hoofdstuk 15 boek dat is leven door lowy cremersd

Hoofdstuk 15

               lowy.cremers.senior@gmail.com

Hij die nooit heeft gevaren,weet niet hoe een zeeman leeft.

Singapore zag er in de jaren 60 echt armoedig uit. 

 Dat is nu wel anders erg modern. Daar kwam een man aan boord met hele mooie zijde stoffen.Ik besloot van een soort brokaat stof een pak te laten aanmeten.Je kon voor 70 gulden een maat kostuum laten vervaardigen. De kleermaker uit Singapore maakte maatpakken .
De kleermaker kwam elke dag meten en passen en waarachtig na 3 dagen kwam hij met een mooi glimmend brokaat stoffen kostuum voor mij aandragen. Ik heb dat pak dat in Nederland veel indruk maakte op de vrouwen 3 jaar
gedragen.
Ik zei ooit tegen me moeder tijdens mijn verlof het pak maakt de man ,en inderdaad ik was de dandy als ik dat pak aan had.Toen ik het pak 3 jaar had heb ik het aan vriend in Eindhoven geschonken en die heeft er ook nog 1 jaar mee geblitst . Mijn eerste Tatoo. In Singapore heb ik mijn eerste tatoo laten zetten.
Geloof hoop en liefde mijn Tatoo.

Ik had geloof hoop en liefde op mijn linker arm laten zetten.Maar ik had er rekening mee gehouden dat het niet altijd voor iedereen zichtbaar hoefde te zijn. Dus ik beschouw het als een persoonlijk iets voor me zelf.Later is er nog een afbeelding van Popey de sailor man bij gekomen. Popey the sailorman. Popey mijn 2e tatoo. Popey the sailorman. Ik heb van de tatoo nooit geen spijt gehad elke dag als ik er naar kijk komen de zoete herinneringen weer bij mij naar boven aan die echte goeie ouwe tijd. Mijn grappen over mijn tatoes werkten altijd. Ik heb altijd gezegd als ik moest kiezen tussen een erge grote som geld en mijn herinneringen dan koos ik toch voor het laatste.Want geld kunnen ze van je stelen of het raakt op maar de mooie avonturen uit mijn zeemansleven raken nooit op. . Ook maakte ik de meiden wel eens wijs dat op mijn edele deel het woord ADAM getatoeerd stond.

En dan zei ik altijd als je veel van me houd en mijn lid gaat voor je rechtop staan staat er ipv Adam opeens AMSTERDAM op. Riksja in Singapore. In Singapore was het ook heerlijk stappen.De vrouwen waren er erg lief voor ons zeelui.Als je een nacht plat ging en je moest tegen de morgen weer terug naar boord hing je overhemd gewassen en gestreken klaar voor je.Hoe ze dat flikte is me nog steeds een raadsel volgens mij deed de familie van de griet waar je mee plat ging snachts dat werk.En dan dat lekkere eten in Singapore sate aan een stalletje op straat.Heerlijke rijstmaaltijden voor een habbekrats. En de fiets taxie een soort omgebouwde bakfiets waar ze voor liepen. Het koste bvb 1 dollar om van het schip naar de haven te gaan.En als je halverwege de rit een halve dollar meer beloofde steigerde de man die voor de kar liep als een hengst in de lucht van blijdschap. Singapore prachtig strand. Singapore op straat een show met gevaarlijke slangen gezien. Singapore een prachtig strand en goede bars en cafes. Wij lieten ons als zeelui heerlijk rond rijden in een Riksja in Singapore.

Soms probeerde de bestuurder die voor de kar liep je einde van de rit meer te vragen dan vooraf was afgesproken. Dan hoefde je maar een keer te zeggen we roepen er de Politie bij en hij hield het voor gezien want daar mede wilde hij niet geconfronteerd worden.Die politie trad erg streng tegen deze soort lui op. Dus je betaalde nooit meer dan van te voren was afgesproken met de man die je vervoerde. Er traden op straat ook allerlei mensen op die voor weinig geld met een aapje liepen en dat aapje maakte dan allerlei kunstjes.Zo was er een man met een hond een soort labrador en op de rug van die hond zat heel rustig een klein aapje dat hield een vlaggetje in zijn pootje en zwaaide er mee in het rond.De mensen vooral de zeelui gaven de eigenaar meestal wat klein geld
.Ook zag ik ergens op de hoek van de straat een man met een grote houten kist staan.Er stond nog al wat publiek rond de man.Hij hield een heel verhaal en opende langzaam de kist.En daar lag een joekel van een grote cobra slang in hij had diverse slangen.Maar een slang was wel ruim 2 meter lang en ik denk ongeveer 20 cm dik.Er mochten 2 kinderen uit het publiek proberen deze zware slang op te tillen maar dat ging moeilijk.Het beest had volgens mij geen gif tanden of klieren meer en was zeer rustig. Maar toen de eigenaar het die weer op een grote rieten mat voor zich had neergelegd en het dier met een rode lap toe zwaaide beet het dier zich in die lap vast       

