Hoofdstuk 30 belevenissen op een kustvaarder in 1960

       

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

Hoofdstuk  30  belevenissen op  de kustvaart 1960

Een bijdrage  van een onzer fans.

.

276
Toen Wim en Ellen door de gang naar hun hut liepen en Wim bij zijn hut aan gekomen was kneep Ellen
in Wim’s arm en zei, welterusten maatje en knipoogde naar hem.
Verdomme Wim kreeg het er warm van, ze was echt een maatje van hem, hij wilde dat hij maar nooit dat
laatste biertje genomen had, tevreden lag hij een paar minuten later te slapen
Het begon al een beetje helder te worden, de ouwe had de positie gecontroleerd, verders was er niet veel te
doen voorlopig hadden ze nog zo’n slordige 380 mijl voor de boeg voor ze in de buurt van het kanaal
kwamen en ze de koers zouden moeten verleggen.
Willy kwam boven met thee en boterhammen, zijn we er nog niet vroeg ze met een klagelijk stemmetje?
Vind je dit niet heerlijk vroeg de ouwe.
De Max maakte weer een schuiver van jewelste, ze zette de thee klemvast en keek door het achterraam naar
buiten waar de ochtend schemer de zee verlichte.
Een enorme golf kwam van achteren in lopen, met een gilletje riep ze Pa moet je nou eens kijken en wees
naar achteren.
De ouwe kwam zich vasthoudend aan de tafel naast haar staan.
Hij bromde zachtjes; zo dat is een slokje!
Hij schrok van de waterbult die op hen af kwam, de watermassa krulde niet om maar tilde de Max op en liep
onder hen door, om daarna het achterschip weer in een dal te laten glijden.
De ouwe keek stiekem naar Willy, ze noemde hem voor de tweede maal Pa dat vond hij wel leuk, zou het
doen om hem te plagen, hij zei er maar niets van.
Steef kwam uit de machinekamerdeur en keek naar de enorme water massa’s die op hen af kwamen en
begon alles wat weg kon spoelen achter de waterdichte deur te stuwen.
Hij zag hen staan kijken en zwaaide met zijn hand langs zijn oor, hij gebaarde van nou, nou.
Toen hij naar binnen kwam om zijn eerste bakje te drinken, vroeg hij, komt er nog meer wind kapitein?
Dan kunnen we lachen ik ga alles straks maar stevig dicht knevelen.
De Max werd weer ingehaald door een golf, de top kwam net zo hoog als het sloependek, een heel klein
beetje water spoelde over het dek.
Ze hadden nog nooit slecht weer gehad met dit schip en in de Golf waren ze nog nooit geweest.
Dirk rukte van buiten de deur open en riep, hou je vast, zo als wel vaker liep er tussen de meeste golven een
extra grote boosdoener.
Hij kon nog net de deur sluiten toen de golf zeker een have meter op het achterdek spoelde. Het water
ranselde rond het stuurhuis en stortte voor de brug op de luiken.
De golven waren iets langer dan de Max, als het niet erger wordt dan totnogtoe is er niets aan de hand,
trachtte de ouwe hen gerust te stellen.
Hij had dit ook nog nooit mee gemaakt, maar als hij liet blijken dat hij bang was zou iedereen misschien in
paniek raken.
Leny kwam, nu ook wakker geworden door het watergeweld boven haar en vroeg, wie is er zo vroeg al aan
het schoon schip maken.
Dat ze maar met moeite een grapje maakte was aan haar gezicht te zien, ze was lijkbleek.
Ik ben zo ziek als een hond ging ze verder, hier kan ik niet tegen laat mij maar met storm op de Noordzee
varen.
Ze rende naar beneden even later hoorden we haar met rare geluiden overgeven, een deur klepperde open en

dicht.

Ik kijk wel even bood Willy zich aan en stommelde de trap af.
Het duurde maar even of we hoorden haar roepen, weg, weg ik moet ook kotsen.
Ga jij eens kijken Steef vroeg de ouwe, misschien hebben ze je hulp nodig.
Ik kijk wel uit stamelde hij niet wetend of hij de order wel kon weigeren.

De ouwe keek naar Dirk en Dirk keek naar de ouwe, maar geen van beiden maakten aanstalten om te gaan
kijken wat er gebeurde beneden.
Heel hun wacht bleef het ongeveer het zelfde, het werd niet beter en niet slechter.

Al gauw waren ze aan de enorme golven gewend er liep wel eens een kwade rakker over het achterdek die
probeerde alles wat niet vast zat overboord te spoelen maar het merendeel van de golftoppen kwam niet
hoger dan net op het dek of net er onder.
Ellen was net voor het aflossen van de wacht uit haar bed gekomen en dacht dat ze zo zouden kunnen eten,
maar de twee andere vrouwen waren zo ziek, dat ze weigerden uit hun warme hutje te komen.

