8e hoofdstuk uit 2e boek belevenissen opeen kustvaarder 1960

             

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

8e Hoofdstuk  deel 2 Kustvaart 1960

Een bijdrage van een onzer fans.

 

Maar al een poosje vond ik dat hij wat vreemd deed, hij was steeds vaker ‘s avonds weg. 

En zo naïef als ik ben had niet eens door dat hij een ander vriendinnetje had.

Het is geëindigd in een vreselijke ruzie, toen heb ik hem de straat opgegooid en al zijn rotzooi er achteraan. 

De dag erna dacht ik, wat jij kan, kan ik ook en ben de straat op gegaan op zoek naar een leuke jongen.

Maar de een was te lang de ander te dik, toen kwam ik jou tegen, ik dacht, dat moet hem worden.

Het had overigens toch niets geworden want ik was veel te zenuwachtig, maar ik was zo kwaad, dat ik het gewoon uit wraak wilde doen.

Zichtbaar opgelucht dat ze haar verhaal kwijt was, stond ze op pakte een fles wijn en vroeg, zullen we maar op onze kennismaking drinken?

Steef vertelde nu ook waar hij vandaan kwam en voor de avond om was wisten ze een hoop van elkaar.

Op een gegeven moment zei ze ik heb honger, zullen we een frietje gaan eten. 

Even later zaten ze ergens een frietje te eten.

Steef keek met genoegen naar haar kinderlijke genieten van een ordinaire zak friet. 

Hoe zou het straks gaan, zou hij bij haar thuis mogen slapen.

Of ze zijn gedachten had geraden vroeg ze, kom je morgen weer bij me langs?

Zo dat was duidelijke taal, ze wilde niet dat hij vannacht bij haar zou blijven.

Ze kwebbelden nog over van alles en nog wat maar hun gesprekken wilden niet meer vlotten. 

Ze slenterden nog een poosje langs de grachten tot ze opeens weer voor haar deur stonden. 

Ze ging op haar tenen staan gaf hem een kus op zijn mond, en zei welterusten jongen, beloof dat je morgen weer komt.

Hein reisde met de trein naar IJmuiden pakte een taxi voor het laatste stuk naar boord en liep de gangway op.

Hij begroette zijn kapitein en zei, zo ik kom een paar weken uitrusten ik ben dood op van al dat werk op mijn schuit.

Zijn kapitein lachte hem uit en zei, dat komt slecht uit ik ben ook dood op, dus pech voor jou.

Hij kleedde zich om en ging naar de brug, de tweede stuurman was bezig aan de kaarten tafel.

 

Hoe was het Hein, vroeg hij ben je, je nog te buiten gegaan aan het vrouwelijk schoon?

Ik heb wel wat ontdekt maar of het wat wordt dat betwijfel ik, ze heeft denk ik al een vriend.

Nodig hem maar eens uit dan kiep ik hem wel een paar mijl buitengaats over de muur, opperde hij.

Ze waren maar goed en wel klaar met de papieren rompslomp, toen de ouwe op de brug verscheen en zei, over een kwartier gaan we los. 

Het is beneden weer een heksenketel.

O dat is altijd het zelfde, daar trek ik me niets meer van aan, antwoordde Arie de tweede stuurman, een krullenbol  met zijn pet bravourig schuin op zijn kop.

Onder het vrouwelijke personeel beneden dek’s was hij bekend als een charmeur en met succes, als je zijn verhalen tenminste mocht geloven. 

Hein, moet je horen begon hij, bij de geldwissel staat me toch een lekker ding, ik geloof dat ik haar mijn hut van de reis maar eens laat zien.

Hun gesprek werd onderbroken door een langgerekte stoot op de luchtfluit, ten teken dat ze vertrokken. 

Nu even geen privé gesprekken mannen gebood de ouwe. 

Voor ze het wisten voeren ze tussen de pieren en zetten ze koers naar Engeland.

Het was ondanks dat ze niet anders deden, telkens een terug kerend spannend uurtje met de inkomende en uitgaande kotters die kriskras als verlichte kerstbomen voor hun langs koersten zonder zich te melden.

