Marokkaanse jeugdcriminaliteit: dwingend gedrag is kern van de zaak. Het is uit het leven gegrepen Nr 234.

 

 

 

dwingend gedrag is kern van de zaak conclusie van Hugo Pannekoek Haarlem

 

Reeds 13 jaar de beste udonthani weblog

3000 lezers,volgers,fans

Ze kunnen niet meer om ons heen.

Een bijdrage van Hugo Pannekoek

Allochtone jongens begaan meer zware misdaden dan autochtone jongens. Uit de structuur van Marokkaanse gezinnen kun je opmaken dat dat te wijten is aan , dwangmatig gedragdat de jongens thuis oppikken bij gebrek aan echte opvoeding.

Bij jeugdcriminaliteit spelen sociale, culturele en psychologische kenmerken van de jongeren en hun leefomgeving een belangrijke rol. Etnische afkomst heeft daarin de afgelopen jaren meer dan gemiddeld aandacht gekregen. Er zijn immers duidelijke aanwijzingen voor een relatie tussen etniciteit en de kans dat jongeren delinquent gedrag vertonen. Waar het ‘uitsluitend’ gaat om ‘lichtere delicten’ zoals diefstal en vandalisme zijn de verschillen tussen autochtone en allochtone jongeren gering. Bij bepaalde allochtone groepen, zoals bij Turkse jonge mannen en vrouwen, lijkt het voorkomen daarvan zelfs lager te liggen dan bij Nederlandse jongeren.

 

Maar de bijdrage aan de harde kern is volgens de criminaliteitsstatistieken groter door allochtone dan door autochtone jongeren. In de leeftijd tussen 12 en 24 jaar plegen allochtone jongeren vaker ernstige delicten, zoals diefstal met geweld, straatroof, berovingen, overvallen en verkrachtingen. En ze komen vaker dan autochtone jongeren in aanraking met politie en justitie. Het gaat vooral om Marokkaanse, Surinaamse en Antilliaanse jongens.

Dwangmatig

Veel gezinnen waarin tenminste een van de (adolescente) kinderen herhaald ernstig en gewelddadig delictgedrag vertoont kenmerken zich door ‘coercive behavior’.

Een gemeenschappelijk kenmerk van jongeren die (gewelddadig) delinquent gedrag vertonen is ‘coerciveness’, dwingendheid. Zij trachten doorgaans door verbale of fysieke dreiging of geweld jegens personen, dieren of goederen hun doelen te bereiken en hun behoeften te bevredigen. Dit dwingende gedrag wordt verworven in de gezinssituatie in interactie met ouders en andere gezinsleden die dergelijk gedrag als modellen talloze malen voordoen. Ze is waarschijnlijker bij kinderen die reeds een ‘kwetsbaarheid’ voor zulk gedrag vertonen -zoals kinderen met gedragsproblemen, vaak op grond van temperamentele of neurologische (afwijkende) kenmerken, of kinderen met een betrekkelijk geringe intelligentie en (daarmee) probleemoplossend vermogen.

De beste oplossing zou zijn : Pak die ouders  de kinderbijslag af.

In gezinsinteracties heeft ‘coercive behavior’ doorgaans een of meer van de volgende karakteristieken:a) het eerste wat ouders doen bij ongewenst of irriterend gedrag van kinderen is verbaal straffen (verwijten, uitschelden, kleineren, berispen); b) het eerste wat ouders doen bij ongewenst of irriterend gedrag van kinderen is fysiek straffen. Voor zowel a) als b) geldt dat deze reacties heel snel en heel vaak worden gegeven. Voorts is er sprake van afwezigheid van reacties zoals c) het kind waarschuwen maar verder niet interveniëren en d) het kind verbaal of anderszins met de nodige uitleg en begrip tot een ander gedrag proberen te stimuleren en e) het kind vooral belonen en prijzen bij gewenst gedrag en zelden straffen bij ongewenst gedrag.

Een belangrijke factor in de ontwikkeling van dwingend gedrag bij kinderen is dat ouders of opvoeders die zelf ‘coercive behavior’-patronen vertonen, niet in staat zijn of vaardigheden missen om systematisch en voorspelbaar grenzen te stellen, een kind te leren zich naar die grenzen te richten en die grenzen indien gevraagd of gewenst steeds weer opnieuw uit te leggen. In plaats daarvan dwingen de ouders door verbaal of fysiek geweld aanpassing aan de gestelde grenzen of de ouderlijke verlangens bij het kind af. Door bij voorbeeld gebrek aan toezicht laten ouders het niet zelden zover komen dat kinderen de gestelde grenzen overschrijden en reageren pas later. Ook komt het voor dat ouders bij wijze van disciplinering hun kinderen provoceren de grenzen te overschrijden om hen vervolgens daarvoor te straffen.

