241

Toen ze aan dek kwam en afscheid van de ouwe en
Aaldert had genomen, ging ze als laatste over de
gangway.
Ze wachtte niet tot ze los waren, maar liep op haar korte
bontlaarsjes door de sneeuw langs de kade, waar Dirk
haar tussen de eerste huizen zag verdwijnen.
Later in zijn dromen, zou hij haar nog vaak zo zien
verdwijnen, maar nu had hij het te druk, om nog langer
aan haar te denken.
Met moeite konden ze de bevroren trossen van de bolders
krijgen en in de bak opbergen.
Gemakkelijker dan ze gedacht hadden, ramden ze door
het ijs naar open water.
Toen Dirk in zijn warme jas op het achterdek kwam en
naar de verdwijnende havenmond keek, kreeg hij een
brok in zijn keel.
Hij dacht er aan als hij nou eens een job aan de wal kon
krijgen, zo als Anne’s vader had voorgesteld, dan hoefde
hij niet lang na te denken om ja te zeggen.
In het stuurhuis was de stuurman met de kaart bezig, de
ouwe stond achter het radartoestel, toen Dirk door de
ramen keek, zag hij dat het al donker werd, verdraait
waarom voelde hij zich nou zo weemoedig.
De ouwe deelde hem opgewekt mee dat hij de
hondenwacht had en strooide onwetend, nog een beetje
zout in de wonde door te zeggen,
ga maar een poosje naar je kooi, kun je van je meisje
dromen.
In zijn kooi kon hij de slaap niet vatten, steeds moest hij
aan Anne denken.
Hij fantaseerde dat hij een baantje had en dat ze hem
s’avonds als hij uitgewerkt was, hem kwam halen.

242

Hij nam zich voor ,om nu hij de kans had, zo snel
mogelijk Zweeds te leren lezen en schrijven.
In Antwerpen zou wel een brief van Anne liggen, kon hij
gelijk oefenen, zonder Aaldert te vragen, zo als bij haar
eerste brief.
Hij werd ruw uit zijn droom gewekt, toen Sven hem aan
zijn schouder schudde.
Vreemd was het, toen hij op de verlichte brug kwam,
heel anders dan op de Sprinter” daar was het altijd
donker op het lichtje van het kompas na.
De ouwe zat in een stoel met zijn voeten op een steun,
achter het radar rustig in een tijdschrift te lezen.
Af en toe keek hij eens in het beeld en dronk onderwijl
een mok koffie.
Zo relaxt had Dirk het nog nooit op de “Sprinter”
meegemaakt, daar moest je altijd klaar staan, om door de
verrekijker, naar ander schepen te turen, daar had je geen
licht in het stuurhuis bij nodig, dan zag je helemaal niks.
De stuurautomaat deed het werk, de ouwe vertelde hem
dat hij op moest letten, dat er niets in de radar kwam, wat
hij niet thuis kon brengen.
Hij wees op het beeld een paar schepen aan, die met hen
mee voeren en één die hen tegen kwam, maar ver van
hen zou passeren.
Hij kwam uit zijn stoel en zei, ga hier maar zitten en zie
dat je niet in slaap valt ,ik ga even op de bank liggen.
Na een poosje in de radar te hebben gekeken, dwaalden
Dirk’s gedachten weer naar Anne, hij zag haar voor zich,
zo als ze in haar bed zou liggen.
Met haar blonde krullen boven de dekens, hij had er een
maandloon voor over, om even bij haar onder de dekens
te kruipen.

243

Boven in het radarbeeld kwam een vlekje tevoorschijn,
om de vreemdeling beter te kunnen zien,stapte hij
voorzichtig van de stoel en deed het licht uit.
Omdat de ouwe bleef liggen, dacht hij, dat hij lag te
slapen, maar hij vroeg zonder zich om te draaien, komt
er wat in de buurt?
Dirk stond er iedere keer weer verbaast van te kijken, hoe
de ouwe het toch merkte, dat er wat bijzonders was met
het schip.
Dat zou hij nooit onder de knie krijgen, maar dat hoefde
ook niet, realiseerde hij zich ineens, als hij met Anne zou
trouwen.
Hij was nieuwsgierig, wat haar vader voor een baantje
voor hem op de kop zou tikken.
Boven in beeld komt een vlek kap, maar ik zie hem al
met de kijker ik hou hem wel in de gaten. De ouwe nam
niet de moeite om te antwoorden, hij bleef gewoon
liggen.
In Antwerpen kwam de agent aan boord met drie brieven,
twee van Anne en één van haar vader.
Nieuwsgierig naar wat haar vader had geschreven, ritste
hij de enveloppe open.
Hij las met moeite omdat haar vader een onmogelijk
handschrift had, dat hij een baantje voor hem had, maar
wat het nou was, kon hij niet vertalen.
Omdat hij het direct wilde weten, stapte hij het kombuis
binnen en liet Aaldert de brief lezen.
Zonder wat te zeggen, las die de brief en keek hem toen
een tijdje aan.

244

Eindelijk kwam er langzaam over zijn lippen, dat had ik
nou nooit van jou gedacht, zo maar opeens van boord
lopen, zonder ons wat te zeggen, na dat wat de ouwe voor
je gedaan heeft.
Man, ik ben nog lang niet van plan, om van boord te gaan
en ik weet helemaal niet wat voor een baantje haar vader
voor me heeft.
Ik lees hier en hij keek in de brief, dat je maar hoeft te
kikken en je kan als leerling kraanmeester beginnen.
O, kraanmeeste ik kon het woord niet vertalen, nou dat
lijkt me wel wat, als jullie dan komen, ga ik het schip
lossen, hij zag het al helemaal voor zich.
Aaldert gaf hem de brief terug en ging weer met het eten
verder.
Dirk merkte dat hij een beetje boos was en sloeg een arm
om zijn schouder. Aaldert zei hij, als ik weg ga, dan ben
jij de eerste die het te weten komt, maar dat zal nog wel
een poosje duren.
Na het werken ging Dirk naar zijn hut en begon de
brieven van Anne te lezen.
Als hij heel langzaam las, begreep hij wat ze schreef, zo
als ze schreef beleefde Dirk, wat ze vertelde.
Twee maal achterelkaar las hij haar eerste brief.
Toen hij de tweede begon te lezen, begon zijn hart steeds
sneller te kloppen, hij wilde naar Aaldert rennen, om hem
te vragen, of hij het wel goed las.
Maar wat ze schreef, was niet voor Aaldert bestemd, hij
zou vermoedelijk zeggen, dat is niet zo best.
Anne schreef dat de eerste brief al weg was, toen ze
merkte, dat ze al een paar dagen over tijd was en dat ze
zo blij was en nog meer van die dingen waar een vrouw
gelijk aan denkt.

245

Als hij dat baantje aan nam, zou hij bij de geboorte
kunnen zijn, las hij verder.
Als een razende vlogen Dirk’s gedachten door zijn hoofd,
hoe moest hij het aan zijn moeder vertellen.
Zijn vader zou er om lachen, maar moeder had gelijk
door, dat ze haar zoon dan kwijt zou raken.
Raar genoeg, dacht hij ook aan Paula, hoe zou die er over
denken, verdomme dat hem dat nu al moest overkomen.
Met de volgende brief zou ze wel meer zekerheid
hebben, hij zag aan de datum dat het nog maar twee
dagen geleden was, dat ze hem geschreven had.
Sven kwam binnen om te vragen of hij mee ging een
biertje drinken.
Hij zag het gezicht van zijn maat en vroeg, is het niet
goed thuis, je kijkt zo bedonderd, dat woord kon hij al op
zijn Hollands zeggen.
Dirk vroeg hem of hij kon zwijgen.
Hij stak twee vingers op en antwoordde, als het graf,
vriend.
Ik heb niet veel te vieren Sven, zei hij treurig en vertelde
wat er waarschijnlijk boven zijn hoofd hing.
Maar de reactie van zijn maat was heel anders, als hij
verwachtte, Sven sloeg hem op zijn schouder en
feliciteerde hem.
Toen hij zag dat Dirk er eigenlijk niet zo blij mee was,
begon hij te vertellen dat, dat niet zo erg was, in zijn
land.
De meeste kornuiten van hem hadden al een kindje,
daarom moesten ze dat nieuws nu vieren, Dirk had nog
wat van hem tegoed, lachte hij.
Het was veel te koud en winderig om gezellig aan de
boemel te gaan.

246

Toen ze een paar kroegen hadden bezocht en Sven
merkte dat zijn maat er niet zo met zijn gedachten bij
was, besloten ze maar weer naar boord te gaan.
Sven probeerde hem wijs te maken dat een kindje nooit
weg was en Anne was toch een mooie vrouw, hij zou
best met hem willen ruilen, grapte hij.
Na Antwerpen voeren ze van Noord naar Zuid en van
West naar oost, maar nooit kwamen ze in de buurt van
Solvesborg.
In haar brieven schreef ze, dat ze nu zeker wist, dat er
een baby op komst was, maar dat ze nog niet dikker werd
en dat haar moeder in de wolken was.
Een hele geruststelling voor Dirk, maar voorlopig wist
zijn eigen moeder er nog niets van.
Hij besloot als hij aan de wal kwam, dat hij naar huis zou
bellen om het nieuws te vertellen.
Eindelijk half mei, het begon net wat milder te worden,
moesten ze van Zuid Frankrijk naar Karlshamn, een
plaatsje op een paar kilometer afstand van Solvesborg.
Toen de ouwe, de bemanning onder het koffie drinken
vertelde, waar ze naar toe moesten, begon Dirk’s hart
sneller te kloppen en vroeg hij gelijk, wanneer ze daar
aan zouden komen.
De ouwe lachte hem uit en antwoordde dat hij zijn best
zou doen om zaterdag aan te komen, dan kon hij gelijk
met de stuurman naar zijn liefje.
De stuurman kwam uit Solvesborg en die wilde ook wel
eens een dagje naar huis.
De Noordzee speelde het spelletje mee en woei hen voor
zich uit naar het noorden.

