Hoofdstuk 39 uit 2e boek kustvaart 1960

Deel 39 van 2e boek over kustvaart 1960

Door een van onze fans.

223

Met steeds het gesprek in zijn gedachten over het personeels gebrek
op de havenslepers kwam hij thuis en begon er gelijk over.
Straks moet Dirkje naar school en de kleine er bij dan vaar je nooit
meer mee, trachtte hij de zaak mooier voor te stellen dan dat het in
werkelijkheid misschien was.
Tot diep in de nacht spraken ze er over om van baan te veranderen.
Willy wilde hem het in geen geval uit zijn hoofd praten, niet meer
naar zee te gaan maar trachtte hem voor te spiegelen hoe het leven aan
de wal zou worden.
Geen vreemde havens meer, geen stormachtige of spiegelgladde
Oostzee meer voor de boeg.
Maar ik vaar toch, verweerde hij zich en dan iedere nacht thuis, lijkt
jou dat niets?
Denk je dat er nooit eens een schip in de nacht naar Amsterdam moet,
bracht ze de realiteit onder zijn ogen.
Met een ja maar, en nog eens een ja maar, besloten ze er nog eens een
nachtje over te slapen.
Veel te vroeg was hij weer wakker en dacht gelijk aan de
mogelijkheid om toch te varen en tevens aan de wal te zijn, het liet
hem niet los en hij besloot dan ook naar IJmuiden te gaan voor een
gesprek.
Zenuwachtig reed hij naar de kust om eens na te vragen of er nog
plaats was voor een stuurman.
Waar hij nog het meest over in zat was het gesprek, stel dat hij
aangenomen werd, dat hij dan met Geert zou moeten voeren.
Die zou dan ook een ander voor hem in de plaats moeten zoeken en
dat hij dan niet meer met Steef en Wim zou varen daar had hij nou al
pijn van in zijn buik.
Willy had hem voorgehouden dat zij ook niet hun hele leven samen op
een schip zouden blijven.
Vroeg of laat zou Wim ook aan de wal gaan.
Ze stond vierkant achter hem, wat hij ook zou doen ze zou zijn keuze
goedkeuren, ze begreep ook wel dat als de kleine naar school zou
moeten, en dat duurde echt niet zo lang meer, ze weer alleen thuis zou
zitten.
Ze kon nu wel begrijpen dat Steef zo de pest in had gekregen op hun
lange reis in de Middellandse Zee.

224

Ze had gemakkelijk praten zij was lekker met kind en al bij haar vrijer
en dan dat mooie weer er bij, dan had je toch helemaal geen belang
naar huis.
Hein klopte op het loket, waarna een jonge vent hem naar de directie
kamer bracht, waar een dikke onbeschofte vent met een voet op het
bureau zat te telefoneren.
Hij nam nog een haal van zijn dikke sigaar voor hij vroeg wat hij
kwam doen.
Hein kreeg gelijk de pest in, hij was toch ontboden, zo als ze dat
noemden met een mooi woord, en nou wist die dikzak niet eens wie
hij was.
De dikke rommelde nog wat in zijn papieren, nam met zijn vrije hand
weer een andere rinkelende telefoon op en brulde, dat ze dan maar
zonder matroos die Panamees moesten halen, waren ze nou al aan hun
pensioen toe?
Wie er nou koffie moest zetten, bromde hij in het niets de telefoon
neer gooiend.
Zo wat hadden we ook weer vroeg hij nu een stuk vriendelijker, o ja
jij kwam vragen of er wat te doen was hé, nou je hebt het gehoord.
Werk zat maar geen personeel, we hebben er drie nieuwe boten bij en
geen ervaren mensen, ik word er gek van.
Dan kan ik gelijk weer gaan bracht Hein naar voren, ik kom van de
kustvaart en heb alleen ervaring met een sleepboot voor de kop.
Nou dat is al heel wat, bromde de dikke en hij pakte weer een
rinkelende telefoon op.
Man hoe moet ik dat nou weten schreeuwde hij, neem die griet van je
mee, die is toch zo handig, zo als je altijd beweerd.
Zeg wacht eens even, hij hielt zijn hand voor de hoorn en vroeg aan
Hein, heb jij wat te doen?
Hein haalde zijn schouders op en antwoordde, nee ik ben net met
verlof.
Hij haalde zijn hand van de hoorn en brulde, er komt zo een man aan
boord, schut maar vast naar buiten hij is in tien minuten op de sluis.
Zo dat is dan geregeld zei hij en keek Hein aan, ik laat je naar de sluis
brengen daar stap je op een van onze boten en doe maar een reisje mee
naar Amsterdam.