Een belangrijk en begrijpelijk gevolg is vermijding van ouders door de kinderen, van onttrekking aan het ouderlijk gezag. De kinderen zijn immers bang voor de ouders. Hiermee wordt verwijdering tussen ouders en kinderen waarschijnlijk. Het gevolg daarvan is weer dat kinderen, zodra zij daartoe in staat zijn, zich sterk zullen oriënteren op leeftijdgenoten en met name op leeftijdgenoten waaronder of waarmee, jegens vreemden buiten de groep, het in het gezin geleerde ‘coercive behavior’-patroon uitgeoefend kan worden. De socialisatie van ‘coercive behavior’ in gezinssituaties en de generalisatie van ‘coercive behavior’ naar buitengezinssituaties vanuit een groter of kleiner netwerk van relaties met deviante peers, vormen volgens deze opvatting de bakermat van veel antisociaal en ernstig delinquent gedrag bij daarvoor kwetsbare jongeren en jongvolwassenen.

Hechting

Waar de gemeenschap haar sociale controle functie verliest, wordt vooral het ontwikkelen van een stabiele hechtingsrelatie met tenminste één van de ouders van belang voor de ontwikkeling van kinderen. De ontwikkeling van een pro-sociaal gedragspatroon wordt daar in belangrijke mate mede door bepaald. Dat geldt in het bijzonder voor de hechtingsrelatie met de ouder van hetzelfde geslacht. Bij de overgang naar of geboorte in Nederland vallen voor kinderen van Marokkaanse ouders de protectieve factoren van de Marokkaanse gemeenschap en de traditionele Marokkaanse cultuur in belangrijke mate weg.

In plaats van de gemeenschap in brede zin zoals die in Marokko bestond, zijn ze nu vrijwel uitsluitend aangewezen op hun ouders. In veel gevallen kennen de kinderen daarvan maar één ouder goed, namelijk de moeder. De ontwikkeling van een stabiele hechtingsrelatie met de vader is eerder bedreigd dan die met de moeder. In de Marokkaanse cultuur bemoeien vaders zich relatief weinig met de opvoeding van hun jonge kinderen. De vaders zijn vaak buitenshuis, brengen de tijd door op het werk, in de moskee of in koffiehuizen.

Ook de in Nederland woonachtige Marokkaanse mannen brengen buitenshuis veel tijd door met andere mannen en bemoeien zich relatief weinig of niet met de opvoeding van hun jonge kinderen. De Marokkaanse mannen die hier door (de komst van) hun gezin een belangrijke rol als opvoeder moeten gaan vervullen, hebben daarvoor vaak weinig tijd of pedagogische vaardigheden. In de traditionele cultuur was vader iemand die gehoorzaamd moest worden en waarmee de kinderen hun problemen niet bespraken. Voorzover ze dat met hun ouders deden, deden ze dat met de moeder die vooral een go between functie had tussen de vader en kinderen.

Omdat moeders en dochters veel thuis zijn en jongens buiten, is de kans dat meisjes een stabiele hechtingsrelatie met één volwassene, met hun moeder, ontwikkelen veel groter dan de jongens met hun vader. Jongens verkeren in vergelijking met meisjes in het nadeel wat betreft het hebben van een goed oudermodel. Daarbij speelt verder een rol dat de vader sociaal gesproken voor veel Marokkaanse jongens meestal geen erg aantrekkelijk model is. Hij neemt in de Nederlandse samenleving doorgaans een ondergeschikte positie in en staat laag op de sociaal-economische ladder.

In vergelijking met veel Nederlandse volwassen modellen, zoals leerkrachten, hebben Marokkaanse vaders daarnaast het nadeel dat ze minder gewend zijn om problemen uit te praten, veel repressiever of straffender optreden, en weinig die hulp kunnen bieden die hun kinderen nodig hebben om zich in Nederland goed te ontwikkelen, bij voorbeeld het begeleiden van school- of huiswerk. Willen Marokkaanse jongeren zich in Nederland ontwikkelen op een gunstige manier dan moeten zij dus in veel gevallen in sociaal en emotioneel opzicht afstand nemen van de gedragspatronen van hun vaders.

Voor een goede ontwikkeling hebben zij andere modellen nodig, bij voorbeeld andere Marokkaanse modellen, andere Marokkanen in Nederland. Omdat er in de inhoudelijke zin van het woord geen Marokkaanse gemeenschap in Nederland is – de vaders en de gezinnen zijn min of meer los van elkaar naar Nederland gekomen – vinden zij die ook niet gemakkelijk bij andere Marokkaanse mannen in Nederland. Waar zij ze zouden kunnen vinden is bij Nederlandse mannen, maar dergelijke rolmodellen zijn verwarrend omdat veel jongens zich niet-Nederlands voelen en met het volgen van Nederlandse rolmodellen schofferen of schenden zij de eer of het gezag van hun eigen vaders.

!