247

Dirk had de wacht toen ze het Kattegat in voeren en hij
zag dat de GPS een paar mijlen minder snelheid aan
toonde, toen ze naar binnen draaiden.
Stilletjes vloekte hij toen hij het zag.
Jonge, jonge jende de ouwe, wat stel jij je aan zeg, we
komen echt wel op tijd hoor.
Dirk voer al zo lang met de ouwe, dat hij hem als zijn
vriend beschouwde, ondanks dat hij hem altijd kapitein
bleef noemen.
In het donker alleen met hem op de brug, zonder
toehoorders, maakte dat Dirk in een vertrouwelijke bui
kwam en vertelde waarom hij zo graag naar Anne wilde.
In plaats dat de ouwe hem uitlachte, begon hij te
vertellen, hoe hij aan zijn vrouw was gekomen.
Haar ouders kwamen oorspronkelijk uit Indonesië, dat
verklaard, waarom ze zo’n Zuiderlijk uiterlijk had.
Hij was toen op de zeevaartschool, je kent dat wel,
compleet met witte das en braniepet op zijn kop, toen hij
haar ontmoette.
Hij en zijn maten hadden toen meer dorst als geld en
waren altijd op zoek naar een meisje, het liefst ieder dag
een ander.
Evelien, was helemaal weg van de stoere zeeman met
zijn vlotte praatjes.
Nou ja, je begrijpt het wel hé, borreltje op een wandeling
in de duinen en hij was verkocht aan het bloedmooie
schepseltje.
Voor hij zijn papieren had, was ze in verwachting en had
hij een heleboel heibel thuis.

248

Maar, ging de ouwe verder, ondertussen met de
verrekijker turend naar een boei,
haar vader draaide toen zijn dochtertje eenmaal geboren
was, als een blad aan een boom om en helemaal toen hij
de tweede op zijn schoot had.
De ouwe kwam naast hem achter de radar staan en
vertelde dat hij er nooit spijt van had gekregen, maar dat
hij veel te lang van huis was en dat, dat op de duur niet
goed kon gaan.
Soms wilde hij wel eens het bijltje er bij neer gooien en
een baantje aan de wal zoeken, maar hij kon niet
loskomen van zijn grootste liefde, de zee.
Nu de meiden wat groter werden, wilde ze van de zomer
vaker aan boord komen.
Ze waren inmiddels de boei gepasseerd en verlegde de
ouwe de koers een paar graden, voor hij verder ging.
Ik heb dat popje van jou gezien en ik moet zeggen, het is
een heel mooi meisje en wat zeker zo belangrijk is, ze
heeft volgens mij ook een goed karakter, laat haar niet
glippen, jonge.
En als je een baantje aan de wal kunt krijgen, zou ik er
maar niet te lang over denken.
Hij schonk twee mokken vol koffie en reikte er een aan,
Dirk voelde een warme kameraadschap met zijn ouwe.
Hij begon niet te schelden van, is dat mijn dank, dat ik je
uit dienst heb gehaald of iets dergelijks, maar gaf hem
raad, zonder dat hij er om gevraagd had.
Toen Sven en de stuurman de wacht overnamen, pakte de
ouwe twee borrelglaasjes en schonk ze vol, er eentje aan
Dirk gevend.
Op de toekomst maat, bromde hij en voor de slaap.

249

Sven had het niet mee gekregen, omdat ze Hollands
spraken, maar hij vond het wel vreemd, dat de ouwe zo
kameraadschappelijk met zijn vriend omging.
Hij vroeg zich af wat die twee Hollanders bekokstoofd
hadden, hij zou het morgen wel eens vragen.
In zijn kooi kon Dirk de slaap niet vatten, over een paar
uur zouden ze binnen lopen en zou Anne op de kade
staan.
Hij zag het zo voor zich, Anne met een dikke buik.
Hij had er nog niet aan gedacht, maar wat zou Aaldert er
wel niet van zeggen.
Hij hoorde dat de motor langzamer ging lopen, hij had
zeker toch nog een paar uur geslapen, want hij zag dat er
reeds daglicht door zijn patrijspoort scheen.
Hij schroefde hem open, stak zijn hoofd naar buiten en
zag dat ze in dichte mist voeren.
Toen hij een bakkie bij Aaldert in de kombuis dronk, hij
vond het nog steeds gezelliger dan in de mess, zag hij dat
het ineens weer helder was en hij de wal kon zien.
Op de brug gekomen, zag hij dat achter hen een muur
van mist hing en voor hen de havenhoofden uitnodigend
opdoemden.
Hij pakte de verrekijker en tuurde naar de kade waar een
auto stond.
Joho, schreeuwde hij spontaan en reikte de ouwe de
kijker aan.
Die tuurde een poosje naar de figuurtjes, gaf de kijker
terug, gaf een knipoog aan Dirk en bromde, nog niets te
zien jonge.
Alleen hij en Dirk wisten wat hij er mee bedoelde.

250

Toen ze dichterbij kwamen, stond Anne en haar moeder
op het einde van de pier te zwaaien naar de lang
verwachte “Schokland”
Tijdens het aanmeren, hing Aaldert in zijn geblokte
schort over de boeiing en maakte een praatje met Anne’s
moeder, terwijl Anne de trossen om de meerpalen legde,
zich niets aan trekkend van de wijze woorden van Dirk,
om toch vooral voorzichtig te doen.
Amper vast, sprong hij aan de wal en omhelsde zijn
meisje, terwijl Sven en de andere matroos in hun handen
klapten.
Het kon hem niks schelen wat ze deden, hij voelde haar
warmen lippen en haar handen die door zijn haren
woelden.
Stiekem drukte hij zijn buik tegen haar lichaam, maar hij
voelde nog niets bijzonders.
Ze had hem door en fluisterde, wacht maar, tot ik mijn
kleren uit heb, dan zie je het wel hoor.
Haar moeder kuste hem net zo spontaan als haar dochter,
terwijl de ouwe glimlachend over de brugrand het
tafereel stond te bekijken.
Toen ze uitgeknuffeld waren, nodigde de ouwe hen uit
voor een kopje thee.
De vrouwen hadden nog niet ontbeten en daarom vroeg
Anne aan Aaldert, of hij nog van die lekkere beschuitjes
had, onderwijl ondeugend naar Dirk kijkende wilde ze er
muisjes op.
De ouwe wist waarop ze doelde en vroeg of ze nog
voorkeur had, in blauwe of roze.
Anne had gelijk door, dat de ouwe op de hoogte was en
antwoordde blozend. Doe maar gekleurde, dat is leuker.

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk.

Met dank aan de sponsors.

 

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

ludovicuswcremers80@gmail.com

Belevenissen van Lowy met zijn afgerichte hond Bico in de jaren 70

Van Puppy tot volwassen bewakingshond

Op  de hondenclub werden er wel eens weddenschappen afgesloten  na de trainingen  ,want een ieder meende dat zijn hond de  beste was etc.

Zo was er ook een grote flinke vrachtwagen  chaffeur lid bij ons .

De man wilde altijd wedden .Nu was hij een man die was echt van geen ene hond bang.

Zijn advies was altijd    ik laat een hond me gewoon in de arm bijten en dan gaat hij met me mee hoe  sterk de hond is.

Ik zei hem oke  ik zet Bico bij me thuis in zijn ren  en we wedden dat jij hem er niet uit haald.

De weddenschap ging om 100 piek.

Dus we deponeerden elk 100 piek bij de kantine man en zeiden wie  de weddenschap wint kan het bedrag bij  je ophalen.

Nu had ik de afspraak gemaakt dat de man de vrachtwagenchauffeur vrijdag rond 1700 uur  mijn Bico wel even uit de ren zou halen.

Maar ja ik zou Lowy niet zijn als ik geen list bedacht om dat te voorkomen.

Dus ik vroeg een maatje van me  kan jij  de kooi van Bico geheel dicht lassen  zo dat  Bico er niet uit kan en  de chauffeur er niet in kan.

Dat was dus geregeld  mijn maat laste  de deur van de ren en het stalen dak  rondom dicht.

Vrijdag middag kwam  de man met wie ik gewed had  bij mij de plaats op en hij probeerde  de deur te openen van de kooi  maar dat ging niet en ook het dak zat stevig  gelast  op de ren.

Ja maar zei de man  je hebt de kooi dicht gelast.

Ik zei ja maar jij zei  ik haal elke hond uit elke kooi en nu lukt het je dus niet.

Dus we hebben  op de club er nog dagen hartelijk om gelachen en ja  het geld  van de weddenschap  ging gezamelijk met de leden op aan een heerlijk koud biertje na het trainen.

We hadden ook wel eens een onderlinge

wed strijd  in gehoorzaamheids oefeningen.

Dan  moest je de hond  op het trainings veld neer leggen  .er lagen dan ongeveer 10 honden in een kring en de baas van de hond moest dan 5 minuten uit het zicht van de hond gaan  zo dat die honden daar 5 minuten alleen lagen te wachten tot het baasje terug kwam

Ik stond als trainer met mijn Nico op  de eerste plaats en we moesten nog  2 zondagen strijden wie de best luisterende hond had.

Nu  lag er bij die honden een hond een  Rothweiler en  deze hond en mijn Bico waren geen echte vrienden.

Op de een of andere manier mochten ze elkaar niet.

Ik kwam  op de een na  laatste wedstrijd dag terug  en zag dat mij Bico was gaan staan terwijl hij had moeten blijven liggen.

Hij wilde  wel een robbertje knokken met die grote Rothweiler maar hij besefte niet dat hij geen kans maakte tegen zo een grote sterke  hond.

Dus ik  verloor  op de een na laatste dag wat punten omdat Bico was gaan staan terwijl ik uit het zicht was.

De week er op kon ik als nog de wedstrijd winnen als  Bico maar  zou blijven liggen .

Ik haalde smorgens rond  half tien Bico uit zijn ren en reed er mee naar een bos schuin tegen over het oefenterrein.

