Hoofdstuk 36 uit 2e boek over kustvaart 1960

   

Al 9 jaar de beste

3000 fans.FB lowy Cremers udonthani.

Ze kunnen niet meer om ons heen.

lowy.cremers.senior@gmail.com

Hoofdstuk  36  deel 2 Kustvaart 1960

Een bijdrage van een van onze 3000 fans.

204

Tevreden dat ze even Wim’s stem had gehoord, kroop ze even later
onder de wol.
Middernacht merkte Wim, dat Hein de trap naar het stuurhuis op
klom, door de in zijn hoogste stand geschoven stuurhut voelde je
gelijk dat er iemand naar boven kwam.
Hij merkte nu pas dat hij dood op was van al de nieuwe dingen, en
verlangde opeens naar zijn kooi.
Hij gaf de wacht over aan Hein en rende naar beneden.
Hij stapte de schaars verlichte hut binnen en zag in zijn kooi een
blonde krullenbol net boven zijn deken uit komen.
Gloeiende, gloeiende wie zou daar nou liggen dacht hij.
Donker blonde krullen? Zou Leny in zijn bed gekropen zijn?
Voorzichtig tilde hij de deken een stukje om hoog maar trok gelijk de
haardos mee en zag dat de pruik op een voetbal was geschoven en
onder de dekens een opgerolde jas tevoorschijn kwam.
Lachend om de mop, gooide hij de pruik en de kleding -stukken op de
bank en kroop in zijn mandje.
Even voelde hij zich weer zo als jaren geleden, terug op de eerste
Gruno, daar hadden ze ook vaak van die grappen uitgehaald.
Met heel de bemanning te kooi bracht iedere klap van de schroef hen
dichter bij Engeland.
Net uit bed en uitgeslapen stond Hein op het achterdek naar het
verdwijnende schroefwater te kijken.
Een waterig zonnetje bescheen een ferry die achter hen langs voer.
Zou je daar niet weer op willen varen hoorde hij de stem van Leny
achter hem, gelijktijdig reikte ze hem een kop koffie aan.
Hein pakte het kopje aan zette het op de boeiing en stak een sigaret
op.
Heel mooi varen antwoordde hij, maar dan moet je vrijgezel wezen.
Hij lacht wat geheimzinnig en vervolgde, te veel loslopende vrouwen.
Vertel eens, probeerde ze hem uit te horen.
Geheimen kan je beter maar niet aan vrouwen vertellen, hielt Hein de
boot af.
Leny schoof vertrouwelijk een arm door de zijne en pruilde, maar ik
ben toch niet iedereen?

205

Hein keek haar aan en fluisterde, ik ben veel te bang dat je het aan
Willy door verteld en ik wil een goed voorbeeld voor mijn zoon zijn.
Lachend om zo veel ontwijkende antwoorden, keerde ze terug naar de
kombuis.

Omdat Wim en de ouwe de wacht liepen hielp hij Leny met de
voorbereidingen voor het eten, de jongens waren met dit rustige weer
aan het schilderen, al met al een rustige overtocht.
Tegen de avond en net voor hoogwater liepen ze Great Yarmouth aan.
Hein stond op het voordek en gooide een werplijn naar de boatmannen
op de kade en vroeg gelijk naar de dichtbij zijnde pup.
Hij pakte zijn portofoon, iets nieuws op dit schip, en melde aan Wim
dat ze vanavond maar tien minuten hoefden te lopen.
Wim begreep natuurlijk niet wat hij bedoelde en antwoordde, ja dat is
goed.
Opgedoft en een paar ponden op zak gingen ze s’avonds de wal op, op
zoek naar een pup.
Steef kon niet mee want hij wilde met de andere machinist een zuiger
verwisselen in een hulpmotor.
Om hem op te monteren zeiden ze dat hij ook maar een vak had
moeten leren.
Aan de gangway stond Leny, in het voorbij gaan vroeg ze lachend,
vertellen jullie morgen wat jullie uitgevreten hebben?
Wim trok een lange neus naar haar en antwoordde, we zien wel,
moeder overste!
Terwijl ze door de eerste straten liepen ontdekten ze al gauw een
geschikte kroeg.
Met dat ze binnen stapten ging de verlichting in het café uit.
In de gauwigheid hadden ze een paar mensen aan de bar zien zitten,
die nu druk bezig waren met tevoorschijn getoverde kaarsen aan te
steken.
De bartender stelde hen gerust en vertelde dat het de laatste tijd wel
vaker gebeurde, onderwijl hun glazen vullend.
Na een paar pullen ale, en hun ogen aan het donker gewend waren,
zag Wim een piano staan.
Zou ik het nog kunnen vroeg hij aan Hein.

