Hoofdstuk Nr 33 uit 2e boek over belevenissen kustvaart 1960

   

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

lowy.cremers.senior@gmail.com

Hoofdstuk  33  deel 2 Kustvaart 1960

Een bijdrage van een van onze 3000 fans.

 

186

Het ventje hoorde het woord, machinekamer en stond al
verwachtingsvol bij de deur.
Willy moest er om lachen, zo is mijn zwager ook begonnen, die sliep
haast beneden vertelde ze.
De verdere dag verdeden ze met een rondleiding over het schip, onder
tussen was de nieuwe stuurman, die ook in Kampen woonde, op de
fiets aangekomen.
Hij had de masten van de Max over de huizen gezien en was
nieuwsgierig hoe het er allemaal uit zou zien.
Hij stak zijn goedkeuring niet onder stoelen en banken en gaf de
jongens een pluimpje over het onderhoud van de schuit.
Willy vroeg of ze vandaag al van boord moesten.
Dat zou wel van de gekke wezen lachte de eigenaar, overmorgen is
pas de overdracht en tot dan heb ik nog niets te vertellen.
Ze beloofde dat ze morgen zouden vertrekken en hoopte maar dat haar
vader met de auto hen zou komen halen.
De trein was wel dichtbij maar het zou toch een heel gesjouw worden.
Toen ze alles zo’n beetje bekeken hadden en de gasten verdwenen
waren was het opeens stil in de salon.
Hein had het journaal in gevuld, morgen zou Wim met Geert komen
en zouden ze officieel afscheid van de Max nemen.
Hein werd er weemoedig van, hij trok Willy tegen zich aan.
Ik weet wat je voelt zei ze, bij mij is het net zo ik kan wel janken.
Maar die andere schuit is veel mooier jó waar maken we ons druk om,
met een paar dagen varen we weer.
Hein ging in zijn hut en trok alle kasten open, veel persoonlijke
spullen had hij niet.
Kleding, laarzen, schoenen en een radio die hij bij nader inzien maar
liet staan voor zijn opvolger.
Hij trok een lade onder het bed open en zag een pakket liggen wat nog
ingepakt was.
Verdomd, dat was de trui voor Willy, hij had er helemaal niet meer
aan gedacht.
Hij gaf een brul en liep met het pak naar de salon.
Nieuwsgierig pakte Willy het aan en vroeg, wat zit er in?
Dat was ik helemaal vergeten, maar dat komt omdat je niet meer
verkouden was, maak het maar open.

187

Uitgepakt trok ze de trui over haar hoofd, het zakje met kruiden wat
Ellen er in had gedaan viel op de grond.
Strelend met haar hand over de wol, liep ze naar de spiegel en
bewonderde het pronkstuk.
Het was een slobbertrui dus over de maat hoefde ze zich geen zorgen
te maken.
Ze omarmde Hein en bedankte hem, maar nog meer omdat hij aan
haar had gedacht, toen hij vertelde dat hij hem had gekocht omdat ze
toen zo verkouden was.
Toen ze aan de koffie zaten en Dirkje op bed lag, zuchtte ze, dit is
onze laatste nacht aan boord zullen we het maar eens vieren, met een
flesje wijn?
Het was al ver na middernacht toen ze eindelijk enigszins
aangeschoten naar hun hutje gingen.
Ze lagen nog te slapen toen ze voetstappen hoorden op het dek.
Was die duivelskater al weer aan boord, inwendig moest Hein
lachen, hij kon het best begrijpen dat het joch popelde om door de
verblijven te struinen en de machinekamer te onderzoeken.
Hij stapte uit bed liep naar boven en opende de deur.
Goede morgen stuurman begroete hij het ventje, kom binnen en ga
maar eens een bakje thee zetten voor de vrouw, volgens mijn kan je
dat wel, zoek maar in de kombuis.
Dat liet hij zich geen tweede keer zeggen.
Je kon zien dat hij uit een gezin kwam waar ze als kind zijnde al een
hoop zelf moesten doen.
Hij klom op het aanrecht en zocht in de kastjes naar thee en
beschuiten.
In no time had hij een bakkie gezet en vroeg aan Hein of hij zijn
vrouw wilde roepen.
Gemoedelijk zaten ze even later achter een dampend kopje.
Hun aandacht werd opgeëist door het druktemakertje die vertelde als
zijn vader het wist dat hij hier zat er wat zou zwaaien.
Het wachten was nu op Geert en de toekomstige eigenaar, dan konden
ze inpakken en wegwezen en niet meer omkijken.