De gevaarlijke slangen als actractie in Singapore. Dus net als bij het stieren vechten was dit dier niet verzot op een rode lap. Gevaarlijke slangen act in
Singapore.

Ik had geloof hoop en liefde op mijn linker arm laten zetten.Maar ik had er rekening mee gehouden dat het niet altijd voor iedereen zichtbaar hoefde te zijn. Dus ik beschouw het als een persoonlijk iets voor me zelf. Ik heb van de tatoo nooit geen spijt gehad elke dag als ik er naar kijk komen de zoete herinneringen weer bij mij naar boven aan die echte goeie ouwe tijd. Mijn grappen over mijn tatoes werkten altijd. Ik heb altijd gezegd als ik moest kiezen tussen een erge grote som geld en mijn herinneringen dan koos ik toch voor het laatste.Want geld kunnen ze van je stelen of het raakt op maar de mooie avonturen uit mijn zeemansleven raken nooit op. Als ik met verlof was en een mooie vrouw vroeg iets over mijn tatoo zei ik altijd het volgende; Ik zei altijd ik heb ook een aap op mijn borst staan.De meeste vrouwen zeiden dan laat maar eens zien.Mijn vaste antwoord was altijd terwijl ik naar mijn edele deel greep nee je kunt hem niet zien maar je mag wel even zijn staart vasthouden.Die grap werkte altijd op de lach spieren van de meiden. Ook maakte ik de meiden wel eens wijs dat op mijn edele deel het woord ADAM getatoeerd stond.

En dan zei ik altijd als je veel van me houd en mijn lid gaat voor je rechtop staan staat er ipv Adam opeens AMSTERDAM op. Riksja in Singapore. In Singapore was het ook heerlijk stappen.De vrouwen waren er erg lief voor ons zeelui.Als je een nacht plat ging en je moest tegen de morgen weer terug naar boord hing je overhemd gewassen en gestreken klaar voor je.Hoe ze dat flikte is me nog steeds een raadsel volgens mij deed de familie van de griet waar je mee plat ging snachts dat werk.En dan dat lekkere eten in Singapore sate aan een stalletje op straat.Heerlijke rijstmaaltijden voor een habbekrats. En de fiets taxie een soort omgebouwde bakfiets waar ze voor liepen. Het koste bvb 1 dollar om van het schip naar de haven te gaan.En als je halverwege de rit een halve dollar meer beloofde steigerde de man die voor de kar liep als een hengst in de lucht van blijdschap. Singapore prachtig strand. Singapore op straat een show met gevaarlijke slangen gezien. Singapore een prachtig strand en goede bars en cafes. Wij lieten ons als zeelui heerlijk rond rijden in een Riksja in Singapore. Soms probeerde de bestuurder die voor de kar liep je einde van de rit meer te vragen dan vooraf was afgesproken. Dan hoefde je maar een keer te zeggen we roepen er de Politie bij en hij hield het voor gezien want daar mede wilde hij niet geconfronteerd worden.Die politie trad erg streng tegen deze soort lui op. Dus je betaalde nooit meer dan van te voren was afgesproken met de man die je vervoerde. Er traden op straat ook allerlei mensen op die voor weinig geld met een aapje liepen en dat aapje maakte dan allerlei kunstjes.Zo was er een man met een hond een soort labrador en op de rug van die hond zat heel rustig een klein aapje dat hield een vlaggetje in zijn pootje en zwaaide er mee in het rond.De mensen vooral de zeelui gaven de eigenaar meestal wat klein geld
.Ook zag ik ergens op de hoek van de straat een man met een grote houten kist staan.Er stond nog al wat publiek rond de man.Hij hield een heel verhaal en opende langzaam de kist.En daar lag een joekel van een grote cobra slang in hij had diverse slangen.Maar een slang was wel ruim 2 meter lang en ik denk ongeveer 20 cm dik.Er mochten 2 kinderen uit het publiek proberen deze zware slang op te tillen maar dat ging moeilijk.Het beest had volgens mij geen gif tanden of klieren meer en was zeer rustig. Maar toen de eigenaar het die weer op een grote rieten mat voor zich had neergelegd en het dier met een rode lap toe zwaaide beet het dier zich in die lap vast De gevaarlijke slangen als actractie in Singapore. Dus net als bij het stieren vechten was dit dier niet verzot op een rode lap.