206

Natuurlijk jó dat verleer je niet, dan ga ik met die tante dansen en hij
wees met zijn vinger naar een vrouw van middelbare leeftijd met een
enorme boezem, nog groter als de moeder van hun vroegere machinist
op de eerste Gruno in Delfzijl.
De bartender had hen zeker verstaan, want hij zette de prulletjes van
de piano, klapte hem open en wees uitnodigend naar de kruk.
Dat hij het nog niet verleerd was dat konden ze wel horen het duurde
dan ook niet lang of er begonnen al een paar klanten te dansen.
Inspelend op het publiek speelde Wim de ene Engelse wals na de
andere, het duurde niet lang toen Hein zich moed genoeg had
ingedronken en hij de royaal uitgeruste dame ten dans durfde te
vragen.

Nu ze zo dicht bij hem stond viel hem op dat haar boezem nog groter
was dan hij had kunnen waarnemen in het schemerige lokaaltje.
Hein kon zijn armen haast niet om haar heen slaan zón omvang had de
vrouw.
Tot sluitingstijd dronken en danste Hein met de aanwezige dames.
Nadat ze afgerekend hadden gingen ze gezamenlijk naar het toilet om
wat ballast te pompen, zo als Wim het noemde.
Ze moesten door een gangetje achterin de zaak een pleintje oversteken
waar de wc was.
Toen ze hun broek dicht knoopten zagen ze een lijntje met wasgoed
hangen, aan het formaat te oordelen moest het ondergoed zijn van de
dame binnen.
Lachend haalde Wim een BH en een onderbroek van de lijn en stak ze
in zijn binnenzak.
Ze namen afscheid van de bartender en beloofden morgen weer terug
te komen.
Buiten gekomen een stukje van de kroeg vandaan, haalde hij de BH te
voorschijn.
Moet je kijken Hein wat een spanwijdte en spreidde het witte gevaarte
boven zijn hoofd uit.
Hein,natuurlijk ook niet helemaal nuchter meer, sloeg zijn arm om
zijn vriend’s schouder en trok één cub als een piloot uit de eerste
wereld oorlog over zijn hoofd.

207

Wim deed de ander helft op, en gezamenlijk liepen ze zingend met
hun koppen dicht bij elkaar, naar boord.
Hoe dichter ze bij hun schip kwamen des te minder wilden hun benen
wat ze zelf wilden.
Toen ze bij de gangway kwamen kregen ze gehinderd door hun
hoofddeksel, moeite om gezamenlijk over de plank aan boord te
lopen.
Geen van tweeën wilden ze afstand doen van hun trofeeën.
Maar het lukte ze toch om zonder te struikelen beneden te komen.
In hun hut haalde Wim de onderbroek uit zijn zak en toonde hem aan
zijn vriend.
Ik denk dat Leny hem wel wil hebben, lalde Wim met een beetje
dubbele tong.
Voor hun doen zachtjes, slopen ze door de gang naar de hut van de
ouwe en hingen hun souvenir’s aan de deurkruk.
Overdreven op hun tenen slopen ze weer terug naar hun eigen hut.
Leny die nog wat lag te lezen, had hen al op de rammelende gangway
aan horen komen.
Nieuwsgierig wat de zuipschuiten voor de kapiteins hut hadden te
zoeken stapte ze uit bed en keek om het hoekje van de deur.
Ze zag niets bijzonders en trok de deur weer dicht, vast van plan
morgen te vragen wat ze uit hadden gevreten.
Toen ze deur dicht trok hoorde ze dat er wat aan de buitenkant tegen
de deur tikte.
Nogmaals opende ze de deur keek aan de buiten kant en zag iets wit
hangen.
Haar eerste gedachten waren, dat die rotjongens iets voor haar gekocht
hadden en pakte het van de kruk om het binnen te bekijken.
Bij het schaarse licht van het bed lampje, had ze al gauw door dat het
geen cadeautje voor haar kon zijn.
Geert die al half sliep en haar hoorde lachen, draaide zich half om en
keek verbaast naar de onderbroek die ze aan hem toonde.
Die doe je toch niet aan hé, bromde hij, hij had helemaal niet in de
gaten dat het niet van haar kon zijn en bromde verder, kom nou maar
eens slapen.

