Hoofdstuk 19 uit 2e boek over Kustvart belevenissn 1960

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

 

 Hoofdstuk  19   deel 2 Kustvaart 1960

Ingezonden door een van onze trouwe fans.

Nou als je, je verhaal doet bij Geert, dan heb je geen getuigschrift nodig denk ik. Je hebt lang genoeg bij hem gevaren, hij weet heus wel wat hij aan je heeft.

Na heel de morgen een beetje aan boord rond gehangen te hebben en te denken wat hij nu moest doen, besloot hij morgen naar IJmuiden te gaan en eens een praatje op het kantoor te maken of hij nou werkelijk ontslagen was.

Maar de andere dag stond Willy met een vrolijk gezicht weer vroeg aan boord met Dirkje op haar arm. 

Ik heb vannacht een goed idee opgedaan, begon ze, ik ben met de auto kunnen, we niet eens naar Hoorn gaan en een babbeltje met de ouwe Geert maken, wat denk je er van?

Alleen het ritje met Willy trok hem al aan en eens een praatje met zijn oude werkgever maken, kon nooit geen kwaad.

In plaats naar IJmuiden te rijden, reden ze een paar uur later naar Hoorn.

Ze moesten even zoeken, maar plotseling riep Dirkje in zijn kindertaal, daar opa schip en hij wees naar een voor over gebukte staande man, die in het ochtend zonnetje een hond stond te borstelen.

Willy zette Dirkje uit de auto en zei fluisterend, ga maar naar Opa en gaf hem een zetje tegen zijn kontje.

Geheel niet verlegen ging het ventje naast de hond op zijn knietjes zitten en aaide met zijn hand over zijn kop.

De ouwe herkende hem eerst niet en begon met hem te praten, maar plotseling  keek hij nieuwsgierig om zich heen. 

Ik dacht al, riep hij en kwam breed lachend met uitgestoken handen naar hen toe, wat is dat voor een ventje, ik had er glad geen erg in dat het onze Dirk was en hij kuste Willy op beide wangen.

Hij troonde hen mee naar binnen en riep luid, zet eens snel koffie Leny, we hebben bezoek.

Met een schort om en handschoenen aan kwam Leny op het lawaai af en trok Willy mee naar de keuken.

Om met de deur maar in huis te vallen vroeg de ouwe plotseling, waar komen jullie voor, hij had Hein direct herkend als zijn vroegere stuurman en vermoede dat hun bezoek wel iets te maken had met het schip.

Hein vertelde dat hij ontslag had gekregen en nu een ander schip zocht. Zat jij op die ferry die in IJmuiden op de pier is gewaaid, vroeg hij.

Hein schrok er van dat die ouwe het al wist en vertelde maar  gelijk hoe het was gebeurd.

En ook hoe hij had geprobeerd te redden wat er te redden was, maar door de tros in de schroef het niet had geklaard.

De ouwe luisterde naar zijn verhaal, zonder er eenmaal tussen te komen.

Toen Hein zweeg vroeg hij alleen, waarom greep die ouwe niet tijdig in, niet dat hij het dan had voorkomen maar dat was toch zijn plicht?

 

 

Hij wachtte het antwoord niet van Hein af maar tilde Dirkje op zijn schoot die door de open staande tuin deuren met een konijntje in zijn handen was gekomen.

Net of hij er niet helemaal met zijn gedachten bij was, vroeg hij, kan je direct aan monsteren?

Ze hadden het nog nergens over gehad, Willy had alleen maar verteld, dat ze vermoedde, dat Geert met een ander schip bezig was.En nou bood Geert hem min of meer al een baan aan.

Geert keek hem nu recht aan en ging verder. 

Van de week ga ik naar Rotterdam, daar ligt een schip waar we een optie op hebben, ik ga een reisje mee, maar ik ben nog steeds niet zo handig met mijn kunstpoot en zou nog wel een mannetje kunnen gebruiken, om tijdens de reis, de boel van de dubbele bodem, tot het topje van de mast te beoordelen.

Hein was gelijk enthousiast en zei, als ik het goed begrijp dan moet ik wel een overal mee nemen.

En ik kan u verzekeren dat ik er een oog voor heb waar roest zit, dat heb ik wel geleerd op mijn eigen schip, lachte hij. 

Leny en Willy zaten op een afstandje het tweetal te bekijken en hadden er lol in dat Hein zo enthousiast was en beschouwden het als een geschenk uit de hemel dat hij zo onverwacht uit de lucht was komen vallen. 

Voor hem wel op een rot manier, maar daar scheen hij met zijn aangeboren nonchalance niet mee te zitten.

Afspraken werden gemaakt en met een blij gevoel keerden ze laat in de middag terug naar Zaandam. 

Willy bestuurde de auto, dat gaf Hein de gelegenheid om naar haar te kijken.

Hij legde zijn hand achterloos op de rugleuning achter haar en schoof deze steeds een stukje verder op haar schouder.

Willy zei er niets van, maar moest dit natuurlijk wel merken. 

Brutaler door dat ze er niets van zei, liet hij zijn hand steeds verder  gaan tot zijn vingers haar nek streelden. 

Plot zei ze, dat voelt lekker aan ik heb een beetje pijn in mijn nek, masseer daar eens, maar niet zo dat we van de weg af raken hoor.