De wedstrijd zou om 10/00 uur beginnen.

Ik  reed een bospad in  haalde Bico uit de auto en lei hem  op die bospad neer met de woorden lig en blijf.

Toen reed ik 100 meter dat pad af  stopte en riep Bico hier.

Hij vloog als een pijl uit een boog  naar me toe.

Ik legde hem weer neer met commando blijf en reed  100 meter terug.

Ik heb dat spelletje   5 x herhaald en ben toen met de hond  naar de wedstrijd gegaan .

Ik ws er klokslag 10.00 uur.Toen ik het veld op kwam keek een ieder me verbaasd aan want Bico liep met zijn tong uit zijn bek naast me en ik lei hem op het veld neer met de woorden blijf en iedereen ging uit zicht.

Na 5 minuten kwam ik terug en wat denk je  Bico lag lang gestrekt  te wachten.Hij was echt moe en ik won de wedstrijd.

Dus een goeie tactiek van mij zorgde voor de overwinning

Wordt vervolgd  blijf ons volgen en geef reactie.

Slecht luisterende hond?Problemen met uw hond.

Ik geef gratis advies effe mailen.

Met dank aan onze sponsors.

 

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

ludovicuswcremers80@gmail.com

Je maakt wat mee in Udonthani. Eten voor 209 thb zoveel je wil bij s Barbeque

 

Ter gelegenheid van de verjaardag van  Honnybee  zijn we  gezellig   op 7 Augustus 2020  gaan uit eten.

We  kozen dit keer voor   S Barbeque restaurant.

Bij aankomst zagen we het al het was er enorm druk,allemaal Thaise jongeren.Bij de ingang werd je eperatuur  gemeten  en kon je naar binnen.

Er zaten toen wij binnen kwamen  minimaal 500 personen te eten,alle maal Thaise mensen.

Van 1.50 afstand houden was totaal geen sprake.

Wij zaten met onze vrienden te samen met dus 4 personen aan een tafel.

Je kon er zo veel eten als je wilde .

Er stond een koperen barbeque  in het midden op tafel die was aangesloten op gas.

Daar werd  eerst water in gebuld in die barbeque .

Je kreeg een menu kaart en de Thaise mensen bestelden  daaruit hun eerste gerechten.

Voor mij had mijn vrouw daar ik een echte garnalen liefhebber ben  om te beginnen 30 garnalen  besteld.

Zijmaakte die voor me  schoon pelde het vlies er af en die gingen in het kokende water.

Er stonden  bakjes met rood vlees en kipfile en vele soorten groenten.

De Thaise mensen  vulden de hele barbeque  met  allerlei soorten kleine vleeslapjes en groenten

Je kreeg ieder een klein bakje gemengde rijst en wel 5 soorten  sausjes .

Toen ik mijn eerste 30 garnalen  voorzien van  een heerlijke saus had genuttigd   heeft mijn vrouw er nog maals 20 garnalen voor me bij besteld.

Je kon zo veel vlees etc krijgen als je wilde. ,het was wel de bedoeling dat wat je bestelde ook werkelijk  opgegeten werd.

Je kon er een heerlijke  koude Chang bier bij bestellen  en de vrouwen dronken water.

Wij hebben er 90 minuten zitten te eten genietend  van al dat lekkers.

En toen dacht ik dat we klaar waren maar toen zei mijn vrouw  je  kan nog  een  mooie coupe ijs als toetje bestellen dat hoord er bij.

Ik zei doe mij maar  2 bolletjes choko ijs en de vrouwen namen een ijsje met vruchten er door heem

Het ijsje smaakteme best en ja toen heeft mijn lieve honnybee nog een coupje ijs voor mij  erbij besteld.

Het hele Barbeque eten koste per persoon 209  THB.

Wij waren met vier personen  in totaal  1180 THB  kwijt.

Dus hadden we  zo veel en goed gegeten als we op konden inclusief 2 grote flessen Chang bier  voor  nog geen 40 Euro  te samen.

Wij kunnen iedereen dit aan raden,echter moet je er altijd voor 1730  uur zijn anders  heb je geen plaats  meer.

Er is  achter de zaak een ruime auto parking en  er stonden  honderde scooters allemaal netjes  in een parkeer vak.

Je vraagt je af  waar  ligt die zaak dan.

Het  S Barbeque restaurant licht  achter  het chinese Kerkhof.

Het adres staat op internet met foto,s er bij.

Het tel nr van S Barbeque is   042-304-027

Geopend van  1700.00uur tot 22.00 uur.

Met dank aan onze sponsors

Scrol voor de Engelse editie van ons.

 

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Inglish

 

In the occasion of Honnybee’s birthday we went out for dinner on 7 August 2020.
We chose S Barbeque restaurant this time.
On arrival we saw it was very busy, all Thai youngsters. At the entrance your eperature was measured and you could enter.
When we entered there were at least 500 people eating, all Thai people.
There was no question of keeping a distance of 1.50 at all.
We sat with our friends together with 4 people at a table.
You could eat as much as you wanted.
There was a copper barbeque in the center of the table that was connected to gas.
First, water was filled in that barbeque.
You got a menu card and the Thai people ordered their first dishes from it.
For me my wife, as I am a real shrimp lover, ordered 30 shrimp to start with.
She cleaned it for me, peeled the fleece off and they went into the boiling water.
There were trays with red meat and chicken stock and many kinds of vegetables.
The Thai people filled the entire barbeque with all kinds of small meat steaks and vegetables
You each got a small bowl of mixed rice and 5 types of sauces.
When I had eaten my first 30 shrimps with a delicious sauce, my wife ordered another 20 shrimps for me.
You could get as much meat etc as you wanted. , it was intended that what you ordered was actually eaten.
You could order a nice cold Chang beer and the women drank water.
We had dinner there for 90 minutes, enjoying all those goodies.
And then I thought we were done, but then my wife said you can still order a nice cup of ice cream for dessert, that’s part of the deal.
I said only put 2 scoops of choko ice cream and the women took an ice cream with fruits in it
The ice cream tastes good and yes then my dear honnybee ordered a portion of ice cream for me.
The whole Barbeque food cost 209 THB per person.
We lost 1180 THB with four people.
So we ate as much and as well as we could including 2 large bottles of Chang beer for less than 40 Euro together.
We can recommend this to everyone, but you always have to be there before 1730 otherwise you will not have any place.

There is a large car parking lot behind the business and there were hundreds of scooters all neatly in a parking space.
You wonder where is that case then.
The S Barbeque restaurant is located behind the Chinese Cemetery.
The address is on the internet with pictures.
S Barbeque’s tel number is 042-304-027
Open from 5:00 pm to 10:00 pm.

Thanks to the Sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

ludovicuswcremers80@gmail.com

Je kan wat mee maken in Thailand. You can experience something in Thailand.

Met 3000 fans niet de grootste maar wel de beste weblog.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

Een bijdrage  op nieuw  aangepast  en binnen gekomen door  Hr  Tinus Plotseling uit  Bangkok.

Thailand is door het goede beleid van de overheid in rustiger vaarwater gekomen.

Mensen houden zich aan de regels en voorschriften.

Wij van de redactie hebben  deze reactie  aangepast en de scheldwoorden over bepaalde personen verwijderd uit het bericht.

De longinfectie heeft de mensheid verdeeld is twee kampen: de gelovigen en de ongelovigen.

Eigenlijk moest hier staan de  Corona is daarmee  een godsdienstoorlog geworden, Maar daar God een uitvinding van den mens is  gaat dat dus niet op. 

Het hele leven bestaat in hoofdzaak uit : De Duit En de Fluit.

waarbij tegenstanders elkaar om de oren slaan met ‘feiten’. Afkomstig van websites waar menigeen nog nooit van heeft gehoord.En  van de website die beweerd dat ze  elke maand  275.000  lezers hebben  hoef je  ook niks  te verwachten.

Ja  daar staan dan alles te samen  rond de 25 reacties die allemaal zeggen hun  steentje  bij te dragen door Thaise mensen die het moeilijk hebben  van eten te voorzien.

Maar  men zou toch verwachten dat een redactie die  hoog in hun vaandel heeft staan dat ze 275.000 lezers hebben dat die  elk individueel  hulpvraag  met  ja  direct  invult.

Als al die 275.000 lezers ieder 1 euro zouden storten  dan konden veel Thaise mensen  geholpen worden toch.

Men zou dan meer aan wat hulp kunnen doen,want alleen maar broodje aap verhalen  publiceren   dat helpt de Thai echt niet in deze moeilijke tijd.

Maar  niks is minder waar ,die   beheerder  van Thailand blog wijst alles af  als   zijn weblog zou moeten helpen,want ja  dat brengt hem die bestaat uit uitsluitend  reclame  op zijn website werk mee dat niets  opleverd  voor hem zelf.

Gelukkig is er  www.udonthaniweblog.nl een gevarieerde weblog  me leuke verhalen  en voor elk wat wils nu ook in het Engels .En Udonthaniweblog  heeft de mensen gehandicapten en een weeshuis wel gesteund.

Heeft u ook een leuk verhaal  stuur het  naar  Udonthaniweblog per email ze plaatsen daar alles mits  het  in fatsoenlijke taal  is,dus zonder scheld  woorden etc.

Een  spellings fout is geen probleem  zo lang ze het daar kunnen lezen  plaatsen ze het voor iedereen.

Met dank aan de sponsors.