277
Geen van tweeën hadden ze nog iets in hun maag om te kotsen, groen en geel hingen ze omste beurten in
de wc pot, dapper trachten ze naar elkaar te lachen en zeiden ze, dit is de laatste keer, maar even later liepen
ze elkaar weer klem in de badkamer.
De ouwe had het niet naar zijn zin, hij was bezorgd voor zijn schip.
De ondergang van de Gruno speelde steeds door zijn hoofd, zou de lading niet gaan schuiven als ze rond
zouden moeten om ter steken?
Hij liet zonder het zelf te merken af en toe een wind.

Dirk voelde zich ook niet helemaal happy door de rare bewegingen van de Max.
Hij vervloekte de ouwe met zijn geschijt, nog even en dan moest hij over zijn nek.
Steef kwam fluitend binnendoor naar boven en vroeg, wat eten we vandaag ik ruik zo’n vreemde lucht, hij
had niet het minste last van de deining.
Als je wilt eten dan zal je het zelf klaar moeten maken Steef zei de ouwe, ik verrot het om naar beneden te
gaan en eten hoef ik ook niet, kijk maar wat je doet.
Ligt Willy nog in bed vroeg hij verbaast.
Hij trok zijn overal uit en ging naar beneden.

Het duurde niet lang of de geur van gebraden vlees vulde het stuurhuis.
De ouwe zat op de stuurstoel maar sprong opeens op de grond rende naar de deur, kwakte hem open en
kotste op het dek de slierten hingen aan de deurpost.

Dirk kreeg ook braakneigingen en werd woest op de ouwe, sta dan ook niet zo te schijten riep hij kwaad
helemaal uit het oog verliezend dat hij het tegen de kapitein had.
De ouwe antwoordde niet maar pakte een lap uit de zak van Steefs overal en poetste de rotzooi weg en
verdween met een, welterusten, naar beneden.
Ellen ging Steef helpen om wat eten te maken, Wim kwam er ook bij en vroeg, ben jij niet misselijk Ellen?
Nou fit ben ik niet, het lijkt net of ik zwanger ben, antwoordde ze.
Meteen wilde ze haar tong wel afbijten om wat ze gezegd had.

Wim wilde wat terug zeggen maar stond met open mond en grote schrikogen naar haar te kijken.
Steef niet wetende wat er een paar dagen geleden gebeurd was keek niet op van zijn kokkerellen en zei, om
zwanger te worden moet je eerst wat doen, als jullie niet weten wat ik bedoel dan wil ik het wel vertellen
hoor.
Ellen herstelde zich het eerst en antwoordde, wat weet jij nou snottert heb je wel eens een blote vrouw
gezien?
Dat zal ik niet weten ketste Steef terug, dat in Cux, hij slikte de rest van de woorden haastig in.
Hij had willen zeggen, dat was zeker een kerel in die mercedes.
Bijna had hij zich versproken, maar de anderen hadden het te druk met hen eigen om op wat hij gezegd had
te reageren.
Dirk had gewacht in de stuurhut tot ze boven kwamen met de middagpot.
Wonder boven wonder zaten ze te schransen of ze met een vlak zeetje in het IJselmeer voeren.
Het was al weer thee tijd toen Leny en Willy boven kwamen, hun misselijkheid was over.
Ze hadden weer wat gegeten, ze zeiden zuur glimlachend we zijn nu gewend aan de glijbaan.

De ouwe zat aan de telefoon en had een heftige discussie met de verzekering, we hoorden soms de naam
Gruno vallen.Maar niemand durfde te vragen waar het over ging.
Eindelijk legde Geert de hoorn op de haak, draaide zich om en zei, dat was de verzekering die hebben
besloten dat de Gruno voorlopig als hij geborgen is, naar Amsterdam word gesleept. Om te bepalen om
eventueel de zaak weer op te bouwen, of dat ze gaan slopen.
Ze vroegen of we er bij wilden zijn dan konden we de zaak samen bespreken.
Wanneer is dat vroeg Wim.
Ze dachten volgende week, dan moeten we als we leeg zijn maar naar Amsterdam varen en de schuit een
paar dagen stil leggen.

Ze ratelden allen door elkaar, van hoe de Gruno er uit zou zien en wat er nog van te maken viel.
Misschien zit er in het ruim nog wel een zooitje vis opperde Steef.