225

Dan kan je gelijk horen wat voor een slavendrijver ik ben ze kunnen
mijn bloed wel zuipen, maar dat komt omdat ze geen van allen
verstand van het bedrijf hebben.
Je kan toch geen zeeschip een paar dagen laten dobberen omdat ze
geen vent hebben die koffie moet zetten.
Hij drukte op een interkom en brulde, ik heb hier een man zitten die
moet over tien minuten op de sluis zijn, zorg er even voor, geen
antwoord afwachtend liet hij de knop weer los.
Glibberend over pas gevallen sneeuw klauterde Hein even later aan
bord van een sleper die alleen op en spring in de sluis lag.
Hij klom naar het stuurhuis waar een wat oudere man hem opwachtte
in de deur opening.
Hij gaf hem een hand en stelde zich voor.
Hein had een zenuwlijder van een kapitein verwacht die gestrest was
door zijn kantoor.
Het tegendeel was echter waar, hij vroeg op een vriendelijke manier
wat hij al zo gedaan had en beduide gelijktijdig dat hij achter het roer
moest gaan staan om de boot uit de sluis te varen.
Hein keek door de voorruit op het dek of er een matroos bij de trossen
stond.
Die ziet vanzelf wel dat we vertrekken zei de ouwe, die gelijk door
had dat hij niet een bakker aan het roer had staan.
Met een kalm gangetje voer Hein de sluis uit en pakte de verrekijker,
las de naam op een zeeboot die langzaam richting sluis kwam.
Hij vroeg, de naam lezend, is die voor ons, kapitein?
Bevestigend antwoordde de op een krukje zittende ouwe, en
vervolgde, vlak voor de kop ga je rond en dan doe ik het wel verder.
Hein vond het wel angstig toen ze zo vlak voor de Zweed rond gingen,
waar ze al een tros lieten vieren.
Hein had het al diverse malen gezien hoe slepers voor een zeeschip
vast makten, maar nu hij zelf op zo’n boot stond vond hij het wel
spannend.
De ouwe kwam naast hem staan en zei, trek die ouwe jekker maar aan
en ga aan dek, help Dirk even hij zal je wel vertellen hoe het moet.

226

Op het achterdek waar het gelukkig sneeuwvrij was door de warmte
van de er onderstaande motor, trok hij samen met de matroos de dikke
manilla tros aan boord, waar Dirk, Hein moest gelijk aan zijn eigen
Dirkje denken, handig de lus in de beting pikte en schril op zijn
vingers floot ten teken dat ze vast waren.
Hij wenkte Hein naar voren waar hij door een openstaande deur
verdween.
Weldadige warmte kwam hem tegemoet, hij zag een fornuis met een
pruttelende pot koffie er op.
Met een verwensing greep Dirk, een knul van een jaar of twintig, de
pot en gooide de inhoud met een zwaai over de boeiing.
Als dat eenmaal gekookt heeft is het niet meer te zuipen, vertelde hij
en begon een verse bak te zetten.
Met de verse bak pleur, zo als hij het noemde gingen ze naar het
stuurhuis, waar de ouwe met zijn rug tegen het stuurrad geleund naar
zijn sleep stond te kijken.
Hoe bevalt het slepen vroeg de ouwe met een glimlach. Ik zou nooit
meer wat anders willen grapte Hein terug.
Het was inmiddels donker geworden toen ze voor de Zaan langs
voeren, verdraait hij dacht aan Willy die niet zou weten waar hij
uithing.
Hij vertelde dat zijn vrouw niet wist waar hij zou blijven, Nou dan bel
je toch even naar huis bood de ouwe aan, ze kan wel denken dat je
verzopen bent, en vertel maar gelijk dat het wel morgen wordt voor je
thuis komt.
Genietend van een gekregen boterham van Dirk en een mok koffie
kwamen ze met hun sleep bij de Handelskade aan waar hij moest
wezen.
De ouwe stuurde hem naar het dek met de order maar goed naar Dirk
te luisteren en te kijken hoe hij het deed.
Het was maar goed dat ze dekverlichting hadden anders was hij al op
zijn eerst reis al verongelukt door de wegzwiepende tros.
Met de losse boot vertrokken ze even later weer terug naar IJmuiden.
De ouwe liet hem weer sturen en ging achter in het stuurhuis op de
bank liggen, Dirk zat naast hem op de ouwe zijn kruk en vertelde dat
hij de sleper nooit in het midden van het vaarwater kon houden.