Scrol omlaag voor de Engelse editie van Udonthaniweblog.nl

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

 

obey the rules and regulations.
We at the editor have adjusted this response and removed the swear words about certain people from the message.
The lung infection has divided humanity into two camps: the believers and the unbelievers.
Actually, it should be here that the Corona has become a religious war, but since God is an invention of man, that does not apply.
The whole life mainly consists of: De Duit En de Fluit.
in which opponents slap each other with “facts”. Coming from websites that many have never heard of, and you shouldn’t expect anything from the website that claims to have 275,000 readers every month.
Yes, then there are all together around the 25 reactions that all say that they do their part by Thai people who are struggling to provide food.
But one would still expect that an editorial team that considers it of paramount importance that they have 275,000 readers would immediately answer each individual request for help with yes.
But nothing could be further from the truth, that administrator rejects everything if his weblog should help, because yes, that brings him, who consists of only advertising on his website, with work that does not yield anything for himself.
Fortunately, www.udonthaniweblog.nl has a varied weblog with nice stories and something for everyone, now also in English.
Do you also have a nice story send it to Udonthaniweblog by email they put everything there as long as it is in decent language, so without verbal words etc.
A spelling mistake is not a problem as long as they can read it there they post it for everyone.
Thanks to the sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

ludovicuswcremers80@gmail.com

Avonturen van Lowy als beveiliger met een hond die nergens bang van was.

Als trainer en opvoeder van  honden maakte je van alles mee.

Lowy  van alle markten thuis   knipte  ook voor mensen soms hun poedel  met een goede tondeuse   had hij ooit wel 15 klanten per  week die hun hond er fatsoenlijk uit wilden laten zien.

Een flosje hier een snoretje daar of mooie  flosjes aan de poten Lowy  knipte alles in model.

Nu was er ook een oudere dame van rond de 75 jaar en haar poedeltje knipte  Lowy 2x per jaar in model.

Tot op een dag ze hem vroeg Lowy  zou je mijn haren in de nek ook kunnen knippen.

Lowy  was geen mensen kapper en zei oke .

Hij sloeg de vrouw  een handoek om en  knipte haar keurig.

Hij kreeg 10 euro van haar  ,ze zei wat zij de gij toch een goed mens de kapster vraagt er 25 piek voor.

Omdat Bico mijn Mehelse herder zo een goede bewaker was werd ik in de vakantieperiode dikwijls gevraagt of ik met de hond op een huis etc wilde passen.

Op een dag kwam er een Heer  Uit Valkenswaard naar me toe .Hij reed in een Bentley car.

Hij vroeg me kan jij met je hond een weekend  op mijn huis passen een grote villa.

Ik zei tegen de man ja dat kan  gebeuren ,maar dat is niet goedkoop.

De man zei noem je prijs maar.

Ik zei  hem oke  het kost je 500 piek  plus een bezorg maaltijd van een chinees restaurant en een kratje bier.

De man ging akoord  bracht me een kratje bavaria bier en een telefoon nummer  van een chinees  rstaurant als ik die belde kwamen ze  een maaltijd op zijn kosten afleveren.

Vrijdag morgen   ik had een sleutel van de villa  gekregen  ging ik  het huis met Bico  binnen .

Die vrijdag gebeurde er niets bizonders.

Maar zaterdag de dag er na reed er 2x erg opvalend een auto  met 2 ongure typen er in  door de straat  die stopten bij de oprit en reden dan weer weg.

Ik vertrouwde het niet en ik had mijn auto op de inrit staan en ik  deed Bico in de achterbak.

Ik had  het handvat van de riem   uit de achterklep laten hangen zo dat ik bij een nood geval  hem meteen  vast kon houden.

En ja hoor ik zat net binnen kwam de auto   voor rijden en er stapte een man uit die belde aan.

Ik deed open en vroeg hem wat  kom je doen.

Hij zei me waar is  de Hr A.K.

Ik zei hem die ken ik niet ik woon hier sinds gisteren heb het huis gekocht.

De man nam een dreigende houding aan en zei ik  sla in dit huis alles aan gort  als je niet zegt waar de vorige bewoner zich bevind.

Ik pakte Bico uit de achterklep van mijn auto,en die stond al klaar  van baas mag ik  hem te grazen nemen.

De man zei ik haal een krik uit de auto en sla jouw en je hondje de hersenen in.

Nu  liep hij naar de auto waarin zijn maatje zat maar die had de auto al gestart.

Ik holde met Bico  richting van de auto  en Bico  had  de man bijna te pakken  toen die  snel in de auto  sprong en ze vertrokken.

Wat bleek later?

De eigenaar  van de villa was een van de grote koppelbazen  uit de bouw wereld en die had een verschil over betaling aan de belager.

Maar ik heb ze dus niet meer terug gezien.

Dus zat ik  s,avons heerlijk met Bico op de bank  tv te kijken en te genieten van mijn inmiddels  aangeleverde chinese maaltijd met een biertje er bij.

Door dat ik op hondengebied  overal in thuis was had ik thuis op de achterplaats   3 stalen  honden rennen staan.

En af en toe  tijdens de vakantie periode  had ik dan van een goede vriend of kennis  enkele dagen een hond in pension.

Op een dag  had ik van een goede vriend een dobberman  in pension gekregen.

 

Overdag een prima hond,maar snachts een  verschrikking  de eerste nacht blafte hij van af 20.00 in de avond tot het licht werd aan eenstuk door.

De buren kwamen klaqgen over het geblaf van die hond.

Ik ging naar een lid van onze club en vroeg hem wat kan ik doen om er voor te zorgen dat  die hond snachts stil is en niet blaft.

Hij gaf me een doosje met  wat kleine pilletjes er in.

Hij zei Lowy elke avond als het donker gaat worden  2 pilletjes in een stukje leverworst doen en de hond slaapt de hele nacht door.

Ik dacht  ja je kan me wat ik geef de hond 3 pilletjes elke avond want zeker is zeker.

Ik gaf hem de eerste avond dus  3 pilletjes en inderdaad na 30 minuten lag de hond heer lijk te slapen .

De volgende morgen rond 0800 uur werd het beest wakker en we hebben 14 dagen geen last meer van hem gehad.

Het waren een soort slaap pillen die goed hun werk deden.

In een volgende aflevering  vertel ik  u hoe ik op slimme wijze een weddenschap  won .

Wordt vervolgd  geef gerust een reactie  

met dank aan onze sponsors

 

Hoofdstuk 13 belevenissen op een kustvaarder 1960

Hoofdstuk  13 uit 3e boek over de kustvaart

Geschreven door  een fan van ons.

Weifelend en geïmponeerd door rang en de gouden
strepen van de Hollander, lieten ze toe, dat hij zijn
jongens met hun kapotte knokkels en hier en daar een
blauw oog, in het gelid commandeerde en trots de bar uit
marcheerde.
Ze stonden in het waslokaal, hun wonden te wassen, toen
plots Krijn grijnzend in de deuropening verscheen.
Het eerste wat de commandant had gedaan, was toen hij
aan boord kwam, de arrestant vrij laten.
Hij had Krijn knipogend verteld, dat ze dat geval van hun
koningin, even recht hadden gezet.
De schrijver aan boord had tijdens de koffie, een paar
brieven aan de bemanning op tafel gelegd, waaronder een
paar, van Anne.
Tijdens het lezen kreeg hij danig de pest in, dat ze
hemelsbreed zo dichtbij elkaar waren en hij niet even
over kon vliegen.
Toen hij nog op de “Sprinter” voer was het ook niet
mogelijk, maar daar hadden ze in ieder geval de kans, dat
ze nog eens een keer in Solvesborg moesten lossen.
Hij werd er kriegel van, wanneer kreeg hij nu de kans om
nog eens Anne in zijn armen te nemen.
De brieven van haar waren wel leuk en vol met
toekomstplannen, maar hij miste haar zachte lippen en
haar spontane vrijpartijen.
Als hij weer eens een weekendje thuis was, zag hij Paula
natuurlijk weer, maar daar wilde hij niet zo ver mee gaan
als met Anne.
Paula beschouwde hij meer als een goede vriend, een
beetje dansen en een stiekeme zoen was leuk, maar bij
Anne voelde hij zich meer thuis.

202

Hij dacht vaak aan het bezoek bij haar thuis en de
stoeiparty op haar kamertje.
En natuurlijk het weekend met haar in Beverwijk.
De week erop had zijn vader gevraagd of ze snel weer
eens een paar dagen over zou komen.
Zijn moeder en Willy waren ook weg van de Zweedse,
maar daar had hij niets aan, voorlopig zat hij hier aan
boord gevangen.
Morgen gingen ze voor het laatst door de boog, wat een
hoop geloop van technische mensen met zich mee bracht.
De commandant had speciaal bij het manoeuvreren in de
haven en om door de boog te varen, Dirk, Harry of Krijn
gevraagd als roerganger te fungeren.
Dirk had eens gevraagd, na de zoveelste run , of hij niet
gewoon door de boog mocht sturen, zonder de steeds de
opgegeven veranderende koersen te sturen.
De commandant was achter hem op het schavotje gaan
staan en had gezegd, probeer het maar eens en denk er
om, ik sta achter je.
Door de boog draaiden ze rond en voeren weer naar de
demagnetisatie boog.
Dirk was wel een beetje zenuwachtig, hij voelde de adem
van de ouwe in zijn nek en wilde nu helemaal geen
fouten maken.
Toen ze voor de boog kwamen, peilde hij de geus
voorop, onder het midden van de boog, waar een lamp
hing te knipperen, voor de vrije doorvaart.
Niet op het kompas kijkend, draaide hij zo min mogelijk
aan het stuurrad.
Feilloos schoof de mijnenveger, precies in de midden
door de opening.

203

De ouwe gaf hem een klopje op zijn schouder en liep
naar de zijkant van de brug.
Voor de volgende run, stond hij weer achter Dirk, maar
toen hij zag, dat ze weer precies in het midden tussen het
houten remmingwerk zouden varen, liep hij naar de
pitsen en schonk verder geen aandacht aan zijn
stuurkunsten.
Dirk dacht aan het Trolhatten kanaal, waar hij wel vaker
in een sluis was gevaren, zonder dat de ouwe steeds zat te
commanderen, drie graden stuurboord, recht zo en meer
van die flauwekul.
Dit was een stuk gemakkelijker, ze hadden wel mazzel,
dat de wind recht van voren of van achteren was en niet
dwars.
Aan het einde van de geslaagde run, trok de
commandant, één verstelbare schroef in zijn achteruit,
waardoor de schuit om zijn as draaide en ze klaar waren
voor de laatste run.
Toen ze afgemeerd waren aan de kade, sprak de
commandant door de geluidsinstallatie, dat hij het op
prijs stelde, als de bemanning niet zou gaan passagieren.
Als tegen prestatie beloofde hij voor de man drie flesjes
bier en zouden er in de messroom films vertoond worden.
Dirk wilde persé met Anne bellen en vroeg dan ook
permissie om aan de wal te gaan.
Voor de zekerheid liep Harry met hem mee, naar een
soort kantoortje, waar een stuk of wat telefooncellen
waren en achter een bureau een schatje van een
schrijfster zat, die hem een cel aan wees en het nummer
voor hem draaide.

