Hoofdstuk25 uit 2e boek over kustvaartbelevenissen 1960

   

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

Hoofdstuk  25  deel 2 Kustvaart 1960

Een bijdrage van een van onze 3000 fans.

Ja maar ik heb beloofd dat ik vandaag bij Willy zou eten protesteerde
hij.
Hij kwam met een pijnlijke rug van de bank en in de tijd dat Nico een
pot koffie zette waste hij zich even aan het fonteintje.
De koffie die Nico extra sterk had gemaakt, zorgde er voor dat hij
weer een beetje wakker werd.
Nico ging verder dat de Max in Rotterdam moest lossen en voor hij
weer naar zee zou gaan moest hij aan boord wezen, dus ze hadden nog
wel even tijd.
De buitenlucht en de koffie deden hun werk, toen Hein bij Willy
aanbelde voelde hij zich weer topfit.
Aan haar gezicht kon hij wel zien dat hij wat laat was maar een slecht
excuus was te vertellen dat hij gisteren door was gezakt, omdat zijn
voorgenomen speeltje voor de nacht de benen had genomen.
Dirk.jr wilde met hem spelen en eiste zijn aandacht helemaal op,
Willy had koffie voor hem ingeschonken en rommelde nog wat in
haar keukentje.
Hein keek soms op van het spelen en zag haar figuurtje in haar
vrolijke jurkje rond drentelen.
Eigenlijk nog zo gek niet, bedacht hij ze had zo te zien niet geleden
van Dirkje’s geboorte.
Ze mocht er nog best wezen, hij zag het helemaal voor zich, net of ze
getrouwd waren en hij op verlof was.
Ze hoefde alleen maar ja te zeggen en hij was de vader van het ventje,
het leek hem allemaal heel duidelijk en eenvoudig.
Aan tafel kreeg hij weer dat gevoel, als een normaal gezin zat Dirkje
tussen hen in en at van zijn bordje, Hein veegde met een servetje zijn
mondje schoon die het ventje als de gewoonste zaak van de wereld
naar hem omhoog hield.
Na het eten hielp hij haar de tafel op ruimen en ging op de bank zitten
met een arm om Dirkje heen naar de tv zitten kijken.
Hij had er geen erg in dat Willy stiekem naar hem zat te kijken en het
zelfde dacht als hij, als hij me nu vraagt dan sta ik morgen met hem op
het stadhuis.
Maar Hein vroeg niets en dus hoefde ze ook niet naar het stadhuis.

143

Maandag pakte Hein zijn tas en liep naar het station, onderweg
bedacht hij zich en liep terug , belde aan bij Willy die verbaast open
deed.
Hij stak zijn hand uit en zei stotterend, ik zou haast vergeten afscheid
te nemen.
Stom stond hij met haar hand in de zijne, niet wetende wat hij nog
verder moest zeggen.
Zo neem je toch geen afscheid, verstoorde ze de stilte.
Ze trok hem een stukje naar binnen en bood hem haar mond aan.
Hein schopte achter zijn rug met zijn voet de deur dicht en drukte zijn
lippen op de hare.
Volkomen bevangen door haar spontaniteit zocht hij haar tong en
voelde dat zij met haar tong de zijne streelde.
Ze werden wreed gestoord door dat Dirkje aan zijn been stond te
trekken en te duwen.
Hij tilde het joch op en zo stonden ze tegen elkaar aan met jr, er
tussen.
Hij zoende het ventje op zijn hoofdje en zei, ik kom gauw weer terug
hoor.
Na haar nog een keer hartstochtelijk gekust te hebben stapte hij naar
buiten.
Voor hij de hoek omsloeg keek hij nog een keer om en zag wat hij had
verwacht, Willy stond met de kleine op haar arm naar hem te zwaaien.
Wat ze niet zagen dat was dat Siem uit zijn zolderraam hing, hem had
binnen zien gaan en weer zien vertrekken.
Hij kon zich wel voorstellen wat er zich achter de deur had afgespeeld
en had daar behoorlijk de smoor over in, Hij gooide zo hard het raam
dicht dat het bijna uit zijn sponningen viel.
In de trein kwam Hein eindelijk weer en beetje tot rust. Hij zat in
stilte op zich zelf te schelden, dat hij zo stom was geweest om zo maar
weg te gaan.
Hij had best even met haar naar bed kunnen gaan.
Maar aan de andere kant was hij blij dat hij het niet had gedaan,
misschien wilde ze dat wel helemaal niet.
Maar haar kussen logen er toch ook niet om, hield hij zich voor.