208

De andere morgen was Leny al in de kombuis bezig toen Hein en
Wim na het openen van de luiken, binnen stapten.
Met haar rug naar de nachtbrakers toe staand aan het aanrecht, vroeg
ze, is het nog laat geworden mannen.
Och dat viel nog al mee, hielt Wim zich op de vlakte.
Was er nog wat te beleven aan de wal, vroeg nou ook de ouwe, gelijk
een hap van zijn boterham nemend.
Hij had het niet helemaal mee gekregen wat er ‘s avonds gebeurd was,
want Lenie had niets verteld van hun nachtelijke escapades.
Ineens schoot het gebeuren van de nacht Hein weer enigszins te
binnen en hij antwoordde, ach we zijn wat wezen winkelen.
We wilden een paar souveniertjes kopen we konden eerst niet slagen,
maar er was nog een nachtwinkeltje open en daar zagen we wat leuks,
maar lachte Wim, mocht het niet passen dan konden we het ruilen.
De ouwe dacht dat ze iets voor hun meiden gekocht hadden en
waarschuwde, dat ze hier voorlopig wel niet meer zouden komen om
te ruilen.
Ja maar we hebben wat voor ons kokkie gekocht antwoordde Hein en
hij keek daarbij zo ernstig dat de paus hem nog geloofd zou hebben.
Nou ja dan zie ik het straks wel, bromde de ouwe.
Al die tijd had Leny niets gezegd, maar had ze met pretoogjes van de
een naar de ander gekeken.
Achterloos merkte ze op, ik zal het straks wel passen en als we moeten
ruilen dan wil ik er wel bij zijn.
Die dag kwamen ze niet leeg en onder het avond eten vroeg Leny
tussen neus en lippen door, hoe laat gaan we aan de wal jongens?
Wim en Hein waren het voorval al weer vergeten en wilden eigenlijk
helemaal niet meer naar de kroeg.
Maar Lenie pakte een ingepakt pakket uit de kombuis en legde het
demonstratief op de tafel in de mess.
Nu ze er niet meer onderuit konden, togen ze andermaal gewassen en
geschoren met z’n drieën s’avonds de wal op.
Gezellig babbelend, gearmd tussen de beide maten liepen ze naar de
pup.
Steef kon weer niet mee, hij wilde het karwei onbedingt klaar hebben
voor ze weer naar zee gingen.

209

De bartender liep gelijk naar de piano en ruimde de spulletjes aan de
kant.
Maar Wim besloot eerst wat te tanken.
Het pakket met de ontvreemde attributen lag gevaarlijk dicht bij de
kroegbaas, op een krukje.
En het werd nog erger toen een nieuwe gast de kruk vrij maakte en het
pak op de toog legde.
Na een paar glazen ale, drong een van de gasten er op aan dat hij weer
wat moest spelen.
Zich rot prakkiserend hoe hij die dingen weer aan de waslijn moest
hangen begon Wim te spelen.
Leny had wel eens gehoord dat hij het kon maar dat hij zo goed
speelde had ze niet gedacht.
Over zijn schouder kijkend knipoogde hij een keer flirtend naar Leny.
Ze kon er niets aan doen maar in een opwelling had ze zin om de
charmeur te kussen, maar als vrouw van de kapitein kon ze dat niet
maken, daarom trok ze Hein op de vloer en danste met hem op de
Engelse wals.
Hein wist niet wat hem overkwam, hij had wel meer gedanst maar
Lenie danste zo goed dat hij haar even op een afstandje hielt en haar
vragend aankeek.
Eigenlijk was er niets vreemd aan, alleen dat ze toevallig de vrouw
van de ouwe was daarom mocht ze toch nog wel goed kunnen dansen.
Dat de ouwe niet mee was gegaan was te wijten aan de pijn in zijn
been en hij niet zo ver wilde lopen.
Hein trok Leny speels wat dichter tegen hem aan.
In plaats dat ze hem afstootte zo als hij verwacht had, bleef ze dicht
tegen hem aan dansen en keek hem ontdeugend aan.
Even dacht hij aan Willy, maar meer als dansen zat er toch niet in, en
je mocht toch wel een beetje lol maken.
Toen de dans teneinde was begeleide hij haar naar de bar gaf haar een
speelse kus op de wang.
Ze kuste hem spontaan terug en fluisterde, daar maak je toch geen
gewoonte van hé.
Ze zagen geen kans om het pakket mee naar achteren te smokkelen.
Maar Leny vroeg waar ze de kleren stiekem neer kon leggen, dan zou
zij het wel doen.

Wordt vervolgd,elke dag een nieuw hoofdstuk

Met dank aan onze Sponsors

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com