204

Toen ze hem aan keek, zag hij dat het één van de meiden
was, die s`avonds ook aanwezig was in de bar.
Hij verontschuldigde zich in zijn beste Duits, voor het
voorval die avond en ging met een rood hoofd naar de
hem aangewezen cel.
Harry had haar ook herkend en Dirk zag toen hij stond te
bellen, dat hij met haar in gesprek was waarbij ze vaak
lachte.
Heerlijk was het weer eens om Anne`s stem te horen.
Ze probeerde nog een paar zinnen in het Hollands te
zeggen, wat doorspekt was met zangerige Zweedse
woorden, waar hij helemaal week van werd, de lieverd
had werkelijk de moeite genomen om zijn taal te leren.
Hij was bang dat zijn Duitse marken niet toereikend
waren en maakte met tegenzin een einde aan het gesprek.
Toen hij wilde afrekenen, zei de telefoniste met een
knipoog, dat ze niet kon zien op welke teller hij
aangesloten was geweest en dat het gesprek op de Duitse
staatskosten zou worden bij geschreven.
Harry als altijd goed gebekt, nodigde haar uit om met een
paar vriendinnen de avond bij hen aan boord door te
brengen.
Ze had het zeker verwacht, want ze stemde er spontaan in
toe, als haar dienst er op zat.
Aan boord gekomen, gingen ze naar de oudste officier en
vroegen permissie, om de dames te ontvangen.
De oudste keek eerst verbaast en vroeg zich af, hoe het
mogelijk was, dat ze een paar meiden hadden versiert,
maar stemde er in toe, dat ze mochten komen.

205

Toen ze in de zaal zaten, melde de wacht aan de
commandant,die op zijn eigen, in de mess aan geschoven
stoel zat, dat er bezoek was voor matroos Harry en Dirk.
De commandant wuifde met zijn hand als teken dat het
goed was en keek naar het gestuntel van de seiner, die het
doek aan de wand ophing en de projector opstelde.
De kwartiermeester brulde, geef acht, toen de meiden, ze
waren met z`n vieren, binnen kwamen, Als één man
sprongen de aanwezigen, zo als gebruikelijk in de
houding, natuurlijk niet wetende wie er binnen zou
komen.
Een walm van parfum lucht verspreide zich door de
messroom.
Haastig werden er een paar stoelen naast die van de
commandant gezet, waar de meiden plaats namen.
De commandant ging snel naar zijn hut en kwam terug
met zijn stropje en zijn uniformjas aan.
Hij stelde zich voor en bestelde een paar kopjes koffie,
voor de dames, zei hij er uitdrukkelijk bij.
Waar de hofmeester ze zo gauw vandaan haalde, was een
raadsel, maar opeens stonden er tussen de traditionele
lelijke marine mokken, een paar sierlijke dames kopjes
op tafel.
De ouwe schonk hen zelf een kopje in en presenteerde er
een koekje bij.
Met de pest in, dat de ouwe alle aandacht van de meiden
opeiste, bekeken ze de film in het flauwe licht van de
blauwe noodverlichting.
Krijn zat gunstig en had meer aandacht voor de meiden
dan het doek.
Een van de meiden had het wel door en gaf hem stiekem
een knipoogje, het loedertje.

206

Ze wist toch wel dat Krijn geen schijn van kans had, zo
lang ze tussen de bemanning zaten.
Het was als een lopend vuurtje door het schip gegaan, dat
er vrouwvolk in de messroom zat en verschillende
matrozen en machinisten die al op hun bed lagen, wilden
opeens ook de film bekijken.
Voor al het volk was er geen plaats, dus namen er een
paar in het gangpad op de grond een plaatsje.
De andere dag vertelde een machinist dat hij heel de
avond naar hun broekjes had zitten kijken, de vuile
leugenaar.
Na de voorstelling nodigde de commandant, de oudste
officier en de meiden in zijn hut voor een afzakkertje.
Danig de pest in, bleven Dirk en Harry achter in de mess,
waar er nog een tweede film begon.
Harry bleef maar aan de rotstreek van de oude denken,
tenslotte had hij er voor gezorgd, dat de meiden aan
boord waren gekomen.
Net toen hij naar zijn kooi wilde gaan, kwam de oudste in
de mess en vroeg of Dirk, Krijn en Harry de meisjes naar
de kazerne terug wilden begeleiden.
Gehaast renden ze naar de gangway, waar even later de
meiden uit de walengang, in gezelschap van de
commandant, tevoorschijn kwamen.
De ouwe beval hen als gentleman te gedragen en de eer
van Holland hoog te houden.
Krijn fluisterde, zachtjes, zo dat de commandant hem niet
kon horen, ik hou wel wat omhoog, maakt u zich maar
geen zorgen.
Om stoer te doen, hadden ze geen jekker aan getrokken,
maar voor ze vrolijk kwebbelend bij de kazerne kwamen,
liepen ze alle drie te bibberen van de kou.

207

In het licht van de ingang van hun onderkomen, zonder
een kusje of iets dergelijks namen ze afscheid van al dat
heerlijks.
Op een holletje renden ze weer terug naar hun schip,
waar de wacht aan de gangway nog eens een beetje zout
in de wond strooide door te vragen, zijn jullie nou al
terug?
Ik zou het wel geweten hebben, ik had gegarandeerd heel
de nacht weg gebleven.
De andere dag vertrokken ze weer naar het Kieler kanaal.
Er was niets aan om door het kanaal te varen, harde wind
en regen, hielden de marinematen onder dek.
Dirk had toevallig de roertorn, toen ze tegen de avond
aan de sluis van Brunsbuttel kwamen.
De ouwe was weer eens op zijn befaamde manier in de
sluis gestoven, op het laatste moment full speed achteruit
en vast, alsof er geen wind was.
Dirk stapte van het schavotje en liep naar de zijkant van
de brug, waar hij op het dek kon kijken.
Harry keek naar boven en riep, zullen we maar in
Cuxhaven blijven.
De oudste officier hoorde het en zei, dat bedoel ik nou,
als het een beetje waait, dan kruipen ze gauw een
haventje binnen.
Nou, dat zul je hier niet meemaken. Ik wil mijn weekend
niet missen, Den Helder, haer we come.
Toen ze voorbij Cux voeren, waaide er een harde
noordwester, eigenlijk al een twijfelgeval voor de
Sprinter.
Maar het tij was goed en ze waren niet zo diep geladen
als een coaster, dus konden ze wel wat verdragen.

208

Dirk zijn wacht zat er op, voor een paar uur en hij dook
dan ook snel in zijn kooi.
Toen hij werd gepord merkte dat één van zijn maten een
slingerschot tussen zijn matras en de zijkant hadden
gezet.
Met moeite klom hij uit zijn kooi en trok zijn kleren aan.
Jeetje wat sprong die schuit op en neer.
Toen hij de aluminium ladder op klom, ging het de ene
keer, als de schuit in een dal viel als vanzelf.
Begon de schuit weer tegen een golf omhoog te klimmen,
dan moest hij zich goed vast houden om niet naar
beneden te vallen.
Roet donker was het op de brug, alleen het peukje van
Krijn en de verlichting van het kompas waren zichtbaar.
Zich overal aan vasthoudend stapte hij bij Krijn op het
schavotje.
Op dat moment kwam er een grote roller op hen af.
Hou je vast, brulde Krijn, daar komt weer een dikke
tante.
De mijnenveger dook steeds dieper in het dal, tot de
dekverlichting, onder de op dek opgestelde mitrailleur, de
top van de golf verlichte.
Toen vond de schuit het zeker welletjes en klom razend
snel tegen de golf omhoog.
Dirk moest zich goed vast houden, anders was hij door
zijn knieën gegaan.
Waar is de officier van de wacht, brulde hij boven het
lawaai van de wind uit.
Krijn pakte het peukje uit zijn mond en schoot het in de
ruimte en wees naar de brugvleugel.
Nu Dirk’s ogen aan de duisternis gewend waren, zag hij
een donkere vlek in de brugvleugel hangen.

209

Toen hij beter keek,wie het was, zag hij dat de oudste
officier, probeerde nog wat te kotsen.
Omdat hij hen voor watjes had uitgemaakt, liep hij naar
hem toe en vroeg, of het een beetje ging en of hij een
shagje voor hem moest draaien.
De oudste keek hem aan, zag dat hij totaal geen last van
zeeziekte had en zei, heb je je gram gehaald maatje.
Ik zal nooit meer iets van een coaster zeggen, hoor.
Ik zal blij zijn als ik in mijn nest lig, nog liever had ik
ergens in Cux in een bed gelegen.
Kotsen in een bordeel, kost extra geld oudste, brulde
Krijn van achter het roer.
De commandant kwam ook op de brug en zei, zo dit is
weer eens iets anders, wat lig je voor roerganger?
Met dat hij het laatste woord er uit had, rende hij naar
loefzijde en kwakte ook een lading eten over de muur.
Verdorie, zei hij met geaffecteerde stem, gelijktijdig zijn
mond met een papieren zakdoekje afvegend, jammer van
het prakje.
Vervolgens riep hij door de spreekbuis naar de
onderbrug.
Wacht ! Hier de commandant, haal eens wat te eten en
breng het boven, wil je.
Toen Krijn de brug verliet kwam de uitkijk boven, met
iets te eten, wat hij de commandant aan reikte, om
vervolgens zijn eigen maag over de reling te legen.
Dirk voelde zich ook niet al te best worden met al dat
gekots om zich heen, maar toen hij zag, dat de ouwe eerst
tussen de boterhammen keek, wat er op zat en er
vervolgens een hap uit nam, kreeg hij ook trek en vroeg
aan de wacht of hij ook wat voor hem iets wilde halen.

