Hoofdstuk 27 belevenissen op de kustvaart in 1960

       

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

Hoofdstuk  27  belevenissen op  de kustvaart 1960

Een bijdrage  van een onzer fans.

 

Nu merkte de ouwe pas wat een gemak het was dat ze een automatische piloot hadden, de Max stuurde
zich zelf.
Er was op dit vroege uur nog weinig vaart, alleen bij de Hembrug was het wat beter op letten.
Zo kwamen ze bij de sluizen van IJmuiden, waar Hein met veel zoenen van Ellen afscheid nam.
Als we samen een keer ergens in een haven liggen, dan stap je maar over op de Maasborg hoor, ik regel het
wel met Berend, beloofde hij.
Ik wil wel antwoordde ze, op één voorwaarde, als er een slot op mijn deur zit.
Lachend gaf ze zijn tas aan, hij hield nog even haar hand vast, maar moest haar los laten omdat ze achter los
moest gooien.
Zielig stond Hein de Max na te kijken toen ze in de mist de sluis uit voer.
Hij gooide zijn tas over zijn schouder en liep over de sluisdeur richting station.
Toen ze eenmaal buiten waren en de Max op koers lag, bespraken ze wie er met wie wacht zou lopen.
De ouwe zou met Ellen lopen en Dirk met zijn vriend Wim.
Wim wilde wel een paar uur slapen, hij was pas tegen de ochtend aan boord gekomen.
Hij had de laatste trein gemist omdat hij was te lang bij Astrid was blijven plakken.
Liftend met een vrachtwagen was hij in Amsterdam gekomen en moest toen nog een dik uur lopen voor hij
aan boord was.
Het leven aan boord ging weer zijn gewone gangetje, wachtje op wachtje af, geen gezeur meer van
leveranciers en landratten.
Het weer speelde niet zo erg mee, fijne stofsneeuw dwarrelde uit de bewolkte hemel.
In de Oostzee woede een complete storm.
De Gruno had twee dagen achter het eiland Gotland, gelegen, afwachtend tot de storm wat zou gaan
bedaren.
Nu ze telefoon aan boord hadden, waren ze meer op de hoogte van wat er op kantoor aan de wal gebeurde.
Het kantoor had gebeld, als ze leeg waren in Kalmar dan konden ze samen met de Gruno staalplaten laden in
Frederiksfaerk, voor Leixoes in Portugal.
Konden ze de Gruno eens een poepje laten ruiken, eigenlijk was de Gruno geen party voor hen, ze hadden
een veel sterkere motor, maar ze verheugden zich er wel op om een reisje met hen samen te doen.
Dirk zat in de stuurstoel en wiegde zachtjes op de maat van de golven heen en weer.
Ze hadden het nu veel gemakkelijker dan op de Gruno, de automatische piloot deed hun werk ze kregen bij
slecht weer geen lamme armen meer
Dirk zat aan Willy te denken , die zou om deze tijd net wakker worden, hij zag haar zo voor zich met het
blonde haar warrig om haar hoofd de trap af komen, om een bakje thee voor haar ouders te zetten.
Nico zou in zijn doorgezakte rieten leunstoel zitten met zijn bretels over zijn hemd heen
Hij hoorde Ellen boven komen, hij vond haar een leuke meid, maar ze had totaal geen vrouwelijke vormen,
ze was zo plat als een scharretje, had Wim eens gezegd, daarentegen had ze heel lichte blauwen ogen en
opvallende mooie witte tanden, wat weer een hele boel goed maakte.
Je kon goed merken dat ze uit een gezin kwam waar gewerkt moest worden, het was voor haar nooit te laat
en nooit te vroeg.
Ze had een stralende lag en gevoel voor humor, maar ze liet zich niet op haar kop zitten.
Steef was nu ook in het stuurhuis gekomen, zijn snuit glom van de zeep.
Hij zat heimelijk over zij kopje thee naar Ellen te kijken je kon aan alles merken dat hij een beetje verliefd
op haar was.
Steef was inderdaad een beetje gek op Ellen op zijn leeftijd was ieder meisje iets bijzonders voor hem, ze
kwam wel eens bij hem in de machinekamer.
Als ze dan iets in zijn oor schreeuwde om boven het lawaai uit te komen, rook hij haar parfum dan was haar
wang zo dichtbij dat hij haar wel eens spontaan een kus wilde geven.
Maar hij paste wel op, hij zag het al voor zich, ze zou hem, snotneus, een oplawaai geven dat hij over de
platen tolde.
Hij nam zich voor als ze eens ergens in een haven lagen dan ging hij naar de rosse buurt, om naar de meiden
te kijken die het als je betaalde, had hij gehoord van zijn vrienden, met je naar bed gingen.
Hij was jaloers op Dirk die had pas een lekker meisje, smoorverliefd was hij op Willy.

