Hoofdstuk 32 uit 2e boek over kustvaart 1960

   

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

lowy.cremers.senior@gmail.com

Hoofdstuk  32  deel 2 Kustvaart 1960

Een bijdrage van een van onze 3000 fans.

 

179

De Max liep een beetje uit de koers, automatisch duwde Willy een
beetje aan het stuurhandel.
Quasi verbaast keek Hein naar haar en vroeg wil jij sturen?
Hij liep zonder haar antwoord af te wachten naar de kaartentafel en
begon te kroelen met het ventje, die vertrouwelijk zijn armpje om
Hein’s nek sloeg.
Aan het eind van de Kil stuurde Willy of ze het nooit anders had
gedaan onder de bruggen van Dordrecht door en vroeg, wijzend naar
de Noord, daar moeten we toch links af.
Jij staat toch aan het roer, pestte hij haar.
Ze liep naar hem toe en draaide hem pijnlijk aan zijn oor en siste, snel,
anders zwaait er wat.
Hein nam het roer weer over toen Willy wat te eten wilde maken.
Ze ronden de punt van de Lek en een paar uur later nadat ze de sluis
van Vreeswijk waren gepasseerd meerden ze aan de kade om te
overnachten.
Ze hadden net de motor stil gezet toen de telefoon ging en Wim
informeerde waar ze al waren.
Hein schamperde, denk je dat we het zonder jou niet kunnen vinden?
Wim merkte dat hij door de mand was gevallen op deze manier had
laten merken dat hij bezorgd was om het schip en vroeg dingen die
helemaal niet van belang waren uiteindelijk wenste hij ze maar een
goede reis.
Gedrieën stapten ze aan de wal om voor het slapen gaan nog een
wandeling te maken.
Zo als altijd rende Dirkje op zijn korte beentjes een eind vooruit.
Arm in arm slenterden Hein en Willy er achteraan, we gaan een heel
eind lopen zei Willy plotseling.
Hein wist niet waar ze op duidde, voor hem was hij al ver genoeg, hij
was niet zo’n wandelaar, verbaast keek hij haar dan ook aan.
Ze kroelde extra tegen hem aan en fluisterde dan is Dirkje goed moe
en slaapt hij tenminste als een roos.
Waarom fluister je zo vroeg Hein er is in de verste verte geen mens te
zien en buiten dat, iedereen mag toch wel weten dat hij goed moet
slapen.
Ze keek hem met haar hoofd tegen zijn schouder aan met een blik die
hem opeens deed begrijpen wat ze er eigenlijk mee bedoelde.

180

Hij had wel verwacht dat na het bezoek van de machinekamer Willy
van plan was een heel andere koers te gaan varen.
Maar hij voelde zich te veel man om het maar aan haar over te laten
hij wilde haar veroveren en geen gebruik maken van de gelegenheid.
Peinzend hoe hij dat nou eens zou oplossen liep hij door het
gangboord naar voren.
Om de zaak nog wat te rekken klom hij in de bak waar een
generatorset stond te draaien.
Hij ordende wat in de stellingspullen die over de rand hingen.
Toen zijn oog op een oud stuk kleed viel met ingeslagen koperen
ringen.
Speels stak hij zijn vinger door een ring en Eureka hij had een idee.
Hij sneed met zijn mes de ring uit het kleed en ging er mee naar de
motorkamer.
Met een stuk schuurpapier en nadien koperpoets toverde hij de ring
om tot een sierlijke imitatie ring.
Het leek natuurlijk niet in de verste verte op een echte ring maar het
moest ook iets symbolisch worden.
Tevreden met zijn pronkstuk verborgen in zijn zak, keerde hij terug
naar de stuurhut waar hij Willy verwachte, maar ze was er niet.
Beneden gekomen keek hij in Dirkje zijn hut en zag dat het ventje nog
niet sliep maar hem glimlachend aan keek.
Hij tilde het jong uit zijn bedje en fluisterde dat hij stil moest zijn.
Ze slopen als dieven door de gang naar de salon waar Willy
weggedoken in de enigste gemakkelijke stoel zat te lezen.
Ze deden zo voorzichtig dat ze pas opgemerkt werden toen Hein op
zijn knieën met Dirkje op zijn rug voor haar stoel was gekropen.
Wat ben je nou van plan vroeg ze boos, dat joch uit zijn bedje halen ik
heb hem er net met de grootste moeite in gekregen.
Berouwvol keek Hein naar haar omhoog en sprong met zijn
achterwerk als een veulen een paar maal omhoog.
Dirkje schaterde het uit hij voelde zich natuurlijk sterk als ridder te
paard op zijn grote vriend, hij begreep best wel dat hij niet meer uit
zijn kooitje had gemogen.
Hein zette Dirkje bij Willy op schoot en keek haar overdreven
schuldbewust aan.