Ik monsterde op de Johan van Oldenbarneveld als salon bediende .

 


ze hadden daar een soort eigen boord geld dat je alleen op het schip kon gebruiken
.Er zaten die reis ongeveer 880 passagiers aan boord en we hadden 300 man bemanning ongeveer.. Maar groot was mijn verbazing ze hadden daar bij wijze van proef of omdat ze niet genoeg bediendes konden krijgen ongeveer 100 meiden als serveerster mee genomen.Nu dat was voor de zeelui helemaal iets aparts want een vrouw zag je maar zelden als bemanningslid op een schip.Dus die nieuwbakken serveersters werden snachts ook regelmatig samen aangetroffen met een iets meer ervaren bemanningslid.De reis ging naar Australie en New Zeeland. Australie trok me niet zo er was toen nog weinig te beleven.

Ik zit op de reeling met een maat. op de johan van oldenbarnevelt.

 

De reis ging verder naar New Zealand. 
Ik leerde er een dame kennen mooi hoogblond een schoonheid eerse klas.
Ze viel flauw als ze klaar kwam.
Dat was ten strengste verboden maar ja ik was Lowy en zorgde wel dat niemand me in of uit haar hut zag komen.
De vrouw viel flauw .als  ze haar hoogtepunt had bereikt.
Toen we de eerste nacht de liefde beleefde viel die vrouw
op haar hoogtepunt echt enkele minuten flauw.Eerst schrok ik me rot.Maar toen ze weer bij kwam vertelde ze mij de oorzaak. Na dat we er over gepraat hadden zei ze me dat het altijd gebeurde als ze klaar kwam.Het was ook een reden van haar man om te willen scheiden zei ze me. Nu ik had er helemaal geen moeite mee ik wist nu in ieder geval als ze flauw viel dat het geen fake was.IK naaide haar tot ze flauw viel.Ik kon niet begrijpen wat die man van haar bezielde om dit als scheidings reden aan te pakken ,hij besefte niet wat hij miste!
Newzealand 1960
In Auckland aangekomen dacht ik dat ik verliefd was op een meid uit een koffieshop , en besloot om daar in New Zealand bij haar te blijven. Ik liep van boord en bleef 12 maanden in New Zealand achter. Ik droste de JVO en verliet het schip met achterlating van heel mijn hebben en houwen.Ik zat met deze meid op een terras toen het schip de haven verliet en ik zwaaide nog naar de bemanning.Ik bleef ruim 13 maanden in nieuw Zeeland en werkte er in een schapen slachterij..

Er werden elke dag  1500 schapen geslacht.

Ze werden niet verdoofd,men trok de nek achterover en sneed ze gewoon de keel door.

Omdat ze de dochter van de dominee was moesten we elke dag naar de kerk en preken aanhoren en dat deed mijn relatie met haar geen goed,wand ik had en heb nog steeds een hekel aan alles wat met geloof te maken heeft.Dus deze verliefdheid was snel over.En ik vertrok naar een andere stad in New
Zealand.
En ik werkte er in een jam fabriek. En als barkeeper . Ik was
barkeeper  ik was toen 19 jaar.

Ik had het goed naar mijn zin.Ik werkte  als barkeeper en woonde in het hotel.

Maar ja moedertje lief uit Nederland stapte naar de Politie en zei daar mijn zoon is vermist in Newzealand.Kunnen jullie hem opsporen en terug sturen want ik mis hem zo.

De Eindhovense Politie  schakelde Interpol in en ik werd opgespoord.