260
Hij herinnerde zich nog goed toen een keer op de Gruno, schoof ze naast hem op het kleine bankje in de
messroom, Willy zat met één bil op de bank en de drukte stevig tegen hem aan.
Hij voelde de warmte van haar lichaam, door zijn broek heen gloeien.
Hij was expres niet een beetje opgeschoven om haar meer ruimte te geven, maar was blijven zitten en had
met een raar gevoel in zijn buik zijn bord leeg gegeten.
Om naar de rosse buurt te gaan daar kreeg Steef helemaal geen gelegenheid voor, in Kalmar begonnen ze
gelijk te lossen.
Op die tijd dat Steef dacht met een rood hoofd, schichtig langs het blote vlees te wandelen, moest hij de
motor starten en koos de Max met aan boord een gefrustreerde Steef weer zee.
Na het ontbijt ging hij weer naar zijn domein, om wat ze aan de werf niet geschilderd hadden van een lik
verf te voorzien.
Hij vond het geschikt dat ze hem maar een beetje aan lieten rommelen.
Hij herinnerde zich nog goed dat hij voor het eerst op de Gruno bij zijn zeevader, Bart in de smeeroliekan en
over zijn hand had gekotst.
Nu konden ze niet zo hard slingeren dat hij misselijk werd, iedereen zei altijd in de vetkuil moet je niet
komen met slecht weer, maar het maakte hem niets meer uit.
Hij floot een liedje dat niemand kon horen door het lawaai.
Als een sluipmoordenaar voer de Max van uit de donkere zee de haven van Frederiksvaerk binnen.
Inwendig moesten ze van de Max lachen, heel voorzichtig zouden ze achter da Gruno meren en dan ineens
bij hen in de messroom springen.
Maar daar vergisten ze zich in, voor ze aan kwamen knipte de dekverlichting van de Gruno aan en sprong er
iemand aan de wal om een tros aan te pakken, ze hadden waarschijnlijk precies geweten wanneer ze aan
zouden komen.
Ze werden gelijk uitgenodigd om met heel de crew te komen eten.
Marga het wat extra gekookt als ze pas na het eten zouden komen buurten, was de avond al om voor ze er
erg in hadden.
Als vanouds schoven ze aan het kleine vertrouwde tafeltje van de messroom, het was een gekakel van
jewelste.
Ze herkenden Joost eerst niet, hij had zijn baard laten staan.
Dan kan je niet zien dat hij lacht zei, Bart.
Hij had tegen Steef gezegd, kom jij maar naast mij zitten, rangen en standen zijn hier erg verschillend, dus
laat die dekhengsten maar bij elkaar klitten.
Samen hadden ze honderd uit gepraat over de motor van de Max.
Steef vertelde hem het geval van de ballast, ze moesten er hartelijk om lachen.
Het was niet te overzien dat Marga zwanger was, ze legde steeds aan haar hand op haar dikker wordende
buik.

Ellen ging met haar naar de kombuis en daar vertelde Marga dat ze al een paar maanden onderweg was, ze
vond het heerlijk dat ze weer eens met een andere vrouw van gedachten kon wisselen, al had Ellen die uit
Zeeland kwam wel eens moeite om haar dialect te verstaan.
Verzadigd met volle buiken zochten ze een plaatsje in de salon.
De ouwe ging op de bank zitten maar Joost stond er op dat hij in de enigste stoel die eigenlijk voor de
kapitein was bestemd, ging zitten.
Dirk keek eens rond en zei tegen Wim, zou jij nog wel terug willen naar dit ouwe bootje.
Moet ik heel eerlijk wezen antwoordde Wim.
Tuurlijk mengde Joost zich in het gesprek, maak van je hart geen moordkuil.
Nou eerlijk gezegd treuzelde Wim, schuin naar het plafond kijkend, eu, eu, ja ik zou wel willen, kwam het er
eindelijk uit.
Nou ik ook wel hoor, beaamde Dirk, waarom iedereen hartelijk moest lachen.
Dat komt goed uit zei Joost, begin dan morgen maar bij ons met de luiken open te leggen.
Nu waren Wim en Dirk ineens wel blij dat ze op de Max voeren, met een paar handels op en neer te duwen
lagen bij hun de luiken open.
De volgende dag was de Gruno vroeg klaar, ze waren ook maar de helft zo groot in tonnen als de Max.