Eenmaal buiten stelden ze de zeepiloot in en hoefden alleen nog maar uit te kijken naar dat soort kamikazepiloten.

Ik denk dat ik maar eens een praatje met onze nieuwe aanwinst ga maken zei Arie en verliet neuriënd de brug.

Hein corrigeerde de koers voor een coaster die zo te zien, koers zette naar IJmuiden.

Hij pakte de kijker en speurde naar de diep geladen zwoeger.

Hij leek verdacht veel op de Max maar er waren zo veel van die dingen en ze leken allemaal op elkaar.

Hij pakte de VHF en riep, ben jij dat Max?

Alsof ze het verwacht hadden, antwoordde Wim, hé grote jongen ik dacht dat je ons niet meer zou zien, nu je zo hoog staat.

Pas maar op dat je niet in ons schroefraam komt Wim, hoe is het met Ellen.

Ze wisselden ze de laatste nieuwtjes uit en met een, we zien elkaar nog wel eens, stopten ze hun gesprek. 

De ouwe had al eens gezegd dat hij het niet zo had, op privé gesprekken door de marifoon.

 

Arie kwam weer boven, nou dat is me ook een katje zeg, begon hij.

Maar wel een mooi ding, volgens mij heeft ze een pruik op en valse wimpers.

Je weet nog niet alles mengde de ouwe zich in het gesprek. Ze heeft kunst tieten en een kunstgebit.

Kent u haar dan, vroeg Arie. 

Ik heb haar papieren vanmiddag  door gekeken, ze liggen daar op de kaartentafel antwoordde de ouwe. 

Arie liep naar de tafel en rommelde door de papieren, te laat er erg in hebbende dat de ouwe hem in de maling had genomen.

Ze hadden een ouwe die niet vies was van een borrel en zeker niet het vrouwelijk schoon.

Ze verdachten hem er van dat hij met zijn vier gouden banden iedere reis wel een passagiere in zijn hut had.

Maar hij zei altijd, jongens, een gentleman geniet en zwijgt.

Hein was toch wel nieuwsgierig naar het meisje en zei, ik ga nog een bakkie doen en dan naar bed.

Voel eens of haar gebit vast zit Hein, merkte de ouwe lachend op, die hem door had.

Een serene rust heerste er beneden deks, de meeste passagiers waren al naar hun hut gegaan alleen een paar late zuipschuiten zo als hij ze noemden hingen nog aan de bar. 

Hij liep naar de balie groette Sjaak de purser en kwam bij het loket waar met haar rug naar hem toe een slank figuurtje nog wat stond te schrijven.

Hein drukte op het ouderwetse belletje op de balie, ze draaide haar hoofd om en glimlachte naar hem.

Kom je ook eens naar me kijken vroeg ze met een lichte buitenlandse tongval.

Het lijkt wel kijkdag, ik geloof dat heel de bemanning al langs is geweest.

Wij zijn als leiding gevenden, bezorgd om ons personeel begon Hein en we willen weten of ze het wel naar hun zin hebben.

Ik ben pas een paar uur aan boord en kan dus niet weten of ik het wel naar mijn zin zal krijgen, ik heb nog niets te drinken gehad, zo lang ik hier sta. 

Ze sloot de deurtjes van haar bureau en kwam achter de balie vandaan.

Haar korte rokje liet haar werkelijk prachtige benen zien.

Hein floot zachtjes en zei, dat heeft de kapitein niet geweten, maar die lijken wel echt.

Wat zei je, vroeg ze op haar heerlijke zangerige Nederlands

Niks antwoordde Hein en vroeg, zullen we nog een afzakkertje drinken voor ik naar bed ga, ik heb maar een paar uur dan moet ik weer beginnen.

Bill een grote neger met een stralend wit gebit, tapte ongevraagd een biertje voor Hein en vroeg wat mag het voor die mooie zeemeermin zijn.

Ze klom op een kruk en bestelde een drankje.

Bill mixte wat drankjes, zette een kleurig glas voor haar met een paars drankje er in en zei iets op zijn Baltick’s.