210

De wacht die ook zo ziek als een hond was, stak zijn
hand op, als teken dat hij het had begrepen en rende de
trap af naar de kombuis.
Dirk zag dat de mijnenveger die voor hen voer, net tegen
een golf op kroop, hij zou zweren dat hij bij hen zo op
het voordek kon kijken, zo steigerde de schuit.
Om hem de volgende minuut, over de top heen te zien
duikelen.
Hij zei tegen de commandant, die lui hebben het niet
gemakkelijk, als er iemand aan dek loopt, dan loopt hij
een beste kans, dat hij er af wordt geslingerd.
De ouwe lachte zuurzoet en antwoordde, inderdaad, we
mogen blij zijn dat we daar niet op zitten.
Het werd er niet beter op, Dirk werd het spuugzat achter
het haspel te staan hengsten, zijn onbeschutte plaats
zorgde er voor dat hij niet over zijn nek moest. Beneden
in de verblijven was het niet te harden van de stank.
Ondanks dat de ventilatoren op vol vermogen, frisse
buitenlucht door het schip blies.
Na zijn wacht gleed hij meer, dan dat hij liep, de trap af
naar het halfdek.
De kombuisdeur stond op een kier en binnen zag hij dat
de kok en Krijn iets zaten te eten.
Hij stapte verwonderd binnen, het was toch geen etenstijd
en het eten werd normaal door een zeuntje in de
messroom opgediend.
Met één hand een pan vast houdend, zat Krijn een dikke
vette gehaktbal van zijn vork te eten.
Tussen zijn benen hield hij een flesje bier geklemd, die
gozer moest wel een maag van beton hebben.
De kok vroeg of hij ook een balletje lustte, onderwijl een
nieuwe bal uit de pan prikkend.

211

Zijn er dan over, vroeg Dirk verbaast, zijn jekker
uittrekkend in de behaaglijke warmte.
Nu voelde hij pas hoe koud hij het had, iets warms te eten
trok hem wel aan, Normaal was er afgepast, voor ieder
bemanningslid een bal of een ander stuk vlees en nu
zaten ze achter elkaar ballen te eten.
Denk je dat er nog veel zin hebben, vroeg de kok
lachend, nee zeun met dit weer is het schranzen, kom er
bij zitten.
Met een volle maag beneden in het verblijf een tukkie te
gaan doen, trok Dirk niet erg aan.
Hij wist dat in de radiohut een gemakkelijke bank was en
een maat van hem de wacht had, dus ging hij naar het
tussendek waar de radiohut was.
Hij keek achter het gordijn waar de seiner met een
koptelefoon op, iets op een blocnote noteerde.
Dirk ging ongevraagd op de bank liggen, de seiner had
hem even toegeknikt en ging door met zijn werk.
Hij vond het verdomd knap, dat de seiner uit al die
piepgeluiden een bericht kon ontcijferen en ondertussen
nog op een andere ontvanger een muziekje zocht.
Het gefluit en gepiep wat altijd te horen was in de hut,
maakte dat Dirk direct in slaap viel.
Hij dacht maar een uurtje geslapen te hebben, toen de
oudste hem wakker maakte.
Het water drupte van zijn pet.
Dirk, jonge begon hij, trap er niet in, onderbrak de seiner
hem, als ze op zo`n manier iets vragen is er wat mis.

212

Zou je a.u.b op de brug willen komen, Dirk, ging hij
verder, zich niets van de seiner aantrekkend, we gaan zo
achter Borkum schuilen, want het wordt nu te gek.
De commandant zou graag jou, of Krijn, achter het roer
hebben.
Hij vind het wel een prettig idee als er iemand staat, die
niet ieder moment staat te boeren.
Hij drukte zich nog netjes uit, want Dirk had gezien hoe
zijn voorganger, het roer in de steek had gelaten.
Het trok Dirk helemaal niet aan, om weer achter het
regenscherm te gaan staan sturen en probeerde nog zwak,
of Harry geen zin had.
Die heeft er al een roertorn op zitten, antwoordde hij.
Vraag eens wat er tegenover staat, bromde de seiner er
tussen door.
De oudste draaide zich naar hem toe en antwoordde,
goed idee, uiteindelijk red hij de schuit, plus bemanning,
gaf hem een klap op zijn schouder en verliet de radiohut,
er op rekenend dat Dirk hem zou volgen.
De schemering kwam er net door, toen Dirk ingepakt in
een dikke jas over zijn marinejekker, moeizaam op de
brug klauterde.
De commandant zijn pet was zeker over de muur
gewaaid, want hij stond blootshoofds, zich schoor
houdend, tegen de afgeschermde kaarten tafel en tuurde
met een kijker over de woeste zee.
Krijn keek hem lachend aan en toverde een gehaktbal uit
zijn jaszak, vouwde het papiertje open, veegde hem een
beetje schoon en nam er een hap van.
Hij rekende er op dat de commandant het gebaar zou zien
en zou moeten kotsen.

213

Maar de ouwe had niets meer, want hij kokhalsde een
paar keer en vroeg,
zou je zo vriendelijk willen zijn, om je ontbijt uit het
zicht, bij voorbeeld in de onderbrug te nuttigen, zeun?
Toen Krijn de trap af was, vroeg de ouwe, hebben jullie
geen maag, of wat is dat, jullie lopen maar te smullen of
er geen golfje staat.
Half zo erg als op een coaster, mijnheer, antwoordde
Dirk extra hard, zo dat de oudste officier het ook kon
horen.
Oké, oké riep de oudste, boven het geweld van de wind
uit, ik heb het begrepen hoor.
De oudste scheen geen last meer van het slingeren te
hebben, want hij probeerde in de beschutting van zijn
handen, een sigaret op te steken.
Een aldislamp knipperde vanaf hun voorganger, waar de
squadroncommandant aan boord was.
De seiner kwam snel op de brug met een blocnote in zijn
hand.
Hij gaf snel een paar flitsen met een handlamp terug en
begon het bericht dat ze overseinden, op te schrijven.
Toen de lamp niet meer knipperde en het bericht binnen
was, kwam er nog een klein berichtje achteraan, wat de
seiner niet opschreef.
Hij schoot in de lach en overhandigde de commandant
het papiertje.
Was het laatste bericht niet voor iedereen bestemd, vroeg
de ouwe.
Niet van toe passing commandant, antwoordde de seiner,
draaide zich om en verdween naar de warmte van zijn
geheimzinnige hutje.

214

De oudste officier die naar het knipperen had staan
kijken, merkte op,
Ik denk niet dat we er op in hoeven te gaan, commandant,
ze hadden speklappen in de aanbieding.
De ouwe las het bericht en bromde, verdraait dat komt
aardig uit.
Opstomen naar Delfzijl las hij hard op.
Na bijkans de brugvleugels aan het water te hebben
geslingerd, ronden ze de Rifgat boei en stoven voor wind
en golven uit, naar rustiger water.
Toen Dirk het roer overgaf aan zijn opvolger, kwamen de
matrozen en machinisten uit alle hoeken en gaten
vandaan en schreeuwden om eten.
Maar de kok liet zich niet vermurwen en knalde zijn deur
dicht.
Dirk die langs liep, glipte net nog naar binnen en liet zich
een paar eieren bakken, die heb je wel verdiend,
glimlachte de kok, daar boven is het niet erg warm hé?
Dirk wist nog van vroeger, dat je het beste maar goede
maatjes met de kok kon wezen, dan viel er nog wel eens
wat te snaaien.
Wat heb je nu geregeld, vroeg de kok die natuurlijk al op
de hoogte was, dat de commandant hem op de brug wilde
hebben, toen de rest niet capabel was om te sturen.
Verrek antwoordde Dirk, tussen twee happen door, daar
is helemaal niet over gesproken.
Je zal wel een paar vrije dagen krijgen, dat is normaal als
je iets presteert.
Komt best goed, als we liggen, zal je wel bij hem op het
matje moeten komen.

215

Ze meerden onder veel bekijks, midden in het dorp, in
twee rijen achter elkaar aan de kade.
Jullie weten zeker wel een paar gezellige kroegen, vroeg
de kwartiermeester, die achterop stond en onderwijl het
meren regelde.
Ik zou niet weten waar de officiersbordelen zijn, meester,
ik denk dat je naar Groningen moet, gaf Krijn
ongevraagd antwoord.
Dirk had pech, omdat hij de wacht had en dus niet de wal
op kon.
Daarentegen had hij heel wat te stellen, met de
zeemannen die s’nachts, de een na de andere,
aangeschoten, over de gangway gewaggeld kwamen.
Stoer doen, nu we binnen zijn, schamperde hij, weer een
dronkeman een hand gevend, die dreigde op het dek te
stuiteren.
De andere dag benutten ze om de stormschade een beetje
op te ruimen.
Het meeste werk hadden ze om de kotslucht uit de
slaapverblijven te krijgen.
Na de koffie moest Dirk en Krijn, bij de commandant
komen.
In de walegang stonden ze met de konstabel, te wachten
tot ze naar binnen moesten komen.
Achter het gordijn hoorden ze de stem van de
commandant, de oudste en een vreemde stem discuteren.
De oudste riep ze binnen, toen de commodore de hut
verliet.
De overste had nog meer strepen op zijn arm als hun
commandant.