 

261
Je kon zien dat ze haast maakten om weg te komen, ze gooiden met de luiken, of de duivel achter hen
aan zat, de trossen werden los gegooid en met een luide stoot op de luchthoorn stoomden ze naar buiten.
Marga stond in het halve deurtje van de kombuis met een theedoek te zwaaien en riep, tot in Leixoes.
Het waaide hard en de weersverwachtingen waren niet best voor de eerst volgende dagen maar de wind zat
tot Kiel in de goede hoek, dus maakten ze van de Max, zich geen zorgen.
Maar er werd ook geen tijd verspild toen ze zelf geladen waren.
Ze waren wel veel sneller dan de Gruno, maar voor het Kiellerkanaal zouden ze hem wel niet meer
ingehaald hebben.
Buiten gekomen vroeg de ouwe, is de lading goed vast gesjord jongens.
Als de wind er uit schiet dan moeten we geen gedonder met de staalplaten krijgen.
Maar Wim en Dirk hadden er op toe gezien dat er genoeg stuw hout tussen de lading zat en het was niet de
eerste keer dat ze deze lading vervoerden.
Zo hotste en botsten ze door de Grote Belt naar het Kiellerkanaal.
Waar ze van het sluispersoneel te horen kregen dat ze maar een paar uur achter de Gruno aan zaten.
Die hebben jullie te pakken in Brunsbuttel zeiden ze, want het waait als een dragonder dus zal de Gruno wel
in Cuxhaven gaan schuilen.
Met de wetenschap dat ze weer een boerennacht langzij van de Gruno zouden hebben, sukkelden ze door het
kanaal.

In Brunsbuttel hoorden ze dat de Gruno er niet over gedacht had om te gaan schuilen, de kapitein met de
baard had gezegd, we hebben wel eens eerder slecht weer gehad, het tij is gunstig dus we gaan door.
Dan zullen ze het wel voor hun kiezen krijgen, begon de ouwe tegen Dirk, ik vind het niet erg slim van Joost
om niet een halve dag te wachten.
Maar ik begrijp het wel, hij kan het niet hebben dat wij hem voorbij varen, dat is zijn eer te na.
We zien hem wel in Leixoes en dan vragen we wel hoe ze het hebben gehad, wij gaan in ieder geval vandaag
niet verder.
Ze meerden af in de haven van Cux, zo als ze Cuxhaven noemden.
Steef smeerde de motor af en maakte alles klaar voor morgen als de wind wat afgezwakt zou zijn en ze weer
verder zouden varen.
Hij knapte zich op en stak al zijn marken in zijn zak hij nam zich voor om een op zoek te gaan naar de wilde
wieven, zo als Wim en Dirk ze noemden.
Maar Cuxhaven leek wel uitgestorven met dit slechte weer, diep in hun kragen weggedoken haven arbeiders
haasten zich naar huis.

Hij dook een loens uitziend café tje in en nam een biertje, de dikke barman zette zonder een woord zijn bier
op de tap en ging zijn krant verder lezen.
Na nog een bier, vroeg Steef zich af waar al die meiden nou bleven, zou hij in de verkeerde kroeg zitten.
Hij bezocht nog drie andere kroegen , maar de wilde wieven waar hij zo naar verlangde waren zeker
allemaal thuis gebleven met dit slechte weer.
Teleurgesteld slenterde hij naar de haven terug, hij zou het wel ergens anders proberen.
Naast de stoeprand stopte een oude mercedes, het raampje werd naar beneden gedraaid.
Hallo zeeman klonk een vrouwen stem van uit de schaars verlichte auto.
Hij liep naar de auto, hij dacht iemand wil de weg vragen, maar dan hadden ze pech hij wist zelf niet waar
hij was.
Moet je naar boord vroeg een meisje van een jaar of twintig, die alleen in de wagen zat.
Steef had te veel bier gedronken en was blij dat hij mee kon rijden en zei zonder na te denken.
graag, maar hoe weet u dat ik naar boord ga vroeg hij.
Het meisje had al aan een paar woorden gehoord dat Steef een Hollander was en sprak nu gebrekkig zijn
taal.
Hij vond haar stem grappig klinken en stapte in de wagen.
Langzaam trok de limousine op, ze vroeg op welk schip vaar je en waar liggen jullie.

Steef antwoordde in een roes, haar heerlijke parfum bedwelmde hem bijna.
Hij keek eens naar haar gezicht, een wolk van blonde krulletjes omringde haar hoofd.
Haar rood gesminkte lippen glinsterden in het vale licht van de straat lantaarns.
Haar melodieuze stem klonk als muziek in zijn oren, Steef kreeg het aardig benauwd.
Hij maakte zijn boortje wat losser.