Prompt antwoordde ze ook in een taal uit Scandinavië,  waar Hein niets van begreep, maar hij zag wel dat ze het erg op prijs stelde dat ze in haar moeder’s taal  aangesproken werd.

Hij kwam er niet meer tussen en besloot dan ook maar naar zijn hut te gaan, hij dronk zijn tweede biertje in één teug leeg, groette Bill en zei tot morgen, zelfde tijd zelfde drankje.

Hij kwam in zijn hut en genoot van de rust die er heerste. Hoog boven de golven en de motoren, leek het wel of hij in een hotel woonde.

Hij keek nog eens over de donkere zee, schoof het gordijntje dicht en kroop in zijn kooi. 

Ze hadden nog een aantal mijlen voor de boeg voor ze in New Castle aan zouden meren.

Half vier werd Hein door de telefoon wakker gebeld.

Hij kon maar moeilijk wakker worden, hij lag lekker te dromen dat hij op zijn kotter in de Oostzee voer, voor hem op het dek speelde kleine Dirk en bij hem in de stuurhut zat op een krukje in de hoek het meisje van het wisselkantoor.

En in de kombuis was Irene aan het kokkerellen het meisje uit de kantine op de zeevaart school.

Maar de realiteit was anders toen hij uit zijn bed stapte, hij kleedde zich aan en liep door de zwak verlichte gang, die naar het bovendek voerde. 

Toen hij langs de hut van de kapitein kwam, zag hij dat die nog wakker was.

Vreemd hij moest toch allang in zijn bed liggen, om twaalf uur was hij al van zijn wacht afgekomen.

Hein hoorde en glas op de grond vallen en een vrouwen stem lachen.

Nieuwsgierig geworden bleef hij staan en luisterde aan de deur.

Hij hoorde dat er mensen door de kamer renden en een stem riep, zie maar dat je me te pakken krijgt. 

De ouwe scheen bezoek te hebben en aan het geluid van de stem te horen, zeker niet van de machinist.

Hein fantaseerde wat er achter de deur gebeurde, hij zag de ouwe al in zijn blote kont achter een dame aan r

ennen.In een opwelling bonsde hij met zijn vuisten op de gesloten deur riep, room service. En rende met grote sprongen de trap op naar de brug.

Lachend stapte hij binnen en vertelde het gebeurde van daarnet, aan Arie.

Kan je donder op zeggen dat hij zo belt, verzekerde die.

Hij had het nog niet gezegd of de telefoon ging.

Hij pakte de hoorn en melde zich. 

Hij luisterde even en sprak in de hoorn.

Ik ben al afgelost kapitein, de eerste is al een poosje op de brug en zit een boterham te eten. 

Ik ga zo naar beneden en kijk wel even, welterusten kapitein en hij hing de hoorn op de haak.

Hij zal weer een aanloopje moeten nemen, lachte Arie.

 

Ik denk dat ik nog even langs de hut van die kleine loop, hij liep naar de radar draaide er wat aan en vervolgde, ze zal zich wel eenzaam voelen, het is haar eerste nacht aan boord. 

Ik zou het maar niet doen antwoordde Hein, ik denk dat je van een koude kermis thuis komt, het lijkt mij een ijsbergje, ze komt volgens mij uit het hoge noorden.

Ik heb gisteren een biertje met haar gedronken maar ze was meer geïnteresseerd in Bill, die heeft haar al onder zijn hoede genomen, met zijn vlotte babbel, hij hoorde gelijk dat ze, ik vermoed, uit Zweden komt.

Logies, Bill heeft jaren op een Zweedse ferry gevaren  en spreekt die taal uiteraard vloeiend.

Arie verliet met een tot ziens de brug,  en vervolgende ik zie haar morgen wel.

Hein vroeg aan de leerling of hij wat te eten wilde halen uit de kombuis die dag en nacht open was.

De leerling keek eerst nog even in de radar en zei, een klein echo’tje recht vooruit op de radar, eerste. 

Soms is hij er en bij de volgende zwaai is hij weg.

Samen stonden ze nog even in de radar te kijken tot plotseling even een duidelijke echo recht vooruit was te zien.

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk.

Met dank aan onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com