Stereotiep

Wanneer Marokkaanse jongens in Nederland gedragspatronen van hun vaders navolgen, dan kan dat ingrijpende gevolgen hebben. Op de eerste plaats zullen zij in de Nederlandse samenleving geen goede kansen, mogelijkheden en arbeidsperspectieven krijgen. Op de tweede plaats kan de multi-etnische mondiale cultuur hen verschillende ongunstige identificatiemogelijkheden bieden: de trieste en onveilige situatie van Noord-Afrikaanse jongeren in de banlieues van Parijs, Marseille en Lyon; de strijd en de ontberingen van Palestijnen in vluchtelingenkampen bij voorbeeld op de Gaza-strook, enzovoort. Sommige jongeren die in Nederland zijn geboren en getogen, noemen Bush een terrorist en Osama bin Laden een toffe gozer. Zij identificeren zich met martelaren die bereid zijn om voor hun geloof en hun idealen te sterven. Op de derde plaats, vanwege de noodzaak zich op een of andere manier te handhaven en een eigen identiteit te ontwikkelen, zullen zij gedrag vertonen waarmee zij gemakkelijk in conflict raken met de Nederlandse samenleving, zoals gewelddadigheid en criminaliteit.

 

Negatieve stereotype opvattingen van politieagenten, politici en andere Nederlanders over Marokkanen, tonen Marokkaanse jongens bovendien de gevoelens van afkeer van deze gevestigde Nederlanders. De negatieve werking hiervan verdwijnt alleen door verzet en door druk uit te oefenen op de gevestigden – door ongelijke machtsrelaties gelijker te maken. Of jongeren die zich afgewezen en buitenspel gezet voelen zich apathisch of juist normloos en crimineel en vol verzet gedragen, is afhankelijk van de fase van het emancipatieproces waarin de groep waartoe zij behoren zich bevindt. Juist in gelijker wordende machtsrelaties, zoals die tussen Marokkaanse en autochtone Nederlanders, is sprake van een toename van criminaliteit onder tweede en derde generatie ‘minder machtigen’ en van meer irritatie, afkeer en conflicten tussen gevestigden en buitenstaanders. Zo bezien wekt het weinig verbazing dat bij een aanzienlijk deel van de Marokkaanse jongens van de tweede en derde generatie sprake is van een patroon van schooluitval en geringe schooldeelname, en van het op deviante wijze trachten te verwerven van inkomen en een eigen identiteit.

Migrantengezinnen behoren in Nederland over het algemeen tot de sociaal kansarmeren en staan als gevolg van een hele reeks van factoren onder veel grotere stress en spanningen dan het gemiddelde Nederlandse gezin. Mede als gevolg daarvan is zowel hun lichamelijke en psychische gezondheid slechter. Het voorkomen van psychische problemen en stoornissen bij ouders, omdat zij te zwaar belast zijn, verhoogt het risico op ontwikkelings- en psychische problemen bij de kinderen. Evenals onder Nederlandse kinderen bevindt zich onder Marokkaanse kinderen en jongeren met gedragsproblemen en crimineel gedrag een aanzienlijk percentage met psychische stoornissen. Tijdige onderkenning en behandeling van dergelijke stoornissen zal ongetwijfeld een deel van de gedragsproblemen en criminele gedragingen kunnen voorkomen of verminderen.

Nederlanders van Marokkaanse afkomst lopen in vergelijking met andere etnische minderheden en de autochtoon-Nederlandse bevolking een relatief hoog risico op socialisatie van ‘coercive behavior’. Zij zijn vaker laag opgeleid, hebben geringe kansen op de arbeidsmarkt en een lage welstand. Een andere risicofactor lijkt te zijn dat Marokkaanse gezinnen in Nederland vaker een culturele achtergrond hebben waarin sedert generaties ‘coercive behavior’ gesocialiseerd is. Daar komt bij dat juist in Nederlandse culturen en Nederlandse interactiepatronen die sterk gekenmerkt worden door ‘praten’ en het zoeken naar ‘compromissen waarbij iedereen min of meer aan zijn trekken komt’, dwingend gedrag op de korte termijn ‘lonend’ lijkt.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Met dank aan de sponsors.

Chanin Chanok soi donudom Udontani

Rooms for rent .Rent luxe rooms  .Email us for details.

 

WAWA toers  vip bus met chauffeur

1500 thb per dag met chauffeur,excl brandstof.

  •  

     

           poolbiljart Meetingpoint Sampan Udonthani

    Vooral uw PC problemen 2e Floor Central Plaza

    Resort and swimmingpool and Fishing pool

    Bed and Breakfast Honnybee 400 thb  for 1 night .

    Leeya resort swimming and fishing.

     

    Gold filler  jksuradee chonburie

    Kamer huur per dag,per maand per uur .Honnybee Soi Donudom Udonthani

    Bemiddeling  bij koop of verkoop goederen via  gratis advertentie op deze weblog.

    Indien u ook een sponsor wil worden dan hier infomeren.

    udonthanicityweblog@gmail.com