181

Hij sloeg zijn armen om haar benen toen ze op wilde staan om Dirkje
weer naar bed te brengen.
Wacht even smeekte hij en keek haar aan met de trouwste ogen die hij
maar kon produceren.
Toch nog een beetje boos zakte Willy weer terug in de stoel.
En keek Hein afwachtend en verwachtingsvol aan.
Lieve Willy begon Hein.
En grabbelde gelijk in zijn broekzak, ik wil je wat vragen.
Moet je hem daarom wakker maken klonk haar stem quasi boos terug.
Ja zeker antwoordde hij, ik weet niet of hij het er ook mee eens is, en
zonder zijn toestemming gaat het feest niet door.
Nou dan ben ik benieuwd antwoordde ze, en ging er gemakkelijk voor
zitten.
Lieve Willy en Dirk ging Hein verder, misschien is het wel niet het
geschikte moment, maar ik wacht geen seconde meer anders ben ik
misschien te laat.
Hij likte zijn lippen af nu toch wel zenuwachtig geworden van het
gene hij wilde vragen.
Ze bleef hem nu nieuwsgierig aan kijken helemaal niet vermoedend
wat hij wilde vragen.
Willy begon hij weer, ik bezit geen cent en ben maar stuurman zonder
vooruitzichten, maar ik vraag je het toch, zou je met mij willen
trouwen?
Willy had dit helemaal niet verwacht, eerder had ze gedacht dat hij
een grap met haar uit wilde halen.
Ze voelde haar hart zwellen als een ballon en dacht dat het zou
barsten.
Maar wat heeft Dirkje er mee te maken, een stommere vraag schoot
haar niet te binnen, meer kon ze er ook niet uitbrengen.
Alles, alles antwoordde hij haar, als Dirkje mij niet als vader wil dan
gaat het niet door ik wil jullie alle twee en anders geen een.
Met zijn vrije hand pakte hij de imitatie ring uit zijn broekzak en hield
hem triomfantelijk omhoog.
Om je te laten zien dat ik geen geld heb wil ik deze eenvoudige ring
aan je vinger schuiven maar ik beloof je dat hij meer waarde heeft als
een echte.
Amper uit haar woorden komende antwoordde ze, ja ik wil.