216

Krijn fluisterde, als die vent luizen krijgt, kan hij zijn arm
niet eens buigen om te krabben.
De commandant zat achter zijn bureau, ordende een
stapel documenten en stak ze in een tas, voor hij op keek.
Hij keek hen lachend aan en zei tegen Krijn, dit is de
tweede keer dat je voor me staat, maar nu voor wat
anders.
Eigenlijk is er niets bijzonders, maar omdat jullie
matrozen zijn, die onder bijzondere omstandigheden,
jullie werk zijn blijven doen, terwijl jullie eigenlijk geen
wacht hadden, krijgen jullie uit naam der koningin, als
we in Den Helder komen, drie dagen extra verlof,.
Ze hadden geen benul van wat, toen ze binnen stapten, de
commandant zou zeggen en voor ze het wisten, stonden
ze weer buiten, maar wel met een weekeind, van zes
dagen voor de boeg.
Dirk besloot gelijk, dat hij die dagen zou benutten om
naar Solvesborg te reizen, hij zou morgen als hij aan de
wal kon naar Anne bellen.
De volgende dag had Dirk geen wacht en besloot samen
met Krijn te gaan stappen.
In het mooie pak liepen ze dan ook s’avonds de wal op,
om eens in door de jongens ontdekte dancing te gaan
kijken.
Vlak achter een poortje, waar ze onder door moesten om
in de stad te komen, stond een telefooncel.
Zenuwachtig gooide hij de gleuf vol met muntgeld en
draaide haar nummer.
Als of ze er op gewacht had, zo snel nam ze de telefoon
op en riep hardop zijn naam.
Krijn kreeg het zeker koud en perste zich ook in het
glazen hokje.

217

Dirk probeerde nog een paar zinnen in het Zweeds te
formuleren, maar dat ging hem niet goed af.
Krijn dacht grappig te zijn en brulde aan zijn oor Jeg
elsker deg en we gaan lekker zuipen.
Anne verstond natuurlijk wat hij brulde en vroeg of ze
hem even mocht hebben.
Dirk drukte de hoorn tegen Krijn’s oor.
Helder klonk haar stem, die zangerig met een sterk
Zweeds accent zei. Ik hou ook van jou, sorry ik bedoel
van Dirk, luul de behangeer.
Zo dat is niet mis, antwoordde hij, gaf nog kus op het
praatgedeelte van de hoorn, voor hij hem weer in Dirk’s
hand drukte.
Warmte en muziek kwamen hen te gemoed, toen ze de
bar hadden ontdekt.
Het stikte van de meiden, het leek wel of ze speciaal voor
de marinemannen gekomen waren, want er waren veel
meer meiden dan jongens.
Ze hadden amper hun eerste biertje op, of ze werden al
gevraagd door een van de schone jonkvrouwen.
Dirk had wel eens gehoord, dat die Groningers stug
waren, maar daar was vandaag niets van te merken.
Het merendeel van de avond brachten ze tussen de jantjes
op de dansvloer door,die dansten of hun leven er van af
hing.
Tussentijds werden natuurlijk de nodigen biertjes
gedronken.
Opeens schalde door de luidspreker, een boosaardige
stem die de laatste dans aankondigde.

218

Verdomme, ze hadden er zo lekker de gang in en nu
moesten ze er uit, hadden die Groningers nou geen
medelijden, met een zeeman, die net een puist slecht
weer achter de rug hadden.
Krijn had een meisje aan de arm hangen en vroeg of Dirk
mee ging, ze wilde hem Delfzijl bij nacht laten zien.
Daar heb je mij toch niet bij nodig, antwoordde Dirk
boven het lawaai uit.
Ja, maar wij gaan ook mee hoorde hij achter zich,
giechelend zeggen.
Dirk herkende de meiden, waar hij net nog mee gedanst
had.
Twee heus niet onaardige snuitjes, keken hem guitig aan
en schoven een arm door de zijne.
We lopen wel even mee, beloofden ze, maar eerst gaan
we op de havendam kijken.
Dirk merkte dat de meiden er op uit waren, om te dollen,
maar waarom wilden ze dan met z’n tweeën mee naar de
havendam.
Zeker een geliefd plekje van de jeugd om ongestoord te
knuffelen.
Toen ze al lachend en pratend uit de beschutting van de
huizen kwamen, kwam de nog steeds stevige
noordwester hen te gemoed.
Ze hadden beter een jekker aan kunnen trekken, maar
toen ze aan de wal gingen hadden ze stoer willen doen,
daar kregen ze nu spijt van.
Lopend op de dijk, konden ze over de Dollard kijken.
Aan zijn toplichten zagen ze dat een coaster net de haven
indraaide.
Voor de rest was er niets te beleven op de dijk.

219

In het leugenhuisje,, op het einde van de havendam,
stonden ze nog even wat te zoenen met de meiden, maar
het lukte op de een of andere manier niet zo erg.
Ze brachten de meiden naar huis en waren zielsblij dat ze
weer in de behaaglijke warmte van de schuit waren.
Na een lekkere boeren nacht, vertrokken ze weer uit hun
beschutte plaatsje en voeren weer naar de sluis.
Het weer was wel een stuk opgeknapt, maar er waaide
altijd nog een stevige wind.
In het weekend, dat de oudste bij zijn vriendin dacht te
wezen, stond hij voor de tweede keer kokhalzend op de
brug.
Jaloers op Dirk en zijn maten die nergens last van
schenen te hebben.
Ze schuilden nog twee dagen achter Terschelling en
doden de tijd met oefenen in de reddingboot.
Met vier man aan de riemen, roeiden ze zich te pletter,
om tegen de stroom naar de haven te roeien.
De oudste en de Kwartiermeester, die beiden achterin
stonden, wilden met alle geweld even de benen strekken
zeiden ze.
Omdat het buiten het seizoen was, waren er haast geen
toeristen in het dorp.
De meeste kroegen waren dicht en de prijzen voor een
pilsje waren ook niet gunstig voor de knip van de jantjes.
Ze waren dan ook blij, dat ze weer op de banken zaten en
zich rustig voor de stroom, naar hun ten anker liggende
mijnenveger roeiden.

220

Heel de week waren ze bezig, om voor de eilanden te
oefenen, met het overboord zetten van het veegtuig.
Het bleef steeds weer een hachelijke zaak, om de grote
drijvers aan boord te hijsen, maar ze kregen er op den
duur routine in en maakten er zelfs een wedstrijdje van,
om eerder het tuig binnen te hebben als de andere
schepen.
Donderdag liepen ze al vroeg de haven van Den Helder
binnen.
Als eerste stonden Dirk en Krijn aan de valreep om aan
hun extra weekend te beginnen.
Dirk werd er zenuwachtig van toen ze in de trein zaten.
Hij had alles al een paar maal met zijn maten door
genomen.
Als hij thuis was, zou hij zich omkleden en gelijk in zijn
vaders auto stappen.
In een ruk door rijden naar Putgarden, pas op de boot,
zou hij een bakkie drinken, zich een beetje uitrekken en
dan in een ruk weer verder naar Solvesborg.
Al met al een mooi plan, maar wel met een slordige
negen honderd kilometer voor de boeg.
Krijn had nog voorgeslagen om mee te rijden. Ik kom
mijn tijd wel door als jij daar ligt te rollebollen.
Nou daar had Dirk nou net geen zin in, om Krijn zo dicht
in de buurt te hebben en waar zou hij moeten slapen.
Nee hij zou wel zien, waar het schip zou stranden, maar
in ieder geval wilde hij zo vlug mogelijk bij Anne zijn.

221

Moeder Willy was er niet zo gelukkig mee, dat hij amper
de tijd nam om een kopje thee te drinken.
Ze begreep ook wel, dat hij zo vlug mogelijk weg wilde,
maar het stond haar niet aan, dat hij zo lang achter elkaar
achter het stuur zou zitten.
Hein dacht er heel anders over.
Laat hem nu maar mens, hij kan wel een dag en een nacht
achter elkaar doorzakken, dus kan hij ook wel een uurtje
auto rijden en omarmde haar om haar bezorgdheid weg te
zoenen.
Ze had s’middags nog snel een appeltaart gebakken, waar
Anne zo gek op was, plus een stapel boterhammen klaar
gemaakt, die hij dan onderweg op kon eten.
Half in de middag, stapte Dirk achter het stuur en reed
met honderden goede raadgevingen van zijn moeder de
straat uit.
Hij draaide de straat uit en zag in een schim Paula en zijn
zusje aan komen.
Als in een flits wilde hij stoppen om Paula gedag te
zeggen, hij kon het natuurlijk gemakkelijk doen onder het
mom, dat hij Willy gedag wilde zeggen.
Verdomme, wat was er met hem aan de hand, hij was
onderweg naar zijn meisje en nou wilde hij snel nog even
van twee walletjes eten.
Het zou leuk wezen als hij bij Anne kwam en zou
vertellen,dat hij net voor dat hij weg reed, nog even
gezoend had met een oude vlam.
Tot op de afsluitdijk kon hij Paula niet uit zijn gedachten
zetten.
Onder het rijden nam Dirk soms een hap van zijn
meegekregen boterhammen.

222

Hij glimlachte, toen hem ineens te binnen schoot, toen hij
een keer van de “Sprinter” af was gestapt en van de kok
ook wat te eten had mee gekregen.
Hij vroeg zich af wat er met die goeie ouwe Aaldert
gebeurd zou zijn, nadat ze in Vlissingen afscheid van die
dikkerd hadden genomen.
Hij zou wel weer op een andere coaster gemonsterd
hebben, een goede kok was overal welkom.
Toen hij aan de reling van de pont, uit een troosteloos
Putgarden vertrok, voelde hij toch wel dat hij moe was.
Als een hardloper stond hij met zijn handen aan de reling,
kniebuigingen te maken.
Hij had er geen erg in dat er een jonge knul naar hem
stond te kijken, toen hij van die rare capriolen stond te
maken.
In slecht Engels vroeg hij lachend of hij over de reling
wilde springen.
Dirk vertelde dat zijn benen wat stijf waren, omdat hij al
een aantal uurtjes aan het auto rijden was en voorlopig
nog een stuk voor de boeg had.
Om dat hij toch niets anders te doen had, begon hij een
gesprek met de knul.
In korte tijd kwam hij er achter dat hij een zeeman was
en zonder geld zat en was mee gelift in een vrachtwagen.
Dirk kwam er al gauw achter dat hij in Malmo woonde
en eigenlijk niet naar huis durfde, omdat hij bang was
voor zijn ouders.
Die zagen hem al aan komen, als hij zijn verhaal
vertelde.
Hij was in Hamburg aan de rol geweest en zijn schip was
zonder hem vertrokken.

