Hoofdstuk 9 van boek dat is het leven Lowy

 

 

Hoofdstuk 9

                       lowy.cremers.senior@gmail.com

Hij die nooit heeft gevaren,weet niet hoe een zeeman leeft.

Er moest dus iets gebeuren. De overheid bedacht (met behulp van een commissie dat bestond uit vertegenwoordigers van de overheid, de GGZ en de kerk) dat het misschien verstandig zou zijn alle prostitutie te centreren op één plek. Een afgelegen terrein vlakbij de huidige luchthaven Hato werd gekozen als meest ideale locatie. Op deze manier zou de bevolking niet elke dag geconfronteerd worden met prostitutie, zou de politie makkelijk toezicht kunnen houden en konden de gezondheids werkers makkelijk de dames controleren op geslachtsziektes.
Niet alleen de locatie zou belangrijk zijn, ook de onderverdeling in kleine ‘appartementen’ om de veiligheid, privacy en overzichtelijkheid te verhogen werd als erg belangrijk gezien.
Op 4 December 1948 verleende de overheid een vergunning voor 25 appartementen en een restaurant. Op 30 Mei 1949 opende Campo Alegre voor het eerst haar deuren. Tot de dag van vandaag blijkt het concept goed te werken.
Ik had meteen de smaak te pakken.Het was net als of je een klein kind voor het eerst een snoepje geeft,Als men er eenmaal van geproefd heeft is het moeilijk er van af te blijven. Ik kreeg aan boord nog diverse raadgevingen van oudere bemanningsleden die me vertelden waar ik goed op moest letten en welke voorzorgsmaatregelen ik moest in acht nemen voor ik met een vrouw plat ging.Zo kon je gratis een tube met bacterie dodende glijmiddel krijgen aan boord.Dat smeerde je kort voor de daad op je piemel en mocht een vrouw ziek zijn wat je niet kon zien dan voorkwam dit middel dat ook jij ziek werd. Verders was er op dat hele Curacau weinig te beleven.Er groeide heel veel caktussen ,ik zag zelfs cactussen op een dak van een huis.

Er liep ook een Dominee rond die probeerde zieltjes te winnen en je mee naar de Kerk te tronen.Later hoorde ik dat deze Dominee een pedo was die het op jonge ketelbinkies etc had voorzien.Aan mij had hij niks want ik liet de goede man links liggen .Via het zee mans huis kon je ook een voetbal wedstrijd spelen tegen bemanning van een andere boot.Ook daar deed ik niet aan mee want ik was en ben niet sportief.Mijn enigste sport was en is vrouwen versieren en vissen. Ik ging op Curacau zwemmen in de Bullenbaai.

Men had daar een soort varkensgaas in het water geplaatst om de haaien buiten het zwembad te houden.Groot was mijn verbazing dan ook dat er een groot gat in die afrastereing zat en ik in de verte een verschrikkeleijke haai zag zwemmen.Ik was er snel uit. Bullen baay.Ik was snel weer op de kant . De volgende dag ging ik in de middag aan de andere kant van Curacau zwemmen in een stuk afgezet zee dat hete Bullebaai.Men had hier wat palen in de grond geslagen in het water aan het strand en een soort varkensgaas er om heen gespannen om eventuele haaien uit het zwemgedeelte te houden.Maar
to en ik eens onder water zwom en er een
groot gat bleek te zitten in dat hekwerk onder het water was ik er nog al eens snel weer uit.

We voeren  van Curacau naar Argentina  Buenos Aires 

 3 dagen zouden we in Argentina Buenos Aires blijven liggen Het was een drukke stad met veel verkeer en kooplui die je van alles probeerde te verkopen op straat.Van harde porno foto,s tot een sex opwind middeltje onder de naam Spaanse vlieg
Alles boden ze daar te koop aan. Ik ging die eerste avond rond 20.00 uur na gedane arbeid samen met de koksmaat op stap. Eerst zijn we naar een kapper gegaan.Daar kregen we terwijl we in de kapperstoel zaten een biertje aan
geboden.