182

Hij bleef haar aankijken toen ze spontaan haar hand naar hem
uitstrekte waar hij zonder moeite de veel te grote ring aan haar vinger
schoof.
En hier mede heb ik ook recht op mijn zoon bracht Hein er schor uit.
Tranen stroomden over Willy’s wangen, die nu naar de stomme
kledenring zat te kijken die om haar vinger zat, het was maar een
gewone koperen ring maar hij glom in haar ogen, of het de mooiste
ring op aarde was.
Krijg ik nu een kus, bruidje, vroeg Hein, die zich ook maar net goed
kon houden nu hij zag hoe die stoere meid zo aangedaan was met zijn
cadeau.
Na een lange kus trok Dirkje hun aandacht, hij begreep niets van het
gebeuren en vond het maar eng dat zijn moeder zo huilde zonder
geluid, en Hein maar bleef kussen.
Gezamenlijk brachten ze hem even later naar zijn bedje waar hij
baldadig in kroop.
Hein bukte zich over het joch en zei luid, welterusten mijn zoon.
Voorover gebukt kroelend met het ventje, zag hij niet dat nieuwe
tranen in haar ogen kwamen.
Terug in de salon zei Willy de ding om haar vinger draaiend, hoe is
het mogelijk, een paar uur geleden voeren we de sluis uit en nu ben ik
al getrouwd, ik wist voor kort niet eens hoe het stadje heet waar we nu
liggen.
Onder een glaasje wijn bespraken ze hoe ze het verder aan zouden
pakken.
Van Hein hoefden ze niet te trouwen, als ik je wat beloof dan hou ik
mijn woord en daar kan geen dominee meer garantie aan geven, grapte
hij lachend.
Maar daar dacht Willy anders over, ze antwoordde dan ook, trouwen
wil ik wel anders kan het net zo gaan als met Dirk, hij heeft geen eens
zijn naam.
Ja maar zo ver zijn we toch nog lang niet, stribbelde Hein tegen.
Ze keek hem weer met zo’n vreemde blik in haar ogen aan en
antwoordde, ik heb wel eens gehoord dat de nachten in Vreeswijk
ontzettend lang kunnen zijn.

183

Hein verslikte zich in de slok wijn die hij net nam en schaterde het uit
om haar uitspraak.
Maar ze bleef hem aankijken zonder te lachen, ze was heel ergens
anders met haar gedachten, waar Hein geen weet van had.
Ze dacht er aan, hoe ze voor de eerste keer met Dirk gevreeën had in
het stuurhuis, dobberend met motorschade ergens voor de Zeeuwse
kust.
Met een wild gebaar van haar hoofd gooide ze haar haren achter haar
hoofd, mooie boel over een paar uur lag ze misschien met Hein in bed
en nou ging ze aan Dirk zitten denken.
Resoluut schonk ze zich nog een glas wijn in.
Hein was nog even naar de kleine wezen kijken en trok haar uit de
stoel duwde haar vervolgens op de bank waar hij naast haar plaats
nam.
Aarzelend sloeg hij een arm om haar heen.
Maar hij hoefde niet verlegen te doen ze kroop gelijk tegen hem aan
en tuitte haar lippen voor een kus.
Genietend van de radio, die of hij het wist, nu een romantisch deuntje
door de salon liet klinken.
Speels streelde Hein met zijn hand haar schouder en kuste haar nek en
haar oor.
Behaaglijk kroop ze verder tegen hem aan en duwde zijn hand tegen
de knoopjes van haar bloesje.
Voorzichtig, haar begrijpend, knoopte hij ze één voor één los en
streelde met zijn hand over haar bh’tje.
Hein vloog met een schreeuw overeind toen de matroos, machinist de
motor startte en wist even niet waar hij was.
Hij droomde dat hij op zijn kotter in de Oostzee voer Willy en de
kleine stonden voorop de bak en wenkte hem met een verleidelijke
glimlach als de Lorely jungfrau.
Hoe harder hij met de motor draaide des te verder verdween Willy,
stom van hem dacht hij als hij naar voren was gelopen dan had hij
haar zo kunnen pakken.
Willy was ook wakker geworden en keek hem slaperig aan, ze
smeekte hem of ze nog even mocht blijven liggen.