223

Dirk bood hem aan om aan de bar wat te drinken. Maar
dat wimpelde hij af, omdat hij geen geld had om wat
terug te geven.
Ben jij belazerd, lachte Dirk, kom op, ik heb ook gevaren
en ik laat een maat niet in de steek.
Achter een glas limonade, Dirk kon het amper door zijn
strot krijgen, kreeg hij het hele verhaal te horen.
Het bleek nogal een lollige boel geweest te zijn,zo als hij
vertelde, maar zelf vond hij het niet zo grappig.
Geen cent opzak en een donderpreek van zijn ouders in
het vooruitzicht.
Dirk had hem eens stiekem van opzij bekeken en hij
vond het eigenlijk helemaal niet zo’n rare gozer.
Hij kon het zich wel indenken, lekker aan de rol een paar
mooie meiden, in bed beland en heel de tijd vergeten.
Hij vroeg of de Zweed auto kon rijden, want dan kon hij
wel met hem mee rijden, maar dan moest hij ook een stuk
achter het stuur.
Triest keek hij hem aan en antwoordde, ik kan wel rijden,
maar ik heb mijn rijbewijs natuurlijk thuis liggen, op zee
had je dat niet nodig.
Ben je bedonderd man, wie moet er nou midden in de
nacht ons controleren.
Haal je spullen, stap in en we zien wel.
Weer keek hij Dirk aan of hij het nog steeds niet
begrepen had.
Wat voor spullen bedoel je, alles wat ik heb, heb ik aan.
Dirk schoot in de lach en sloeg hem op zijn schouder,
kom op maat, je hebt gelijk de wacht.
Ze waren nog maar net op tijd, toen ze voelden dat de
ferry tegen de kant bonsde en ze de klep lieten zakken.

224

Sven, zo heette hij, kroop achter het stuur en reed achter
de andere auto’s van het schip.
Ze bespraken nog even de route, die ze zouden rijden,
Sven had er natuurlijk niet op gerekend, dat hij zelf de
weg zou moeten zoeken, maar het was nogal
gemakkelijk, Eén weg recht toe recht aan.
Dirk benutte zijn kans en kroop over de stoel op de
achterbank, rolde zijn jas en die van Sven onder zijn
hoofd en trachtte te slapen.
Nou trachtte, voor ze drie kilometer hadden gereden,sliep
hij als een roos op het gezoem van de banden.
Hij schrok wakker toen Sven stopte.
Verbaast kwam Dirk overeind, en wist niet waar hij was.
Met moeite trachtte hij zich te oriënteren. Hij keek tegen
het achterhoofd van de bestuurder en kon zich niet
herinneren wie dat kon zijn.
Sven draaide zich om en zei op z’n Zweeds, sorry maar
we moeten tanken, anders komen we niet ver meer.
Dirk begreep hem niet direct, omdat hij in zijn
moedertaal had gesproken, maar begreep dat ze moesten
tanken.
Buiten de auto kwam hij door de koude wat bij zijn
positieven en wist weer waar hij was.
Toen de tank vol was, gingen ze eerst in het bij
behorende restaurant wat eten.
Om vervolgens met Dirk achter het stuur verder te rijden.
Zijn metgezel scheen helemaal geen slaap te hebben en
praatte honderd uit, blij dat hij op zo’n snelle goedkope
manier thuis zou komen.
Dirk had hem gevraagd om Zweeds te praten, dan kon hij
gelijk zijn woordenschat wat opfrissen.

225

Hij vond het jammer, dat hij toen ze in Malmo van de
veerboot reden en hij in de straat waar hij woonde, van
zijn reisgenoot afscheid moest nemen.
Het was nog even zoeken, voor dat hij weer op de
snelweg zat, maar hij kon er niet kwaad om worden, met
de wetenschap dat hij nog maar anderhalf uur hoefde te
rijden.
Hij fantaseerde nu al, hoe Anne haar armen om hem heen
zou slaan en hem zou kussen.
De weg verder naar haar stad, droomde hij er van hoe de
dagen verder zouden verlopen.
Ze zouden koffie drinken met haar ouders en wandelen
door het stadje.
Maar zijn gedachten dwaalden steeds weer naar het
moment, dat ze naar haar kamertje zouden gaan.
Hij kwam in het stadje en reed plotseling langs de haven,
waar zowaar een coaster lag met een Hollandse vlag in
de achter mast.
Hij moest op de weg letten, maar zag in een schim dat het
schip enorm scheef lag en een kraan bezig was de lading
te lossen.
Ze zouden wel een stormpje over zich heen gehad
hebben, vermoedde hij.
Hij nam zich voor om morgen eens te gaan kijken, maar
nu eerst naar Anne.
Alsof ze er op stonden te wachten, zwaaide de deur open
en verscheen Anne en haar moeder in de opening.
Tranen stroomden over Anne’s wangen, toen ze de deur
opende en zich, ondanks de krappe ruimte tegen hem op
sprong en hem omhelsde.

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk

Met dank aan onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

ludovicuswcremers80@gmail.com

je maakt wat mee in Udonthani . over fake auto,s en handelaar Udonthani

Fake  ferrarie  met 1600  motor  ha ha ha .

Een reactie ingezonden  door   Anna Geerlings uit Udonthani

Beste Lowy kunt u mijn bericht plaatsen. Thailandblog heeft me geweigerd  om dat ik   op hun artikel over die auto en huizenhandelaar  Pieter commentaar had.

Ik zei alleen waarom  nie het vermogen cilinder inhoud van die fake modellen er bij gezet. Want een Ferrari met een  1600 motor   dat is  onzin.

Maar iemand   zei me stuur het naar Udonthani die plaatsen alles.

De imitatie-Ferrari is het automobiele equivalent van liposuctie, borstvergroting en een complete facelift. Maar, zoals wij jullie geregeld laten zien: er zijn best veel replica’simitaties en nepperds op deze aardkloot. Er is dus handel in.

 

Dat ondervond een man  de fiod zat achter dit soort lui aan.. Die man  ging niet zozeer  een  ferrari  bouwen, welnee,  daar was hij te dom voor. Dit soort auto’s hebben  dan  een waarde  tussen de 40 en 55 mille  op social media-kanalen.  Maar ja een Thai wil er niet in rond reizen die houd toch meer van de Japanse  merken etc.

En welk soort papieren horen er bij die  omgebouwde  capri ???

Daar lees je dan niks over op Thailandblog.

Geen wonder dat er maar 8 reactie s op het artikel kwamen.

 

Antwoord van de redactie  Lowy: ja  we zullen het plaatsen .

Op de verhalen op udonthaniweblog.nl .nl kunnen lezers reageren. Dat gebeurt ook .
Reacties stellen wij zeer op prijs. Het toont de betrokkenheid van onze lezers aan.
Modereren
Worden daarom alle reacties geplaatst? ja. Wij modereren vrij makkelijk, zo dat onze weblog voor iedereen toegangkelijk blijft.

En  ja de beheerder/eigenaar/moderator en poortwachter van Udonthani die heeft werkelijk overal schijt aan hij zegt altijd je bent voor me dan ben je fan

En ben je tegen me dan kan je mijn reet kussen  ha ha goede uitspraak.

 Niet op de (on)welvalligheid van meningen, maar op de aankleding ervan. udonthaniblog.nl wil zich onderscheiden van andere blogs en forums over Thailand. Dat dient volgens de redactie af te stralen op de kwaliteit van de reacties.
Wij hebben liever tien interessante en onderbouwde reacties, dan honderd oprispingen. Het reactiepaneel is bij ons soms een uitlaatklep voor frustraties van lezers.
Wij laten daarom alle reacties door vooral die reacties die om wat voor reden dan ook op andere blogs geweigerd zijn, omdat wij er voor iedereen zijn.. Ook voor lezers die nooit reageren.
Leest u bij ons weinig of geen reacties dan betekend dat over het algemeen dat de lezers er tevreden mee zijn.

Met dank aan onze sponsors.

Scrol omlaag  voor de Engelse weblog van Udonthaniweb;og.nl

OOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO

 

                   

The imitation Ferrari is the automotive equivalent of liposuction, breast augmentation and a complete facelift. But, as we regularly show you: there are quite a lot of replicas, imitations and fakes on this planet. So there is trade in it.

A man found out that the fiod was after this kind of people. That man was not going to build a ferrari, he was too stupid for that.

These types of cars have a value between 40 and 55 mille on social media channels. But yes a Thai does not want to travel around in it, who likes the Japanese brands etc.
And what kind of papers go with those converted Capris ???
You will not read anything about that on Thailand blog.
No wonder there were only 8 responses to the article.

Editor’s reply Lowy: yes we will post it.

Readers can respond to the stories on udonthaniweblog.nl .nl. That also happens.
We appreciate your reactions. It demonstrates the commitment of our readers.
Moderation
Is that why all responses are posted? Yes. We moderate quite easily, so that our weblog remains accessible to everyone.

And yes the manager / owner / moderator and gatekeeper of Udonthani who really shit everywhere he always says you are for me then you are a fan

And if you are against me you can kiss my ass ha ha good statement.
. Not on the (un) pleasantness of opinions, but on the way they are decorated. udonthaniblog.nl wants to distinguish itself from other blogs and forums about Thailand. According to the editors, this should reflect the quality of the responses.
We would rather have ten interesting and substantiated responses than a hundred regurgitation. The response panel is sometimes an outlet for readers’ frustrations.
We therefore allow all comments, especially those that have been refused on other blogs for whatever reason, because we are there for everyone. Also for readers who never respond.
If you read little or no reactions with us, it generally means that the readers are satisfied with it.

Thanks to our sponsors.

r the sponsors .

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

ludovicuswcremers80@gmail.com