227

Sturen was niets voor hem, hij was het liefste aan dek of in de
machinekamer.
Ver na middernacht meerden ze aan een steiger voor de sluis, waar
Hein afscheid van de ouwe nam, die hem stil aan keek en zei. ik hoop
dat je gauw beslist ik denk wel dat jij het onder de knie krijgt.
Thuis gekomen kleedde hij zich stilletjes uit, keek nog even naar de
slapende Dirkje en kroop voorzichtig tegen Willy aan.
Door zijn koude benen werd ze half wakker maar drukte, zijn koude
negerend, haar kontje tegen hem aan.

S’morgens vroeg maakte ze hem al wakker en moest hij ondanks dat
hij klaagde dat hij nog maar amper had geslapen, vertellen wat hij mee
had gemaakt.
Fantaserend hoe het verder zou gaan lagen ze lekker onder de dekens,
kijkend naar het dakraam waar sneeuwvlokken zich opstapelden.
Na het eten liep hij naar Nico om hem om raad te vragen, hij kwam er
zelf niet uit, en van Willy hoorde hij ook niet wat hij graag wilde
horen.
Bij Nico kreeg hij haast ruzie omdat hij juist van hem verwacht had
dat hij het wel met hem eens zou wezen.
Maar daar kreeg hij gelijk tegen wind, of hij eigenlijk wel wist waar
hij mee bezig was. En hij moest nou niet denken dat hij niet wist waar
hij over sprak.
Want hij had het zelf mee gemaakt toen hij aan de wal ging.
Hein verweerde zich door te zeggen dat hij toch bleef varen al was het
dan op een andere manier.
Nico schonk hem met een kwaad gezicht ondanks het vroege uur een
borrel in en sloot het gesprek af met, je moet het zelf maar weten maar
kon niet bij mij zeuren als het je het niet meer naar je zin hebt.
Hij ontmoette Geert toen hij weer eens naar boord ging om te kijken
hoe het er voor stond met de reparatie van de Gruno.
Geert zat tegen over hem in de messroom waar ze een bakkie dronken.

228

Hein wist niet hoe hij moest beginnen, maar Geert maakte het hem
gemakkelijk door te vragen of hij weer mee naar zee ging als zeer
klaar voor waren.
Of heb je andere plannen vroeg hij.
Het bleek dat Willy al met Lenie had gesproken en het een en ander
had verteld, maar dat het aan Hein lag wat hij zou beslissen.
Als je maar beloofd dat je terug komt als je het niet naar je zin hebt
vroeg hij.
Ik zal je missen en over een paar jaar moet ik voor Wim ook en ander
zoeken, maar tegen die tijd gaan mijn jongens wel varen grapte hij
met een tragische blik in zijn ogen die heel wat anders verraden.
Omdat ze voorlopig nog niet klaar waren met de Gruno, monsterde
Hein om onnodige kosten te besparen gelijk maar af.
Twee dagen later stapte hij aan boord bij zijn vorige kortstondige
kapitein, die hem blij begroette.
Je zal zien begon hij als je een beetje goed oplet ben je in de kortste
keren kapitein, wat ik je brom, maak gebruik van het personeels
gebrek en zeg nooit dat je het niet kunt, rade hij Hein aan.
Drie maanden later, hij had net z’n eerste schip naar zee gebracht met
de ouwe op het achterdek, toen hij op kantoor moest komen.
Wat zou er nou weer boven mijn hoofd hangen dacht Hein die na de
eerste keer nog maar één keer bij de bullebak was geweest.
De ouwe gaf hem de raad mee om wat ze hem ook aanboden het maar
te doen.
Eens werd hij toch voor de leeuwen gegooid, of het nu was, of over
een paar jaar.
Toen ze aan de steiger lagen vlak voor het kantoor, liep hij in zijn
werkplunje naar boven.
Op kantoor was het nog precies het zelfde, een volle asbak en een met
twee telefoons gelijk bellende dikzak die hem begroette met een
handbeweging een stoel aanwijzend.
Hij schoof een papiertje over het volle bureau aan en belde verder.
Hij keek op het papier en las, twee bakken van Beverwijk naar
Harlingen, slb, “Stentor”.

 

Wordt vervolgd,

Elke dag een nieuwepagina.

met dank aan onze sponsors

onze sponsors.

 

 

       poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

Resort and swimmingpool and Fishing pool

Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

Leeya resort swimming and fishing.

 

Gold filler  jksuradee chonburie

Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

lowy.cremers.senior@gmail.com