188

Hein en Willy waren zich aan de Max gaan hechten, eens moest het er
toch van komen, maar nu het moment zo dichtbij was moesten ze
bekennen dat ze toch wel zenuwachtig waren.
Toen Willy een keer voorover bukte zag Hein zijn zeildoekring aan
een kettinkje om haar hals hangen.
Hij plaagde haar er mee, maar ze keek hem bestraffend, diep in zijn
ogen en verdedigde zich met, als ik ooit een gouden ring krijg dan doe
ik deze toch niet weg, hij is me veel te dierbaar.
Er kwam weer een auto op de kade aan rijden, deze keer bleek het
Nico te wezen.
Hij was nog niet uitgestapt of Geert en de eigenaar werden ook
gebracht door een knul, die alleen stopte om ze uit te laten stappen en
zonder de Max een blik waardig te keuren, gelijk weer vertrok.
Het bleek later de tweede zoon van de eigenaar te wezen, die niets met
de vaart op had.
Omdat Hein niets meer te bespreken had, nam hij afscheid van
diegene die achterbleven, en vroeg aan de ouwe wanneer ze aan
moesten monsteren.
Geert keek hem verbaast aan en vroeg, weet je dat dan nog niet?
Ach ik heb ook zoveel aan mijn kop dat ben ik vergeten te zeggen.
Het kan nog wel een maand duren voor we de Silvester” krijgen.
Neem maar een paar weken vakantie die laat ik je later weer dubbel en
dwars inhalen.
Ga anders maar een reisje met je kotter doen, als we in de vaart komen
dan zal je er wel niet meer aan toe komen.
Toen ze aan de wal stonden en nog een maal hun blikken over de Max
lieten gaan, zagen ze nog net de zoon van de nieuwe eigenaar uit de
bak komen.
Hij rende naar de verschansing stak zijn hand uit en zei, we zien
elkaar toch nog wel eens hé.
Daar hadden ze zelf nog niet aan gedacht dat ze de Max nog wel eens
vaker tegen konden komen.
In Zaandam gekomen zei Hein, rij ons eerst maar eens naar je huis, ik
moet jullie wat belangrijks vertellen.
Nico draaide zich half om en vroeg, wat is er nou zo belangrijk dat je
het nu niet kan vertellen?

189

Hij keek in het spiegeltje en zag dat Willy met een glimlach om haar
lippen zijn blik ontweek en met haar halsketting speelde, maar het wel
zo draaide dat hij de koperen ring net zag hangen.
De rit verder zat hij zich rot te prakkiseren wat die stomme ring nou
aan haar kettinkje deed.
Thuis liep Nico door naar het schuurtje en kwam terug met een paar
flesjes bier.
Hein lachte hem uit en zei, wat ik jullie ga vertellen dat kunnen we
niet met bier vieren, trek maar vast een fles champagne te voorschijn.
In baldadigheid danste hij een rondje met moeder Zwart, die helemaal
niet vermoede wat er boven haar hoofd hing.
Hein pakte Dirkje op zijn arm en begon, ik weet niet of ik het aan u
beiden nog moet vragen, maar Dirkje zijn antwoord heb ik al.
Hij wachtte even om de spanning nog wat op te voeren en ging toen
verder.
En van Willy mag ik de vader van Dirk worden dus ik hoop dat u
beiden er geen bezwaar tegen hebt dat ik voor hen ga zorgen.
Moeder Zwart sloeg van verbazing de handen ineen en mompelde,
gaan jullie dan niet trouwen?
Natuurlijk wel bracht Hein er snel tussen, want Willy wil getrouwd
zijn voor er een baby bij komt.
Als het niet al te laat is fluisterde ze zachtjes waarbij ze kleurde als
een biet.
Even ontging het Hein wat ze zei, maar toen het tot hem door drong
keek hij verbaast naar haar gezicht.
Ze schudde met haar vinger van nee maar zei, het zou toch kunnen.
Nou daar moeten we echt champagne op drinken, het kan nog net voor
het eten, riep Nico, man wat doe je me daar een plezier mee en hij
schudde als een waanzinnige Hein’s hand.
Moeder Zwart was helemaal ondersteboven van het nieuws, ze
stamelde, en weer een zeeman doe je daar wel goed aan meidje?
Toen ze eindelijk naar Willy’s huis gingen, Hein had met Nico heel de
avond zitten pimpelen, was hij een beetje aangeschoten.
Met Dirkje op zijn arm liepen ze voorbij het huis van Siem die
toevallig uit het boven raam hing, hij had zeker net zijn zoon naar bed
gebracht en zag hen aankomen.