De wind nam in de nacht geleidelijk af waardoor de Max niet meer van die rare schuivers maakte.
Wim en Ellen hadden zo als het hoorde, de honden wacht.

278
Als het goed ging zouden ze net voor dat ze de wacht over zouden geven aan Dirk en de ouwe, het eiland
Ouessant aan de uiterste west kust van Frankrijk op de radar krijgen en zouden ze de koes kunnen verleggen
naar het Engelse kanaal.
Ze verlangden er weer naar om in bekend vaarwater te komen.
Ellen zat in de stuurstoel, Dirk schonk een kop koffie voor haar in en bleef steun zoekend, om niet door de
slingering omver geworpen te worden, met zijn heup tegen de stoel leunen.

Ellen ging wat verzitten en kwam met haar been tegen Dirk’s been aan.
Die deed net of hij het niet merkte, maar Ellen begon met haar tenen tegen zijn been te strelen.
Aangenaam verrast legde Wim zijn hand op haar schouder trok haar hoofd naar zich toe en gaf een kus op
haar voorhoofd, gelijk liep hij naar de kaarten tafel knipte het lampje aan en begon hun positie in kaart te
brengen.
Ellen keek naar zijn schaars verlichte gezicht waar het lidteken van het ongeluk in de Noordzee nog
duidelijk zichtbaar was.
Ze vroeg doet het nog wel eens zeer?
Wim keek op niet wetende wat zij bedoelde.
Ze glipte van de stoel, kwam naast hem staan en streek met haar vingers over zijn lidteken.
Haar vingers voelden koud aan op zijn wang maar maakten dat hij een kriebelend gevoel in zijn maagstreek
kreeg.
Hij pakte haar pols vast en gaf een kus op de binnenzijde van haar hand.

Waar om doe je dit nou El, vroeg hij, je belemmert mij bij mijn navigatie, straks kan ik me niet meer
concentreren en standen we nog ergens.
Ik kan er niets aan doen Wim antwoordde ze, ik vind je gewoon een leuke jongen, toen je van de Gruno
overstapte was ik al een beetje gek op je.
Wat ga je nou straks aan Astrid vragen als je thuis bent?
Heb je al een plan bedacht als ze vreselijk kwaad wordt?
Van mij hoef je niets aan te trekken als jij terug komt dan ben ik toch van boord, dit is mijn laatste reis, mijn
vader heeft al gebeld of ik bij hem aan boord kom.

De ontspannen sfeer in het donker met alleen het geronk van de motor op de achtergrond maakte dat ze
vertrouwelijk tegen over elkaar werden.
Als het mis loopt met Astrid wil je me dan bellen, vroeg Ellen.
Ook gevangen door het mysterie van de nacht en hun gesprekken kreeg Wim een warm sympathiek gevoel
voor Ellen en beloofde dat zij het eerste zou horen hoe het afgelopen zou zijn.
Zo verstreken de wachten de één na de andere, tot de pieren van IJmuiden in het zicht kwamen.
De gewone dingen volgden zich ineens in razend snel tempo achter elkaar op.
De loods kwam aan boord, Nico stond al met zijn auto op de sluis op te wachten.
Wim en Willy hadden maar net genoeg tijd om afscheid van de achterblijvende bemanning te nemen.
Samen stonden ze de uit de sluis varende Max na te kijken.
Wim met een angstig gevoel in zijn maag, Ellen had hem op zijn wang gekust en had hem in zijn oor
gefluisterd, als het mis loopt bel me dan.

Ze liep naar achteren en riep, gooi maar los vakantieganger.
Nico vroeg tijdens de rit honderd uit het duurde dan ook niet lang of ze waren, veelste vroeg naar Wim’s zin,
in Zaandam, waar ze hem ergens afzetten.
Hij wandelde naar het huis van Astrid, zijn hart ging als een razende tekeer.
Hij dacht hoe hij Astrid straks in zijn armen zou houden en haar zou knuffelen.
Hij bedacht zich ineens, het zou wel leuk zijn om een grote bos rozen voor haar te kopen.
Met bloemen kwam hij even later weer voor de deur van Astrids woning.
Hij liep, zo als gebruikelijk bij de meeste Zaankanters door het steegje langs het huis en keek door het raam
naar binnen, gelijktijdig met zijn andere hand zijn schoenen uittrekkend.

Hij liet met een grote vloek de bloemen haast uit zijn handen vallen, op de bank zat Astrid met een vreemde
vent stevig omarmd te zoenen, haar bloes hing open en hij zag duidelijk haar witte bh ‘tje.
Hij stormde naar binnen en brulde, wat is hier aan de hand?
Als door een wesp gestoken vlogen de beide knuffelaars overeind.