144

Verdomme hij ging weer even terug besloot hij, maar toen hij in
Amsterdam was om over te stappen pakte hij toch maar de trein naar
Rotterdam en besloot haar vandaar uit te bellen.
De Max lag in de Spoorhaven en er scheen niemand aan boord te zijn.
Half gelost en enorm scheef lag de schuit aan de kade.
Hij stapte aan boord, keek eens in het ruim vervolgens naar de
kraanmeester en brulde, is dit de eerste keer dat je een schip lost?
Hij schoot een havenarbeider aan, het bleek ook toevallig de voorman
te zijn en vroeg hem waarom ze zo stom moesten lossen.
Hij verontschuldigde zich en vertelde dat kraanmeester een leerling
was.
Tevreden dat de zaak opgelost was stapte Hein het stuurhuis binnen.
Hij dwaalde door de verblijven waar ook niemand te zien was maar
hoorde in de machinekamer getimmer en sleutels op de platen vallen.
Dus daar zaten de rakkers, hij trok de deur open en zag dat er twee kap
Verdo’s bij de werkbank aan het sleutelen waren.
Hij stelde zich voor en vroeg waar de kapitein was.
Die brengt zijn vrouw naar het station vertelden ze hem en beloofden
hem dat ze direct koffie zouden zetten.
Het had zeker geholpen dat hij zo tekeer was gegaan, want Hein
voelde dat de Max weer wat rechter kwam te liggen.
Nog maar net aan boord en zijn eerste order had hij al gegeven, dat
gaat goed zo, grinnikte hij in stilte.
Hij liep door de gang en kwam bij zijn hut waar hij vroeger ook had
geslapen.
Boven de deur was nog steeds het bordje geschroefd, met Stuurman er
op.
Hallo hutje daar ben ik weer bromde hij en gooide zijn tas op het bed.
Hij was bezig zijn werkkleren aan te trekken toen hij de geur van
koffie rook, ze hadden hun belofte waar gemaakt en hij had best zin in
een bakkie.
Tijdens het koffie drinken ging de telefoon, omdat er niemand anders
was nam Hein hem op.
Aan de andere kant melde zich het kantoor met een order voor een
nieuwe reis.

145

Leeg naar Gent laden voor Dublin, melden bij die en die agent. Hein
schreef het op en beloofde het door te geven aan de kapitein.
Ben jij de stuurman die ook met de “Silvester”mee is gevaren vroeg
de stem aan de andere kant.
Hein bevestigde het en vroeg gelijk, weet u waar die uithangt?
Die hebben we nog niet in de bevrachting antwoordde de spraakzame
klerk, maar we weten wel wat hij doet.
Hij is nog in een charter en is op weg naar het noorden dan zal de
overdracht wel plaats vinden, ging hij verder.
Met dat hij de hoorn op de haak legde, stapte Wim binnen.
Hij begroete Hein hartelijk en zei er achteraan, denk er om ik ben zo
sacherijnig als de pest.
Dat is ook wel te zien antwoordde Hein, maar vertel waarom.
Nou Ellen is naar huis en die zal voorlopig wel niet meer komen en als
het goed gaat dan komen ze met z’n tweeën terug.
Zo dat is nog al wat, heb je een beetje gemorst?
Hein sloeg zijn maat op de schouder maar ik denk dat we dat beter
vanavond kunnen vieren ik weet nog wel en leuk kroegje hier net om
de hoek.
Ze kletsten nog een beetje, onderwijl legde Wim zijn nieuwe stuurman
de nodige dingen uit.
Toen de schuit leeg was, verhaalden ze door de brug naar de
Stieltjeskade.
Mooier kon het niet, ze lagen met de gangway haast in de kroeg.
Er lagen nog twee coasters voor hun aan de kade, de bemanning van
hun concurrenten hadden zeker ook dorst, dus zaten ze met een
ploegje aan de bar.

De sfeer was zo als altijd bij zeelieden onder elkaar, sterke verhalen
deden de ronde en bij elk glas bier werden de golven hoger en de wind
harder.
Op en gegeven moment werd er weer een rondje neer gezet.
Een glas stond voor de verkeerde persoon en een getatoeëerde
behaarde arm reikte voor Wim naar het alleen staande glas.
Wim zag de blauwe zeemeermin en schrok zich rot, hij had deze
glimlachende godin al eens eerder gezien, plotseling zag hij het alle
maal weer voor zich.

146

De zelfde grote klauw die een draad door een naald wilde steken, had
hij gezien toen hij op de messroom tafel lag toen hij uit zee was
gevist.
Hij bekeek het gezicht van de man waar de arm aan zat maar kon zich
hem niet herinneren.
Hij vroeg dan ook of hij eerder op de visserij had gevaren.
In onvervalst Katwijks gaf hij toe dat, dat ook niet alles was en dat hij
nu op een coaster zat.
Man schreeuwde Wim dan ben jij mijn redder, en omhelsde de reus.
Nu moest het verhaal natuurlijk in geuren en kleuren verteld worden
en uiteraard weggespoeld met bier.
Wim bleef zijn redder maar op zijn schouders slaan en met steeds
dikker wordende tong hem bedanken voor zijn redding.
De redder moest zijn bril opzetten en er werd een lamp bij gehaald om
zijn vroegere naaikunst te bewonderen.
Man, dat heb ik mooier gedaan dan een stuk in mijn boezeroen, lachte
hij bulderend.
Achter de toog stond een vrouw van middelbare leeftijd met rood
haar.
Hein had al een paar maal naar haar gekeken en naarmate hij
dronkener werd vond hij haar steeds mooier worden.
Hij leunde over de bar en vroeg of ze getrouwd was.
Ze leunde op haar beurt met haar armen op de bar, zo dat hun
gezichten dicht bij elkaar kwamen.
Jammer dat je getrouwd ben zei Hein, die haar trouwring zag.
Ze draaide haar ring langzaan rond, deed hem toen af vervolgens
gooide ze hem in de kassa.
Stoort het je nu nog, vroeg ze gevaarlijk dicht met haar lokkende
mond bij de zijne.
Mij stoort een ring niet antwoordde Hein, maar ik heb geen zin in een
knok party met je man.
O daar is weinig kans op, die zit ergens op de atlantic, antwoordde ze.
Is dat haar van je wel echt van kleur vroeg hij verder, ik heb zelden
zulk mooi haar gezien.
Maar ik weet wel een manier om er achter te komen, ging hij brutaal
verder.
Denk je vroeg ze, en tapte onderwijl een paar biertjes.

Wordt vervolgd, elke dag een nieuw hoofdstuk.

Met dank aan onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com