190

Hein zag hem ook, bleef voor het huis staan en riep knoerthard, Siem
we gaan trouwen en ik heb al een zoon ook.
Nico die met de koffers achter hen aan kwam zag moeilijkheden
aankomen en duwde, Hein in zijn rug voor zich uit.
Hein overmoedig door dat hij Siem zag begon luid te zingen in plaats
van, Hup,Holland Hup zong hij, Hup, Heintje Hup, we laten Siempie
in zijn hempie staan.
Dat het raam er nu niet uitviel was een wonder, zo hard sloeg Siem het
dicht.
Net voordat Hein door Nico naar binnen werd geduwd, brulde hij nog
even, kom ons morgen maar feliciteren.
Toen hij eenmaal binnen was zag hij dat Willy des duivels was.
Op z’n Zaan schold ze hem uit, of hij nou helemaal belazerd was, wat
moesten de buren wel van haar denken.
Hij keek haar heel schuld bewust aan en klaagde, wat kan ik er nou
aan doen, ik ben nog nooit getrouwd geweest en ik voel me zo
gelukkig, dat mag hij toch wel weten.
Het is wel goed met jou dronkelap, schold ze weer, maar al een stuk
milder.
Ze pakte de half slapende Dirkje over en stopte hem in zijn bedje.
Nico was glimlachend met stille trom verdwenen, hij wist wel dat zijn
dochter helemaal niet boos was maar het gênant vond voor Siem.
Toen ze samen in bed lagen, keuvelden ze nog een beetje na over wat
er die dag was gebeurd.
Nu we nog een paar weken over hebben kunnen we best nog een reisje
met de kotter maken opperde Hein al half slapend, door de drank kon
hij maar net zijn ogen open houden.
De volgende morgen werden ze al vroeg gewekt door Dirkje die een
kapotte trein in zijn handjes had.
Hij schudde aan zijn schouder en vroeg dwingend, jij maken nu.
En Hein kon niet zo goed wezen of hij moest er uit en zat even later in
zijn onderbroek aan tafel het ding te demonteren.
De batterij bleek er verkeerd in te zitten en dus had hij het snel weer in
orde.
Hij rende snel de trap op toen hij hoorde dat Willy uit bed stapte.

191

Ze zat nog een beetje duf in haar pyjama haar benen buiten bed zich
uit te rekken en keek verbaast toen hij weer binnen kwam.
Hein schoof een stoel onder de deurkruk en kwam dreigend met zijn
handen gestrekt als klauwen op haar af, en bromde, ik ben een beer.
Ze keek hem aan en fluisterde, ik weet ook wat voor een beer je bent.

Nadat ze gisteren besproken hadden nog een weekje weg te gaan
besloot Hein zo snel als mogelijk de kotter vaarklaar te maken.
Het was wel laat in het jaar maar met een beetje geluk kregen ze nog
een kontje nazomer.
Proviand en dieselolie moesten aan boord komen, maar met een paar
uur hard werken moest het mogelijk wezen om te vertrekken.
Nico had toen ze aan het varen waren soms een beetje aan boord
gewerkt, dat kwam nu goed van pas alles was opgeruimd, ze hoefde
alleen nog maar de trossen los te gooien.
De nacht bleven ze nog thuis slapen, maar uitslapen was er niet bij,
weer werden ze vroeg gewekt door Dirkje die met zijn rugtasje over
zijn pyjama aan zijn arm stond te schudden tot hij wakker werd.
Als of ze al jaren getrouwd waren zo stoeiden ze met z’n drieën op
het bed tot het tijd werd om er uit te gaan, wilden ze nog vertrekken.
Uitgezwaaid door Nico verlieten ze het steigertje nu eens niet
gehinderd door een binnenkomer, het was nog maar zelden dat er een
zeeschip met hout aan de terminal loste.
Na IJmuiden voor de sluis nog even gebunkerd te hebben voeren ze de
kleine sluis in.
Willy stond te popelen om tussen de pieren naar buiten te varen,
waarom ze zo graag naar zee wilde kon ze niet vertellen maar ze wilde
naar buiten, de vrijheid te gemoed ver van alle drukte, alleen met Hein
en Dirkje.
En het leek er op dat het weer hen nog een paar dagen goed gezind
wilde wezen.
Amper buiten zakte het beetje wind dat er nog was, helemaal weg het
zonnetje kwam nieuwsgierig door de wolken.
Een stukje uit de kust, zette Hein koers naar het noorden, een goed
plan hadden ze nog niet gemaakt maar dat ze naar het noorden gingen
stond eigenlijk voor hen al onbesproken vast.

Wordt vervolgd elke dag een nieuw hoofdstuk

Met dank aan onze sponsors.

 

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com