 

Het knippen koste per persoon ongeveer 1 dollar in die tijd toch ook nog 4 gulden en twintig cent. Het biertje was gratis services van de kapper.Hier konden de Nederlanders nog wat van leren want uiteindelijk gingen de zeelui altijd naar deze kapper als ze in de haven van Buenos Aires lagen. Naar de kapper en gratis een biertje er bij . Ik wipte haar onder het dansen.
Wippen onder het dansen ,dat was een belevenis die ik niet snel vergeet.
We kwamen al snel in een kroeg terecht waar het vrij donker was. Als je iets te drinken besteld had en af wilde rekenen moest je onderhand je aansteker gebruiken om te zien wat je moest betalen zo intiem donker was het daar. Na dat Andre al snel met een leuke griet in de koffer was gedoken boven het cafe maakte ik kennis met een vrouw van 23 jaar met de naam Maxima Lores.Na de nodige drankjes genuttigd te hebben wilde ik haar naaien maar schijnbaar had het mokkel geen geld om de kamer boven het cafe te betalen. Ik was dat echter ook niet van plan en bleef maar zitten drinken en kletsen Tot dat het meisje me zei ik kan het ook wel hier met je doen. Ze noemen dat een short time. Ik zei hoe kan dat nu hier in die kroeg.Ze antwoorden me dat is geen probleem we gaan dansen.
Wippen op de maat van de
Tango.
Uit de juxbox klonken de klanken van een echte Argentijnse Tango.Terwijl ik met haar danste en mijn kleine Lowyke reeds in de houding was gaan staan bleek dat ze geen slip aan had. Ze peuterde mijn edele deel uit mijn gulp opende haar jurk en toen hebben we de daad gepleegd onder het dansen .

Het was wel een rare belevenis maar het ging geweldig ik kwam klaar op de laatste passen van die tango.De Tango is dan ook later mijn lieveling dans gebleven.Maar ik denk dat ik beter kan wippen dan dansen.
Dus het land van onze Maxima was toen al een goed land om uit te gaan.Geen wonder dat onze Alexander voor deze vrouw heeft gekozen. Wat hebben die vrouwen een temperament. Je kon er dingen beleven die nergens anders op de wereld gebeurde.Toen ik het voorval aan enkele maten van mijn schip vertelde gingen er nog al snel enige zeelui een dansje wagen.Sinds dien is de Tango mijn favoriete dans. Jhonny Jordaan was toen erg populair. Ook de volgende avond was het weer stappen geblazen. Ik heb mijn maat Andre die avond niet gezien..Dat was in de Seven Seas bar. Hier zwaaide een Nederlands echtpaar de scepter. Geef mij mar Amsterdam klonk er uit de juxbox met Johnny Jordaan . Duizenden kilometers van huis in Argentina en uit de Juxbox klonk geef mij maar Amsterdam. 1955 in Argentina. Deze singeltjes werden namelijk regelmatig door zeelui uit Holland mee gebracht voor die kastelein.Moet je na gaan zit je ruim 10.00 mijlen van huis hoor je in den vreemden Jhonny Jordaan zingen. Ik had die avond een mooi wit nylon overhemd aan met in de borstzak een pakje Luck Strike Hier in deze zaak was ook een dans vloer en Andre mijn vaste stapmaat stond een beetje sexueel te schuifelen op de vloer want echt dansen kon hij nog niet.Ik danste aan de andere kant van de zaak met Lola een meid met zwart haar.

 

De Bootsman danste met een oude vrouw en
die verloor haar gebit .