279
Wim was door het dolle heen, hij greep de vreemde kerel bij zijn strot en stompte hem met zijn vrije
hand, midden in zijn verbaasde gezicht.
Hij hoorde de indringer zijn tanden breken.
Zo had hij zijn moeder ook eens betrapt, maar toen durfde hij niets te doen, alle woedde van toen kwam
ineens weer boven.
Luid gillend klemde Astrid zich aan zijn armen, hou op , hou op riep ze steeds weer .
Maar Wim ging helemaal door het lint, hij bleef op zijn concurrent in slaan, het bloed droop van zijn
beschadigde knokkels.
Vuile lafaard brulde Wim, kom op sla eens terug, en jij vuile slet waar ben je nou helemaal mee bezig
waarom doe je dit nou, ik hield toch van je.

Ik wil geen zeeman klaagde Astrid je bent altijd maar weg denk je dat ik geen pleziertje wil?
Ik had je wat te vertellen viel Wim haar in de reden, maar dat hoef ik nu gelukkig niet meer te doen en ik
wens je veel plezier met dat watje, hij wees op het hoopje ellende wat op de bank hing.
Hij greep zijn tas draaide zich om en stapte naar buiten, stootte zijn scheenbeen gemeen tegen Astrids fiets
die tegen het huis stond.
Dat deed de deur dicht hij greep de onschuldige fiets en smeet hem dwars door de ramen naar binnen.
Met dat hij het steegje uit kwam, kwam hij de vader en moeder van Astrid tegen.
Hallo begroette de vader hem, leuk jó dat je er bent is Astrid er niet.
Zonder antwoord te geven liep Wim de oudjes voorbij, hen verbaast achterlatend.
Waar moest hij nu naar toe, naar boord kon hij niet, de Max zou nu wel in het IJselmeer zitten.
Hij had ineens zin om zijn eigen te bedrinken, hij dwaalde door de straten van Zaandam tot hij ineens voor
de kroeg stond waar hij samen met Dirk eens piano had gespeeld.

Toen hij binnen kwam herkende de bardame hem meteen hallo Dirk riep ze speel je weer wat vanavond.
Ik ben Dirk niet antwoordde hij, maar Wim en geef me maar gelijk een grote whisky ik heb dorst.
Waar vaar je momenteel op begon ze een gesprek en zette een glas voor hem neer.
Wim pakte het glas met zijn bebloede hand bracht het naar zijn mond en leegde het in één keer.
De vrouw achter de bar voelde met haar jarenlange ervaring gelijk dat er wat aan scheelde.
Ze schonk hem voor de tweede maal een glas vol en wachtte met vraag ogen tot Wim uit zich zelf begon te
praten.
Maar Wim vertelde niets, maar dronk het ene glas na het andere of het water was.
Hij gleed uiteindelijk moeizaam van zijn kruk en sloeg het deksel van de piano open.
De bar juffrouw was blij dat hij van de bar ging, als hij zo door ging dacht ze bij zich zelf dan dondert hij zo
van zijn kruk.
Wim speelde in het begin gewone dagelijkse liedjes maar naarmate hij ingespeeld was, ging hij over op
Ierse liedjes.

De bardame verstond niet veel van die taal maar ze begreep dat het over verdriet ging.
Ze werd er zelfs een beetje weemoedig van, de overige gasten zaten geboeid te luisteren.
Opeens stopte zijn pianospel ze keken zijn richting op en zagen dat Wim voorover op de piano was gevallen
en het uit barste in een enorme huilbui zijn schouders schokten op de toetsen.
De vrouw achter de bar had al heel wat mee gemaakt, maar hier wist zij geen raad mee.
Zo’n grote vent aan het huilen daar moest wel het één en ander gebeurd zijn, ze kende Wim alleen als een
vrolijke flierefluiter.
Ze schonk snel nog een glas whisky in en liep naar Wim toe.
Ze sloeg vertrouwelijk een arm om hem heen en reikte de drank aan.
Wim slokte het verdovende medicijn in één teug naar binnen en keek met betraande ogen naar haar omhoog.
Vind U dat nou ook geen rot streek van haar, vroeg hij.
Voor ze wat wilde antwoordden gleed Wim opzij en bleef tegen haar enorme boezen hangen.
Het laatste wat ze van hem hoorden was een grote vloek, toen zakte hij van de pianokruk op de grond.
Een paar bootwerkers snelden te hulp en legden Wim op een bank onder het raam.
Wat moeten we nu met hem aan, vroeg ze in het algemeen.