184

Hij kuste haar op haar voorhoofd en rook nog de wijngeur van haar
lippen.
Hij sprong uit bed en raapte zijn kleren bijeen die her en der door de
salon verspreid lagen.
Zijn blik viel op de grote kamerplant waar een slipje tussen de
bladeren hing.
Lachend zonder het ding er uit te halen klom hij de trap op naar het
stuurhuis.
Hij had nog maar net order gegeven om de trossen los te gooien toen
Dirkje al in de deuropening hem stond na te apen, en met zijn
kinderstemmetje, lekko, lekko, riep.
Hij pakte hem op schoot en ging in de stuurstoel zitten.
Op een spaarvlam voeren ze door het kanaal naar Amsterdam.
Toen ze voor de Oranjesluizen afstopten kwam Willy met een kopje
thee boven.
Ze hoorde nog net dat hij het kereltje orders gaf hoe hij moest sturen,
Dirkje luisterde aandachtig en duwde de stuurknuppel in de
aangegeven richting.
Hij hoorde dat ze achter hem kwam staan, keek glimlachend naar haar
omhoog en zei, nog even en we kunnen samen in bed blijven liggen,
dan vaart Dirk verder.
Dat wordt vast een echte zeeman antwoordde ze en liet haar handen
over zijn schouders tussen zijn overhemd naar beneden zakken.
Pas maar op bromde Hein, die sluismeester kan met zijn camera
precies zien wat je aan het doen bent.
Geschrokken met een ruk trok ze haar handen terug en begon een
kopje thee in te schenken.
Toen ze eenmaal buiten waren zette Hein de stuurautomaat in
werking en pakte Willy voor een stevige knuffel.
Met zijn handen ging hij onder haar ochtendjas en voelde dat ze
helemaal naakt was.
Met een luide lach zei hij, je moet eens beneden kijken daar groeien
die dingen aan de boom.
Niet begrijpend keek ze hem aan, gelijktijdig Dirkje op de
kaartentafel, die hij als zijn vaste plaatsje beschouwde, een boterham
gevend.

185

Eigenlijk niet zo’n goede plaats voor hem omdat Hein al een keer
pindakaas van de zeekaart had moeten vegen.
Toen ze de pieren van de IJssel binnen voeren kreeg Hein toch een
vreemd gevoel.
Nog een uur en hij zou de Max voor de laatste maal afmeren.
Wat er dan zou gebeuren was nog een beetje onzeker, de nieuwe
schuit bleef waarschijnlijk nog een maand in zijn oude charter en
konden ze nog niet over huizen.
Eindelijk kwam de IJsselkade in het zicht, net voor ze meerden kwam
er een auto aan rijden waar als een duivel uit een doosje een ongeveer
twaalf jarig knulletje uitsprong, die hun trossen aanpakte en met
vereende krachten om de meerpalen legde.
Amper tegen de wal was hij al bij het stuurhuis en vroeg beleefd of hij
binnen mocht komen.
In het geheel niet verlegen, een teken dat hij goed opgevoed was,
stelde hij zich voor, als de zoon van de nieuwe eigenaar.
Hoe wist je dat we er aan kwamen vroeg Hein nieuwsgierig aan het
kwieke ventje.
Wij zijn jullie al een eind tegemoet gereden verklapte hij.
Wat later de vader bleek, stapte nu ook aan boord en verontschuldigde
zich voor het gedrag van zijn zoon.
Hij was niet meer te houden vertelde de man toen hij hoorde dat jullie
onderweg waren.
Hij is zo nieuwsgierig omdat hij nog naar school moet en voorlopig
niet mee kan varen dus nu zijn kans waarneemt om het schip te
bekijken.
Dat zal straks bij jullie ook het geval wel worden en hij wees naar
Dirkje.
Het wordt er dan niet leuker op vertrouwde hij Willy toe, die met een
blad kopjes en een pot koffie boven kwam.
Willy gaf de man een hand en zei, het zal wel de laatste keer zijn dat
we in dit stuurhuis koffie drinken.
De nieuwe eigenaar bleek een gezellige prater te zijn en in no time
kwamen ze een hoop te weten.
Hij wilde met drie dagen zo ver te zijn dat hij kon vertrekken.
Dan mogen we wel beginnen met een rondje door de machinekamer te
maken zei Hein.

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk overde Nederlandse kustvaart in 1960

Met dank aan onze sponsors.

 

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com