Tot ik het land als ongewenste vreemdeling moest verlaten. Dat kwam om dat mijn bezorgde Moedertje na dat ze 3 maanden geen post meer van mij had ontvangen contact had gezocht met de maatschappij van het schip waar mede ik vertrokken was.

En via Interpol werd ik opgespoord die weten je altijd te vinden!!

 Ze sloten me in de bajes op tot er een schip iwam dat me mee nam richting Nederland,dat duurde 3 weken. toen zat ik echt tussen het grootste gajes van newzeeland in de beruchte mount Eden gevangenis

Ik ben met de Batjan vanStoomvaartmaatschappiNederland terug naar nederland gegaan.

Vrachtschip de batjan   

Toen onderstaande foto werd gemaakt van de Johan van Oldenbarneveld was
ik aan boord van dit schip ,we waren op weg naar New Zeeland 
1962.

Ik was nogmaar net 1 jaar van het schip de Johan van Oldenbarnevelt af  toen het schip  tenonder ging in de golf van Bisquay.
HET SCHIP GING TEN ONDER,HET
VERHAAL OVER DE ONDERGANG VAN DE
JOHAN VAN
OLDENBARNEVELD HET GROTE PASSAGIERSSCHIP WAAR IK EENS OP VOER.
Op onderstaande foto zie je wat een machtig groot schip dit was toen ik er de reis naar New Zeeland mee maakte. Het was een prachtig schip met verschillende dekken en een heel groot zwembad aan boord.

Johan van Oldenbarnevelt bij vertrek Amsterdam.

Een jaar na dat ik van die grote pasagiersboot was is die vergaan in de golf van Biskaye. De ondergang van de Johan van Oldenbarnevelt die toen verkocht werd aan een Griekse rederij. De Grieken hadden de naam veranderd in TSMS Lakonia.Het schip was geheel wit geschilderd .
De Lakonia vertrok op 19December 1963 precies 13 maanden na dat ik er op was afgemonsterd voor een reis een Kerst cruise van af Southhampton naar de Canarische eilanden,waar het schip in Madeira zou aanleggen,

Op 22 december 1963, zo’n 288 km ten noorden van Madeira ging het mis op de Kerstcruise. Brand brak uit in de kapsalon van het schip. Een zware ontploffing volgde, mogelijk veroorzaakt door exploderende bussen in de kapsalon en een dikke, zwarte rook verspreidde zich over het schip. In de verwarring raakten veel passagiers in paniek. De bemanning, onder bevel van kapitein M.Zarbris, gaf orders zwemvesten aan te doen, maar verder gingen de noodmaatregelen niet. Er schijnt een probleem met de omroepinstallatie te zijn geweest. De mondelinge instructies waren verwarrend. Aan sommigen werd gezegd dat ze benedendeks moesten gaan, anderen moesten naar de eetzaal.
Een gewonde passagier van de Lakonia wordt aan boord van één van de reddingsschepen gehesen na te zijn opgepiukt door een van de sloepen.
Er waren die reis 646 passagiers en 376 bemanningsleden aan boord. De kapitein was de 53 jarige Griek Mathios Zarbis. Op 22 December ,rond 22.00 uur,ontdekte een bediende een dikke rook die onder de deur van het scheepskapsalon vandaan kwam.Toen hij de deur opende ,ontdekte hij dat de hele kapsalon in de fik stond,en hij sloeg meteen groot alarm.Samen met enkele toegesnelde bemanningsleden probeerde ze het vuur te blussen met de aanwezige brandblussers maar tevergeefs het brande te hard.Het vuur verspreide zich razendsnel over de passagiers dekken waar veel hout en wanden etc waren. Er was op het moment van de brand in de bal
zaal een groot feest aan de gang en die gasten wisten nog van niets.De kapitein probeerde via de omroep instalatie de passagiers te bereiken,maar die instalatie werkte al niet meer. Toen rond 23.30 uur de balzaal met rook gevuld raakte stopte de muziek met spelen en probeerde de chef steward Greorge Herbert de angstige passagiers naar het buiten dek te leiden.Binnen 10 minuten stond het hele passagiersdek echter al in den brand.De meeste mensen renden in paniek door elkaar heen,en de opdracht om naar de dinerzaal te gaan werd massaal afgewezen daar die aan de andere kant van de vuurhaard lag.

De johanvanoldenbarneveld was omgedoopt in Lakoni, en brande uit en zonk!