262

Het is warm hé zei ze vind je het erg als ik wat uit doe?
Ze draaide van de weg af in een stille steeg, tussen twee loodsen vlak bij de haven, hij kon de Max in het
licht van zijn eigen dekverlichting zien liggen.
Ze liet de auto stoppen en trok haar truitje over haar hoofd.
Als door een bij gestoken veerde Steef overeind.
Je hoeft niet te schrikken zei ze en noem me maar Sabine.
Ze zette de motor stil, draaide aan de radio, zocht een zacht muziekje op en draaide haar lichaam naar hem
toe.
HIJ dorst nu wat brutaler naar haar te kijken, ze droeg een piepklein beha’tje die haar niet al te grote borsten
maar net bedekte.
Haar leren rokje was zo kort dat hij haar hele dijbeen kon zien.
Dit heb je nog nooit gedaan hé vroeg ze met haar heerlijke lage stem en streelde met haar hand over zijn
knie.
Steef kon van spanning geen antwoord geven, de hand op zijn knie kroop brutaal omhoog naar zijn buik.
Ola la, fluisterde Sabine jij bent een echte kerel!
Steef had het niet meer, ze pakte zijn hand en legde hem op haar borst, je mag hier wel mee spelen hoor.
Steef voelde dat ze de rugleuning achter over liet zakken en trok hem over zich heen.
Plotseling was hij ergens mee bezig waar hij al een paar reizen over gedroomd had.
Hij keek naar Sabines gezicht en zag dat onder haar blonde krullen een ander kleur haar tevoorschijn kwam
en dat ze ook niet meer zo jong was als dat hij eerst gedacht had.

Hij probeerde zijn broek weer aan te trekken die op zijn enkels hing, nu was de mercedes in eens wel erg
klein vond hij.
Je was erg goed zei Sabine dat heeft een vrouw zo af en toe eens nodig, en trok haar truitje weer aan.
Zal ik je naar je schip brengen vroeg ze liefjes
Steef schrok zich rot, nee ik loop wel naar boord stamelde hij en stapte uit de auto.

 

 

Steef liep naar de kade hij hoorde dat de auto optrok en weer naar de stad terug keerde.

Hij voelde zich een hele kerel, dit was het dus waar hij Dirk en Wim wel eens over hoorde praten, nu kon hij
ook mee praten, maar hij was wel gek om het te vertellen.
Stel dat de ouwe of dat zijn ouders er achter kwamen.
Stoer fluitend en ligt in zijn hoofd liep hij door de stormnacht naar de Max.
Verwondert keek hij door de ramen in het stuurhuis, heel de bemanning was aanwezig.
Ze stonden heel stom te staan, net of er iemand iets aan het vertellen was.
Ze stonden allemaal met hun gezicht naar de achterkant te staren, daar kon niemand staan.
Ellen stond met een zakdoekje tegen haar ogen gedrukt, de ouwe had een arm om haar schouders geslagen
net of hij haar wilde troosten.
Steef trok stilletjes om niet te storen de deur van het stuurhuis open, niemand draaide zich om, om te kijken
wie er binnen kwam.
Opeens kraakte een stem uit de radio, we moeten meer schepen in de buurt hebben om te zoeken, ze hebben
nog kans gezien om een sloep te strijken.
De ouwe vloekte onbedaarlijk en liet een enorme scheet, zo had Steef hem nog nooit gehoord.
Wat denk je er van Dirk, vroeg hij zullen we naar buiten gaan, je bent er van overtuigd dat de lading niet kan
schuiven hé.
Kar aan en los, we gaan er uit brulde de ouwe.
In zijn uitgaanspak starte Steef de motor, hij dorst niet te vragen wat er aan de hand was, maar hij begreep
wel dat er een schip in nood was.

De Gruno was gehaast uit de laadplaats vertrokken, ze hadden onder elkaar gezegd, we zullen dat stelletje
snoevers wel eens een poepje laten ruiken, we laten ons niet zomaar voorbij varen.
In de sluis van Brunsbuttel hadden ze eerst nog besloten om in Cuxhaven het slechte weer af te wachten.
Maar Andries had gezegd, we zij toch geen mietjes, we zitten goed dicht en ik hoorde op school altijd sterke
verhalen, wat een zeeschip de Gruno is.
Joost had zich mee laten slepen door het enthousiasme van Andries, het tij was nu ongunstig, als ze eenmaal
buiten waren zou het wel beter gaan en had besloten om door te gaan.

 

Met dank aan onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

udonthanicityweblog@gmail.com