Dat is toch die zeeman die met Willy vriend samen op een schip vaart, hoe heet dat ding ook weer, vroeg één
van de gasten.
Ga Nico eens halen vroeg ze die weet wel waar hij heen moet, ik zet hem niet buiten want er is iets meer aan
de hand.

280
De Max voer binnen de sluizen van IJmuiden door het Noordzee kanaal via de oranjesluizen het IJselmeer
op.
Dirk voelde zich in zijn nopjes, het was weer eens leuk om over het meer te varen.
Misschien kwamen ze zijn ouders wel tegen, die zouden volgens de laatste berichten onderweg zijn naar
Deventer als ze daar leeg waren konden ze misschien wel een avondje buurten, jammer dat Willy nu net van
boord was.

Leny stond te sturen, wat is het hier druk mopperde ze, binnenschepen haasten zich om voor donker nog in
Amsterdam te komen ze kwamen van alle kanten naar de geul van het buitenij en passeerden hen op een paar
meter afstand.
Dat komt omdat jij de hele geul voor je zelf wilt hebben lachte de ouwe, laat Dirk maar die is het gewend
tussen die kamikaze piloten.

Zo worstelden ze over de droogte naar de ingang van de IJsel.
Het viel Dirk tegen, met zijn vaders schip hadden ze overal genoeg water, maar de Max lag aardig wat
dieper, het was nog een hele toer om in de haven van Kampen te komen.
Steef stond vaak aan dek om te kijken of hij nog bekenden zag.
De enigste die hij zag was gisterenavond in de geul van het IJ, maar die waren niet zo blij met hun zwaar
afgeladen schip.
Toen Steef stond te zwaaien, stak de schipper van de tegemoet komer zijn vuist op en gebaarde dat ze meer
ruimte moesten geven.
Het duurde nog al even voor ze gingen lossen de lading moest eerst gekeurd worden en dat duurde tot na de
middag.

Ze vonden het maar matig dat ze niet direct gingen lossen, maar het kwam goed uit s’avonds kwamen zijn
ouders langszij, ze hadden gehoord van een kennis, dat de Max al in Kampen was.
In het kroegje was het een gedrang van jewelste, ze waren Nico gaan halen maar Willy had het gesprek
gehoord en ging ook mee , voor ze de deur uit gingen, liepen ze een agent tegen het lijf, die vroeg, is die
vechtersbaas bij jullie thuis?
Nico deed onschuldig en vroeg, welke bedoelt u, hij vermoedde gelijk dat ze Dirk zochten, maar wilde eerst
weten wat er precies was gebeurd.
Wim zo heet hij, een blonde zeeman hij heeft iemand behoorlijk afgetuigd en nog het één en ander vernield
antwoordde de agent.

O die zei Nico die liep hier langs en ramde bijna de ramen uit de sponningen, hij rende die kant uit maar we
gaan hem achterna is die gozer nou helemaal belazert mopperde hij, als u nou naar het station gaat, dan
kijken wij bij de haven, hij moet aan boord van de Gruno zitten en die kapitein ken ik goed, dat is niet één
van de gemakkelijkste.
De agent was een bekende, zo als iedereen op z’on dorp, en geloofde Nico dan ook direct, hij stapte op zijn
fiets en reed naar het station om de woesteling in zijn kraag te pakken.
Inwendig moest Willy lachen om de grap van haar vader, die had natuurlijk zoiets al vaker bij de hand
gehad, wie weet hoe vaak hij al op de loop voor de politie was geweest ze kende Wim te goed, hij had vast
niet iets ergs gedaan
Maar ze was nieuwsgierig wat er was gebeurd was en liep nu op een holletje achter haar vader aan naar het
café.
Aangekomen troffen ze een zielig hoopje mens aan, totaal buiten westen, zijn handen onder het bloed, zelfs
de witte toetsen op de piano zaten er onder.

Willy knielde bij hem neer pakte zijn hoofd in haar handen, maar meer als een enorme dranklucht kon ze
niet ontdekken.
Ze keek vragend naar haar vader die met de kasteleinse stond te praten.
Zij wist ook niet meer dan dat Wim had gezegd, dat hij het een rot streek van haar vond, wie hij met haar
bedoelde wist ze ook niet.
Willy begreep dat het Astrid betrof, daar zou hij een paar dagen heen, wat zou zich daar afgespeeld hebben.
Daar hoefden ze evenwel niet lang op te wachten, de deur zwaaide open en op de drempel stond de vader
van Astrid.
Briesend van woede stapte hij op hen af en riep, laat mij maar eens afrekenen met dat kereltje.

Wordt vervolgd

Met dank aan onze sponsors

 

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com

udonthanicityweblog@gmail.com