Om 23.30 uur werd er door de marconist radio officier Antonios Kalogridis het eerste noodsein uitgezonden met de woorden grote brand aan boord hebben hulp nodig.En hij sturde meteen er achteraan we treffen voorbereidingen om het schip te moeten verlaten.Om middernacht 2 uur na aanvang van de brand zond de marconist de S.O.S. boodschap de lucht in de radiokamer staat in brand we verlaten het schip.Ondertussen had het vuur de machinekamer reeds bereikt met gevolg dat er ontploffingen plaats vonden.Heel veel passagiers hadden hun toevlucht tot het dek genomen.De purser gaf om 01.00 het bevel om naar de reddingsboten te gaan en het schip te verlaten,dit was dus 3 uur na dat de brand begonnen was.De Griekse bemanning had weing kennis van sloepenrol en mensen in veiligheid brengen op dit grote schip.Er waren al reddings sloepen verbrand voor dat men die naar beneden kon takelen.De scheepsbadmeester en een bediende lieten zich met een touw over de reling naar beneden zakken en konden zo verschillende mensen via de patrijspoort redden.Er kwamen door onkunde zelfs 2 reddings sloepen onderste boven in het water terecht om dat de doorgeroeste kakels afbraken.Slechts de helft van de reddings sloepen kon daardoor wegkomen. Er waren ook mensen die spontaan in de zee sprongen en zo verdronken.Het eersteb schip dat om 3.30 uur tehulp kwam was de Argentijnse passagierschip de Salta,die nam 475 drenkelingen aan boord.Toen kwam er een engelse Tanker Montcalm en een Belgies schip de CHARLESVILLE en diverse anderen schepen snelden toe.De Amerikaanse luchtmacht zette 4 vliegtuigen in die wierpen reddings materialen etc af

De Britten hebben de hele reddings actie met hun oorlogs schip begeleid. Men heeft nog getracht het uitgebrande schip naar een haven te slepen ,wat helaas door het slechte weer niet gelukt is het ging onder. De meeste overlevende werden naar Madeira vervoerd,enkele andere waaronder de kaptein werden naar Csablanca vervoerd. Uiteindelijk bleken er 128 van de 1022 opvarende de ramp niet overleefd te hebben.Er waren 98 passagiers en 30 bemanningsleden die omkwamen. Van de slachtoffers zijn er 53 personen door brand om het leven gekomen.En als de bemanning had geweten hoe te handelen bij aanvang van de brand dan had het aantal slachtoffers niet zo hoog hoeven te zijn. 24 December daags voor Kertmis maakte de Lakonia zwaar slagzij van 10 graden,terwijl het vuur in het binnenste van dit grote schip nog voortjoeg.Noorse en Nederlandse sleepboten slaagden er in sleepkabels aan het brandende schip te bevestigen om het schip naar Gibraltar te slepen,maar het weer was te slecht.En op zondag 29 December ging de vroegere Johan van
oldenbarneveld het schip waar ondergetekend Lowy Cremers in New zeeland was achtergevaren als nog naar de kelder. Binnen 3 minuten zonk het schipover stuurboordzijde en verdween met een plons in de golven.Het wrak ligt er nog 1200 vadems diep.

Gelukkig zat ik er niet meer op toen het schip verging er waren meer dan 100 doden toen het geweldige grote schip ten onder ging.Bij terugkomst in Nederland wilde de maatschappij van mij 1500 gulden terug vorderen die ze als caution voor me hadden betaald in New Zealand.Ik heb die echter nooit terug betaald en wat weer snel op een andere boot.

Ik had ze een voorstel gedaan geef me weer een boot  laat me werken dan  betaal ik elke maand wat terug.Dat hebben ze geweigerd.Na mijn New Zealand avontuur werd ik met open armen ontvangen bij mijn vroegere werkgever Nieveld Goudriaan te Rotterdam.
Nieveld Goudriaan aan de veerkade.

 

Word vervolgd blijf ons volgen er komen nog vele avonturen.

Wil je het hele boek hebben even mailen en ik stuur het per mail naar je toe.  Lowy.cremers.senior@gmail.com

I.V.B. met de vele aanvragen hebben we een 2e email adres er  aan toegevoegd.

udonthanicityweblog@gmail.com

Met dank aan onze Sponsors.