De verdere rit spraken ze niet meer, maar hij kon merken dat ze in stilte zat te genieten van zijn strelingen, van massage was natuurlijk geen sprake.

 

Ze zette hem af bij  Nico waar hij nog een biertje wilde drinken en beloofde nog even langs komen als ze Dirkje naar bed had gebracht.

Nico zat naar zijn verhaal te luisteren en schonk de nodige borreltjes. 

Hein zag het helemaal zitten, voorlopig een  weekje weer brood op de plank, hij kon natuurlijk wel flink doen, maar er moest wel wat verdiend worden.

Toen ze aan hun laatste borreltje waren, kwam Willy nog even binnen. 

Hein was inwendig een beetje boos op haar, nu hij naar boord wilde kwam ze eindelijk ook eens kijken.

Hij wist niet dat ze extra lang had getreuzeld met Dirkje, ze wilde niet dat Hein haar zou vragen of ze  met hem naar boord zou gaan, na zijn gekriebel in de auto.

Alleen, ontevreden en met onzekere tred wandelde Hein in de donkere nacht naar zijn schip terug.

Twee dagen later haalde Leny en Geert hem op en reden ze naar Rotterdam. 

In de Waalhaven lag de “Silvester” een drieduizend tonner. 

De haven- arbeiders waren bezig het laatste restje staal te laden voor een reis naar, st Petersburg.

Hein was best tevreden met de reis naar Rusland, niet een paar dagen, maar zeker een weekje voor de boeg.

Amper uit de auto, liepen ze samen zonder dat ze het afgesproken hadden, over de kade naar het voorschip en speurden naar eventuele deuken. Maar het schip zag er voor zijn twee jaren nog redelijk ongeschonden uit.

Leny die een beetje verloren bij de auto stond met de achterklep open om hun bagage er uit te halen, werd aangesproken door een matroos die plotseling naast haar stond.

 

Hij pakte de bagage op en vroeg of ze hem maar wilde volgen. Aan boord werd ze opgewacht door de kapitein, een vent met een enorme snor, die een hand naar haar uitstak zo groot als een kolenschop.

In een haast niet verstaanbaar Engels, vermengt met een soort Russisch, loodste hij haar naar de messroom.

Toen Hein en de ouwe even later ook aan boord stapten, hoorden ze haar heldere lach door een partrijspoort klinken.

Toen ze door een matroos ook naar de messroom werden gebracht zagen ze net dat een kok, gekleed in een gestreepte broek, een stuk taart en een kopje koffie voor haar neer zette.

De enorme kapitein met zijn indrukwekkende snor zat glimlachend naar haar te staren en zei, du lekker essen koek, du viel te duun.

Toen Geert over de waterkering stapte, riep hij zonder op te kijken iets in een vreemde taal, waarop prompt de kok zijn kombuis indook en met nog meer taart tevoorschijn kwam plus een grote kan koffie.

De reus stak zijn enorme hand uit en stelde zich voor, hoe hij hete verstonden ze niet, maar dat zouden ze nog wel tijdens de reis nog wel achter komen.

Of ze er niet bij waren vroeg de snor,  wie viel du kginderen en hij stak ter verduideling drie vingers op.

Leny lachte terwijl ze een stuk taart in haar mond stak en stak twee vingers op.

Ieke dgrie jongers und zwei vrouw, klonk het uit de snor.

Twee, vroeg Leny, met opgetrokken wenkbrauwen?

Einer kapoet antwoordde hij  en maakte met zijn hand een kruisje en sloeg zijn ogen naar het plafond.

Eindelijk betrok hij de beide mannen met zichtbaar tegenzin in het gesprek.

Hij bleek uit Letland te komen en had zich een eigen taaltje aangeleerd dat uit een mengelmoes van Engels Duits en Russisch bestond.

Er stond een verlegen man bij de ingang te wachten tot hij opgemerkt werd.

Hein vond het gênant en vroeg, moet u één van ons hebben?

Ik ben de agent en heb de papieren bij me om u uit te klaren antwoordde hij.

De snor keek Hein aan en bromde, du machen papier oben sturen cabien en zwaaide met zijn kolenschop naar de uitgang.

Hein besefte dat hij nu geen gelegenheid meer kreeg om afscheid van Leny te nemen, schudde haar de hand en wilde naar buiten lopen.

 

Maar de enorme stem uit de snor riep hem vragend na,  du niegt kusse du vrouw?

Hein begreep hem eerst niet, maar plotseling schoot hem te binnen dat Leny er te jong uitzag voor Geert en hij hem voor Leny’s man had aangezien.

Hij wees op Geert en antwoordde, hij is haar man.

Verwonderd keek hij van de een naar de ander en bromde, du gelukkieg man heb mooi junger vrouw.

Hein liep met de agent naar het stuurhuis waar een paar mannen achter een kop koffie aan tafel zaten. 

 

Het viel Hein onmiddellijk op dat het een enorm groot stuurhuis was, met een mooi uitzicht over het hele schip.

Heel wat anders dan op de Max, maar hier zou het wel heel wat ongemakkelijker zijn als het slecht weer werd.

Een miezerig ventje, het tegenbeeld van de kapitein, stelde zich voor als de stuurman, hij pakte een map met papieren , legde ze voor hem neer en zei iets in het Russisch en verdween snel naar buiten.

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk.

Met dank aan onze sponsors.

Met dank aan onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com