De Bootsman die al wat ouder was danste met een vrouw die ook al haast met pensioen kon.Maar op een of andere manier moest dat oude vrouwtje hard lachen en toen vloog haar gebit uit haar mond en het viel op de dansvloer vlak voor mijn voeten. En ja ik half dronken zag er de lol wel van in en riep Andre daar komt ie en schopte met een boog het kunstgebit richting Andre

.En die stuurde het direct weer over de gladde vloer terug mijn richting uit. Uit eindelijk heeft de bootsman zich er over ontfermt en gezorgd dat de dame haar mondmeubeltje weer terug kreeg. Mijn meisje noemde zich Lola en zag er goed uit flinke koplampen en een slank figuur en git zwart lang haar..Ik vertelde haar dat ik geen geld aan haar kon spenderen omdat ik door mijn geld heen was.Ze voelde aan mijn nylon overhemd en zei me je mag de hele nacht bij me blijven voor dit overhemd.Ik dacht geen seconden na en ging met haar mee.
Ik had mijn overhemd
vernaaid!

Nu had ik in het verleden al dikwijls mijn broek uitgetrokken om te kunnen wippen.maar dit sloeg alles ik vernaaide mijn overhemd Toen ging ik de volgende morgen terug naar het schip maar wonder overhemd aan. Toen ik rond half zes weer aan boord ging en de wacht van boord een matroos passeerde zei die Lowy ben je plat geweest voor je overhemd? Ik antwoorden hem wel nee man ik ben aan het prikkeldraad blijven hangen en toen het stuk was heb ik het weg gegooid.
De matroos zei me toen ja dat verhaal heb ik al zo dikwijls gehoord. de liefde met je overhemd betalen en dan een smoes over prikkeldraad dat geloofde ze niet aan boord. Enkele dagen er na ging ik in de avonduren met de kok en de wasbaas de bakker en de salonbediende op stap.
We kwamen heel afgelegen ergens op de Rio de la Plata bij een soort boerencafe waar je ook een paard kon huren.Voor 1 dollar had je voor een avond een paard met zadel tot je beschikking.Wij met zijn allen een knol daar gehuurd en we gingen op weg naar de volgende kroeg als ridders te paard.Maar ja als je nooit paard hebt gereden en dan nog half jajum op een knol gaat zitten kan je echt lachen. Het door mij gehuurde paard was eerder thuis dan ik.

Het paard was eerder terug bij de kroeg dan ik en stond me gewoon uit te lachen.
Toen we na ongeveer 3 kwartier bij de kroeg onder de naam Horse Lucky waren gekomen bonden we het paard vast aan een daar aanwezige balk En we zopen behoorlijk want we beseften dat we per paard geen problemen konden verwachte voor rijden onder invloed.Maar ik had weer eens pech. Zelfs een gehuurd paard ging er bij me vandoor! Ik had het beest schijnbaar verkeerd of niet goed vast gezet en het dier ging er van door.Het paard ging er als een speer van door terug naar huis.Zo doende was het paard eerder bij zijn baas terug dan ik. Het paard wist de weg heel goed terug. En stond me uit te lachen toen ik bij de boerderij terug kwam. De reis ging verder  naar  Venezuela Zuid Amerika.

Venezuela het land van Simon Bolivar.
In Venezuela er was een staatsgreep of men verwachte er een staatsgreep.Er stonden wachten aan boord mannekens van amper 16 jaar met een echte stengun.Die liepen wacht om te voorkomen dat er vreemdelingen ongezien hun land in of uit wilden. Voor ons zeelui was er toen niks te beleven geen vrouwen geen haven om lekker te stappen Iedereen bleef dan ook aan boord wand er werd geen verlof gegeven om te gaan passagieren.Ik verveelde me en ging op de kade zitten vissen dat mocht wel als je maar in het zicht van die bewakers bleef was er niks aan de hand. Ik ving in Venezuela vissen en deponeerde deze in het zwembad aan boord.

Dat werd later niet in dank afgenomen door de rest van de bemanning.Ik moest het hele zwembad aan boord schoonmaken.

 

Word vervolgd blijf ons volgen er komen nog vele avonturen.

Wil je het hele boek hebben even mailen en ik stuur het per mail naar je toe.  Lowy.cremers.senior@gmail.com